Na Woodstock kwamen de enquêtes op campussen over seksueel geweld. Na het verbranden van bh's kwam de datumverkrachting. De seksuele revolutie van de jaren 1960 wekte aanvankelijk enthousiasme, maar de passie is sindsdien afgenomen. Die bewegingen zijn er onvolmaakt, zelfs lelijk uit gaan zien: om één ding, ze zijn er niet in geslaagd om betekenis, doel of vervulling aan te raken, vooral de vervulling die verband houdt met seks. Revolutie betekent geen vooruitgang.

After Woodstock came campus surveys on sexual assault. After bra-burning came date rape. The Sexual revolution of the 1960s aroused enthusiasm at first, but passions have since waned. Those movements have come to look imperfect, even ugly: For one thing, they have failed to touch meaning, purpose, or fulfillment, especially the fulfillment relating to sex. Revolution doesn’t mean progress.

De recente bevinding dat 1 op de 4 westerse vrouwen aan de universiteit slachtoffer is van seksueel geweld door westerse mannen, weerspiegelt op onheilspellende wijze het feit dat 1 op de 4 westerse vrouwen op een bepaald moment in hun leven slachtoffer zal zijn van huiselijk geweld. Deze grimmige statistieken hebben ervoor gezorgd dat mensen in het Westen zich realiseren dat een van de grote ellendigheden die een groot deel van de zogenaamde westerse wereld, en de liberale seculiere wereld in het algemeen, teisteren, de ziekelijke relatie met vrouwen en meisjes is. Of het nu gaat om het rondlopen in schunnige schoonheidswedstrijden op de gevoelige leeftijd van vijf jaar, of het worden berispt door seks-positieve feministen omdat ze hun "innerlijke sekshuisgodin" niet omarmen. Minstens kunnen westerse vrouwen uitkijken op een leven van chronische klinische depressie en eenzaamheid, zo niet op openlijk huiselijk geweld en seksueel geweld. Om dat laatste aan te pakken, zijn zowel westerse universiteiten als werkplekken begonnen met het produceren van uitgebreide gedragscodes voor studenten en mannelijke werknemers, vanwege hun bovennatuurlijke neiging tot date-verkrachting en seksuele intimidatie van hun vrouwelijke tegenhangers.

The recent finding that 1 in 4 Western women in college are victims of sexual assault by Western men ominously mirrors the fact that 1 in 4 Western women will be victims of domestic violence at some point in their lives. These grim stats have led people in the West to realize that one of the great miseries plaguing much of the so-called Western world, and the liberal secular world more generally, is its sick relationship with women and girls. If they are not being paraded around in sleazy beauty contests at the tender age of five or being berated by sex-positive Feminists for not embracing their “inner sex Goddess.” At a minimum, Western females can look forward to a life of chronic clinical depression and loneliness, if not outright domestic abuse and sexual violence. To address the latter, both Western universities and workplaces alike have taken to producing extensive guides of good conduct for college boys and male employees due to their preternatural propensity to date rape and sexually harass their female counterparts.

Seks is een complexe handelswaar, gecommercialiseerd — in plaatsen als New York, Londen, Parijs of Amsterdam — door de hyperseksualiseerde cultuur van het liberalisme, de voyeuristische druk van sociale media en de pornografische afbeeldingen van vrouwen (of hun lichaamsdelen) in het door reclame verzadigde Westen. Deze factoren creëren samen een krachtige omgeving van overblootstelling en desensibilisatie, waarbij mensen, net als drugsverslaafden die op zoek zijn naar een sterkere high, steeds vaker moeten terugvallen op extremere seksuele handelingen en fetisjen om dezelfde opwinding te genereren. Niet verrassend genoeg heeft deze escalatie geleid tot een epidemie van perversie en seksuele abnormaliteiten variërend van zoo- tot pedofilie, waarbij elke afwijking haar eigen groep, haar eigen sociale beweging en toegewijde Social Justice Warriors heeft die pleiten voor acceptatie en viering.

