Onlangs vroeg een moslimtiener mij naar het doel van het gebed. Waarom zouden we in God moeten geloven? Waarom gebeuren er slechte dingen met goede mensen? Zo bleek, vormde deze stroom van vragen slechts het topje van een grote, onheilspellende ijsberg.

The other day, a Muslim teen asked me the purpose of prayer. Why should we believe in God? Why do bad things happen to good people? As it turns out, this barrage of questions only represented the tip of a big, ominous iceberg.

Er is een hele reeks van dit soort vragen die onder de oppervlakte spelen in onze gemeenschap en die vele geloofscrisissen veroorzaken. De ongelukkige realiteit is dat sommige moslims de islam verlaten vanwege deze onbeantwoorde vragen, een trend die wordt verergerd door de afnemende populariteit van georganiseerde religie in de samenleving als geheel.

There are a whole host of questions like this that are festering in our community and causing many crises of faith. The unfortunate reality is that some Muslims are leaving Islam due to these unanswered questions, a trend that is exacerbated by the decreasing popularity of organized religion in society at large.

Hoe gaan we deze uitdaging aanpakken?

How do we address this challenge?

Als iemand die opgroeide als een Amerikaanse tiener in de jaren 90, waren de vragen die ik toen had louter kinderspel vergeleken met de zielverslindende kwesties waar de moslimjeugd vandaag de dag mee worstelt. Onderwerpen zoals homorechten, de oorlog tegen terrorisme, wetenschappelijk bewijs voor het bestaan van God, vrouwenrechten, de waarde van bescheidenheid, de verdiensten van seksuele onthouding, de menselijke evolutie, het belang van het gezin, enzovoort — alles en nog wat staat ter discussie, staat voor analyse en, uiteindelijk, voor verwerping.

As someone who grew up as an American teenager in the 90s, the questions I had then were mere child’s play compared to the soul-swallowing issues that Muslim youth are struggling with today. Topics like gay rights, the war on terrorism, scientific proof for the existence of God, women’s rights, the value of modesty, the merits of sexual abstinence, human evolution, the importance of family, etc. — anything and everything is up for debate, analysis, and, ultimately, disavowal.

Samenvattend wordt religie gezien als het missen van enige intellectuele geloofwaardigheid. De enige manier om die geloofwaardigheid in de hoofden van de twijfelende massa te herstellen, is door deze vragen rechtstreeks aan te pakken.

In sum, religion is seen as lacking any intellectual credibility. The only way to restore that credibility in the minds of the doubting masses is to address these questions head on.

Of het nu in de academische of de professionele sfeer is, de meest effectieve manier om complexe, controversiële vragen aan te pakken, is door een stap terug te doen en de verborgen aannames te identificeren die ten grondslag liggen aan die vragen. Op deze manier kan men de vraag zelf problematiseren (of ondermijnen) en deze zo proactief aanpakken op de eigen voorwaarden.

Whether in the academic or professional sphere, the most effective way to address complicated, controversial questions is to take a step back and pinpoint the hidden assumptions that underlie those questions. This way, one can problematize (or undermine) the question itself and, thus, proactively address it on one’s own terms.

Traditioneel gezien is deze neiging om algemeen aanvaarde overtuigingen problematisch te maken en te ondermijnen geassocieerd met scepsis. In de zin waarin ik de term gebruik, is een scepticus iemand die stilstaat bij het deconstrueren en bekritiseren van een denksysteem om de intellectuele waarde ervan te beoordelen (niet te verwarren met filosofische sceptici, die de mogelijkheid van kennis op zichzelf in twijfel trekken).

Traditionally, this tendency to problematize and undermine common beliefs has been associated with skepticism. In the sense I am using the term, a skeptic is someone who will pause to deconstruct and critique a thought system in order to judge its intellectual merit (not to be confused with philosophical skeptics, who question the possibility of knowledge entirely).

