Wij beoordelen heersers en overheidsinstellingen op basis van hun daden en of die daden in overeenstemming zijn met de rechtvaardigheid zoals door Allah is uiteengezet. Wij verbergen onze overtuigingen niet achter overbodige en uiteindelijk betekenisloze aanduidingen als “democratisch” of “ondemocratisch”. Als er nog enige twijfel zou bestaan over de vraag of deze termen enige betekenis hebben, dan had de westerse reactie op de staatsgreep in Turkije in 2016, vergeleken met de reactie op de staatsgreep in Egypte in 2013, de kwestie doorslaggevend moeten beslechten. Twee staatsgrepen, in twee landen: Egypte en Turkije. Afhankelijk van iemands persoonlijke overtuigingen en religieuze oriëntatie was de ene staatsgreep “zeker” democratisch en de andere “duidelijk” ondemocratisch. Waarom? Omdat de ene staatsgreep “overduidelijk” de wil van het volk vertegenwoordigde en de andere “ongetwijfeld” niet. De mensen die bij elke staatsgreep werden gedood, waren “martelaren” of “verraders”, afhankelijk van wie je het vraagt en afhankelijk van over welke staatsgreep je het hebt.

We judge rulers and governmental institutions by their actions and whether those actions conform with justice as delineated by Allah. We do not hide our beliefs behind superfluous and ultimately meaningless designations of “democratic” or “undemocratic.” If there were any doubt left about whether these terms have any meaning, the Western reaction to the 2016 coup in Turkey versus the reaction to the 2013 coup in Egypt should have settled the issue conclusively. Two coups, in two countries: Egypt and Turkey. Depending on one’s personal commitments and religious orientation, one coup was “certainly” democratic and the other was “clearly” undemocratic. Why? Because one coup “obviously” represented the will of the people and the other “undoubtedly” did not. The people killed in each coup were “martyrs” or “traitors” depending on who you ask, depending on which coup you are talking about.

Dus we kunnen debatteren over de democratische aard tot we een ons bewust zijn, maar we zullen nooit ergens komen, omdat dit een leeg, hopeloos subjectief concept is dat op elke politieke daad of regeringsstructuur geprojecteerd kan worden.

So we can debate democratic-ness till we are blue in the face, but we will never get anywhere because this is an empty, hopelessly subjective concept that can be projected onto any political act or governmental structure.

Door onze taal te hullen in dit liberale vernis en lege concepten zoals “democratie” te gebruiken om onze meningen over te brengen, zijn we in werkelijkheid een echte discussie aan het uitstellen. De echte discussie is: wat is een regerende autoriteit uiteindelijk verschuldigd aan haar volk en wat verschuldigt het volk aan de autoriteit, en belangrijker nog, hoe weten we wat het juiste antwoord is? Zijn wij nihilisten die niet geloven dat er een juist antwoord bestaat? Of geloven wij dat er een juist antwoord is, in welk geval: hoe bepalen we dat dan?

By wrapping our language in this liberal veneer and employing empty concepts like “democracy” to convey our opinions, what we are really doing is postponing a real discussion. The real discussion is: At the end of the day, what does a governing authority owe its people and what do the people owe it and, more importantly, how do we know what is the right answer? Are we nihilists who do not believe there is a right answer? Or do we believe that there is a right answer, in which case, how do we determine it?

Dit zijn het soort vragen dat ons doet nadenken over de menselijke doelgerichtheid, de aard van ons bestaan en onze relatie tot onze Schepper. Maar het liberaal secularisme wil niet dat we een gesprek op dat niveau voeren. Het liberaal secularisme wil niet dat mensen op dat niveau denken, dat zij God in gedachten brengen. Daarom vertelt het ons dat God irrelevant is. Diepere metafysische vragen zijn irrelevant. De betekenis van jouw bestaan is irrelevant. Bezighoud jezelf maar met deze kunstmatige termen. Betwist maar over welke lege labels van toepassing zijn op dit of dat regime. Verdiep jezelf in een debat dat, bij ontwerp, geen vruchtbaar einde heeft. Praten over God is te ongemakkelijk, te kinderachtig. Je kunt net zo goed discussiëren over de Kerstman of het Paashaasje. Sluit je in plaats daarvan aan bij de gelederen van de seculiere intelligentsia en voer een “serieuze”, “intellectuele” conversatie over democratische vertegenwoordiging, secularisering, enzovoort.

These are the kinds of questions that make us think about human purpose and the nature of our existence and our relationship to our Maker. But liberal secularism does not want us to have a conversation on that level. Liberal secularism does not want people to think on that level, to bring God to mind. So it tells us that God is irrelevant. Deeper metaphysical questions are irrelevant. The meaning of your existence is irrelevant. Just busy yourself with these artificial terms. Just bicker about what empty labels are applicable to this or that regime. Submerge yourself in a debate that, by design, has no fruitful end. Talking about God is too uncomfortable, too childish. You might as well argue about Santa Claus or the Easter Bunny. Instead, join the ranks of the secular intelligentsia and have a “serious,” “intellectual” conversation about democratic representation, secularization, etc