Sex is a complex commodity, commercialized — in places like New York, London, Paris, or Amsterdam — by way of liberalism’s hypersexualized culture, the voyeuristic pressures of social media, and the pornographic images of women (or their body parts) in the advertising-saturated West. These together create a potent environment of overexposure and desensitization, where people, like drug addicts looking for a stronger high, must increasingly resort to more extreme sexual acts and fetishes in order to generate the same arousal. Not surprisingly, this escalation has led to an epidemic of perversion and sexual abnormalities ranging from zoo- to pedo-philia, each deviance with its own group and its own social movement and dedicated Social Justice Warriors advocating for acceptance and celebration.

Vandaag de dag is seks een groot paradox in veel landen van de westerse wereld: men handelt alsof het het enige is dat bestaat, en toch betekent het absoluut niets. Overgegeven aan een door Tinder veroorzaakte stupor van vluchtige copulatie, drukt het op de geest door de leegte ervan. Hoewel westerse vrouwen regelmatig worden geconfronteerd met de ongevraagde geslachtsdelen van sextende basisschoolleerlingen en voetballers evenals gerespecteerde Congresleden, worden zij aangemoedigd om hun eigen "bezittingen" te tonen op Instagram en Snapchat, in een stroom van sociale media vol tegelijkertijd narcistische en wanhopige kreten om validatie.

Today sex is a great paradox in many countries of the Western world: One acts as though it’s all that exists, and yet it means absolutely nothing. Overindulged in a Tinder-induced stupor of casual copulation, it weighs on the mind by its very vacuousness. Although Western females are regularly accosted by the unsolicited genitalia of sexting grade school football players as well as respected Congressmen, they are encouraged to bare their own “assets” on Instagram and Snapchat, in a social media stream of simultaneously narcissistic and desperate cries for validation.

Vrouwen zijn een terugkerend thema in het dagelijkse discours, omdat de belangen die zij personifiëren — voor mythen van westerse superioriteit, vooruitgang en exclusivisme — groot zijn. In sommige landen krijgen zij alleen toegang tot de publieke sfeer als zij hun baarmoeder afzweren: genoegen nemen met vrouwen die leven als moeders en "slechts huisvrouwen" zou betekenen dat de paradox wordt blootgelegd die feministen en progressieven wanhopig moeten ontkennen: misschien kunnen westerse vrouwen niet alles tegelijk hebben. Moeders worden gezien als een bron van destabilisatie — verlengde zwangerschapsverlof veroorzaakt volgens sommigen winstderving — en worden alleen gerespecteerd wanneer zij worden gedefinieerd door een zakelijke relatie, zoals de Senior VP van X of de veelbelovende manager van Y.

Women are a recurrent theme in daily discourse, because the stakes they personify — for myths of Western superiority, progress, and exclusivism — are great. In some countries, they are allowed access to the public sphere only if they renounce their wombs: To be satisfied with women living as mothers and “mere homemakers” would be to uncover the paradox that feminists and progressives desperately need to deny: Maybe Western women can’t have it all. Mothers are seen as a source of destabilization — extended maternity leaves trigger profit loss, some say — and are respected only when defined by a corporate relationship, as the Senior VP of X or Up-and-Coming Manager of Y.

Deze tegenstrijdigheden creëren ondraaglijke spanningen. Het vrouw-zijn heeft geen uitweg, geen uitkomst; het stichten van een gezin is niet langer een middel voor steun, liefde en vervulling, maar een last die zo lang mogelijk wordt uitgesteld. Het seksuele en psychologische leed dat hieruit voortvloeit, kan ontaarden in absurditeit en hysterie. Ook hier hoopt men familiale liefde te ervaren, maar de mechanismen voor die liefde — het huwelijk, de opvoeding van kinderen, familiale stabiliteit — worden verhinderd: de helft van alle kinderen die in het Westen worden geboren, wordt geboren bij alleenstaande moeders, wat verontrustend is gezien het feit dat er een directe, onmiskenbare correlatie bestaat tussen eenoudergezinnen en criminaliteitscijfers — hoewel dit deels zou kunnen verklaren waarom sommige westerse landen de hoogste cijfers van moord en geweldsdelicten ter wereld hebben. En voor de weinige westerlingen die getrouwd zijn, loert het spook van ontrouw, aangezien zelfs overspel is gecommercialiseerd, waarbij websites voor vreemdgaan zoals AshleyMadison voorzien in de behoeften van tientallen miljoenen geregistreerde gebruikers.

These contradictions create unbearable tensions. Womanhood has no outlet, no outcome; starting a family is no longer a means for support, love, and fulfillment, but a burden to be put off for as long as possible. The sexual and psychological misery that results can descend into absurdity and hysteria. Here, too, one hopes to experience familial love, but the mechanisms for that love — marriage, child-rearing, familial stability — are prevented: Half of all children born in the West are born to single mothers, which is disturbing given that there is a direct, undeniable correlation between single-family homes and crime rates — though this might partially explain why some Western countries have the highest rates of homicide and violent crime in the world. And for the few Westerners that are married, the spectre of infidelity looms large, as even adultery has been commercialized, where cheating websites like AshleyMadison cater to tens of millions of registered users.

Eén resultaat is dat mensen fantaseren over de uiterlijke schijn van een andere wereld: ofwel de wereld die wordt gepromoot door de populaire cultuur en Disney-films over romantiek en monogame liefde tussen "zielsverwanten", met een gelukkig einde, ofwel de seksueel losbandige, soms gewelddadige wereld van "hook ups", seks zonder consequenties en zonder verbintenis, die meer thuis is op de set van een pornografische film dan in de realiteit.

One result is that people fantasize about the trappings of another world: either the world peddled by popular culture and Disney films about romance and monogamous love between “soul mates,” happily ever after, or the sexually promiscuous, at times violent world of “hook ups,” no consequence, no commitment sex, more at home on the set of a pornographic film than in the realm of reality.

Het is een keuze die perfect wordt geïllustreerd door de aanbiedingen van de westerse media. Miley Cyrus en andere voormalige Mousketeers die "het verkeerde pad zijn opgegaan" zijn een groot gespreksonderwerp op televisie, net als de seksualisering van jonge meisjes en "tweens", die worden aangemoedigd om zichzelf te versterken en "eigenaarschap over hun seksualiteit te nemen" door zich te kleden en te gedragen als pornosterren, waarbij de belofte van hun onbereikbare lichamen en onmogelijke seks wordt verkocht lang voordat de puberteit is bereikt. Ook kleding wordt tot extremen gedreven: westerse vrouwen geloven naïef dat hun garderobe een functie is van vrije en onafhankelijke keuze, maar ondanks die overtuiging kleden zij zich allemaal meer of minder identiek.

It’s a choice perfectly illustrated by the offerings of the Western media. Miley Cyrus and other former Mousketeers “gone bad” are all the rage on television as is the sexualization of young girls and “tweens,” pushed to empower themselves and “own their sexuality” by dressing and acting like pornstars, peddling the promise of their unattainable bodies and impossible sex well before puberty. Clothing is also given to extremes: Western women naively believe their wardrobes to be a function of free and independent choice, yet, despite that belief, they all dress more or less identically.

Sekstherapeuten zijn talrijk in de westerse wereld, en hun advies, hoe tegenstrijdig of belachelijk ook, wordt gulzig geconsumeerd. Deze zelfbenoemde goeroes hebben een de facto monopolie op het gesprek over het lichaam, seks en liefde. Met het internet, dagtelevisie en een overvloed aan roddelbladen hebben sommige van hun “tips” monsterlijke vormen aangenomen, waarbij ze zijn vervallen tot een soort porno-psychologie. Een eenvoudige blik op de covers van vrouwenbladen in een typische westerse supermarkt: “Help je geliefde bij het zoeken naar een escort,” en meer.

Sex therapists are legion in the Western world, and their advice, no matter how contradictory or ludicrous, is voraciously consumed. These self-anointed gurus have a de facto monopoly on talk about the body, sex, and love. With the internet, daytime TV, and gossip magazines galore, some of their “tips” have taken monstrous forms, devolving into a kind of porno Psychology. A simple perusal of the women’s magazine covers at the typical Western grocery store: “Help your lover shop for an escort,” and more.

Vooral op scholen.

Especially in schools.

Orgasmes zijn vereist zodra de puberteit binnen bereik is en een warm lichaam beschikbaar is. Maagd blijven voorbij een willekeurige leeftijd betekent een buitenstaander zijn. Deze druk, gecombineerd met de stroom van geseksualiseerde beelden en inhoud in de media en omgeving, vormt een gevaarlijke mix. Incidenten waarbij basisschooljongens voor de puberteit hun vrouwelijke klasgenoten verkrachten in groepsverband, zijn een groeiend fenomeen in veel westerse steden. Maar jonge meisjes hoeven zich niet alleen zorgen te maken over hun mannelijke klasgenoten. Gewelddadige seksuele daders in het Westen, althans degenen die worden gepakt en veroordeeld, krijgen schokkend korte gevangenisstraffen voordat ze als "gerehabiliteerd" worden beschouwd en weer in de samenleving worden toegelaten. In sommige delen van het Westen krijgen daders die seksuele misdrijven tegen kinderen begaan gemiddeld minder tijd in de gevangenis dan daders die dezelfde misdrijven tegen volwassenen begaan.

Orgasms are required as soon as puberty is within reach and a warm body is available. To be a virgin past an arbitrary age is to be an outcast. These pressures combined with the barrage of sexualized images and content in media and environment make for a dangerous mix. Incidences of prepubescent elementary school boys gang raping their female classmates are a growing phenomena in many Western cities. But young girls don’t just have their male classmates to worry about. Violent sex offenders in the West, at least the ones who are caught and convicted, serve shockingly short prison sentences before being considered “rehabilitated” and let back into society. In some parts of the West, offenders who commit sex crimes against children on average serve less time in prison than offenders who commit the same crimes against adults.

En het gaat niet alleen over degeneren die kinderen misbruiken. Producenten, distributeurs en consumenten van kinderpornografie en kinderseksslavernij omvatten beroemde filmmakers, gevierde sandwich-woordvoerders en miljardairs in de hedgefund-bankwereld. Zelfs prominente professoren aan de Harvard Law School, zoals Alan Dershowitz, begaan naar verluidt in het weekend daden van pedofilie en mensenhandel in seksuele zin. Blijkbaar is de verleiding van onschuldige, maagdelijke kinderen te groot voor de rijken en beroemdheden van het Westen. Deze andereaardse genoegens zijn de onuitgesproken beloningen voor hen die het goed doen in de landen van seksueel ellende. Dromend over dergelijke vooruitzichten, geven pedofiele zakenmagnaten zich over aan een angstaanjagende, surrealistische logica: de weg naar het orgasme loopt via roofzuchtige dominantie, niet via liefde.

And it is not only about degenerates molesting children. Producers, distributors, and consumers of child pornography and child sex slavery include famous filmmakers, celebrated sandwich spokesmen, and billionaire hedge fund bankers. Even prominent Harvard Law School professors like Alan Dershowitz are committing acts of pedophilia and sex trafficking on the weekends, allegedly. Apparently the lure of innocent, virginal children is too much for the West’s rich and famous. These otherworldly delights are the unspoken rewards for those who do well in the lands of sexual misery. Dreaming about such prospects, pedophilic business moguls surrender to a terrifying, surrealistic logic: The path to orgasm is through predatory domination, not love.