Vaak zijn het religieuze overtuigingen die het doelwit zijn van sceptische vragenstelling: Waarom zouden we moeten geloven dat God bestaat? Waarom zouden we moeten geloven dat de Quran het woord van God is? Waarom zouden we moeten geloven dat Muhammad ﷺ de boodschapper van God was? Sceptische vragenstelling van deze aard is ontstaan bij atheïsten en tegenstanders van religie, maar heeft zich in de loop der tijd verspreid naar alle uithoeken van de wereld. Tegenwoordig stellen zelfs de gelovigen zichzelf deze vragen, en wanneer zij geen antwoorden kunnen vinden, verlaten zij ofwel de religie, ofwel negeren zij de vragen volledig.

Oftentimes, it is religious beliefs that are the target of skeptical questioning: Why should we believe God exists? Why should we believe the Quran to be the word of God? Why should we believe Muhammad صلى الله عليه وسلم was the messenger of God? Skeptical questioning of this nature originated with atheists and opponents of religion but, over time, has spread to all corners of the globe. Nowadays, even the faithful ask themselves these questions, and, when they cannot find answers, they either abandon the religion or ignore the questions entirely.

Maar er is een andere manier.

Uit mijn ervaring zijn religiesceptici vaak hypocriet in die zin dat zij niet alle denksystemen gelijkwaardig aanvallen. Zij bewaren hun meest felle kritiek voor religie, in het bijzonder de Islam, maar laten bepaalde niet-religieuze overtuigingen ongemoeid.

From my experience, skeptics of religion often are hypocrites in that they do not attack all thought systems equally. They save their most rabid lines of critique for religion, especially Islam, but give certain non-religious beliefs a free pass.

Bijvoorbeeld iemand als Bill Maher, een zelfverklaarde liberaal, heeft geen gebrek aan animositeit in zijn kritiek op de Islam. Maar hanteert hij diezelfde kritische, sceptische houding bij zijn evaluatie van, zeg, het liberalisme? Heeft hij op televisie tijd besteed aan het diepgaand onderzoeken van de vele verschillende kritieken en vragen die het liberale denken teisteren? Heeft hij een deel van zijn programma gewijd aan het overpeinzen van de hoeveelheid geweld en dood die het moderne liberalisme heeft aangericht?

For example, someone like Bill Maher, a self-proclaimed liberal, has no shortage of animosity in critiquing Islam. But does he take that same critical, skeptical mindset to his evaluation of, say, liberalism? Has he spent any time on TV delving into the many different critiques and questions plaguing liberal thought? Has he dedicated any of his programming to contemplating the amount of violence and death modern liberalism has wrought?

Maher portretteert zichzelf als een objectieve, neutrale analist die de kracht van rationeel denken gebruikt om de waarheid te ontdekken, maar in werkelijkheid is hij een propagandist, even ver verwijderd van objectiviteit en rationaliteit als de vurigheid van de Bijbel-slaaners die hij belachelijk maakt. Het enige verschil is dat hij het liberalisme propageert in plaats van het christendom.

Maher portrays himself as an objective, neutral analyst using the power of rational thought to discover the truth, but, in actuality, he is a propagandist, as detached from objectivity and rationality as the fervent Bible-thumpers he lampoons. The only difference is he proselytizes liberalism instead of Christianity.

De Moslim-Scepticus is dan iemand die dergelijke hypocrieten met hun eigen medicijn bestrijdt. Waarom kunnen moslims de rollen niet omdraaien door scepsis te uiten over het liberalisme, het paradigma van de natiestaat, het scientisme, het humanisme, het progressivisme en de rest van de onbetwiste modernistische dogma's van onze tijd?

The Muslim Skeptic, then, is someone who gives such hypocrites a taste of their own medicine. Why can’t Muslims turn the tables by expressing skepticism about liberalism, the nation-state paradigm, scientism, humanism, progressivism, and the rest of the unquestioned modernist dogmas of our times?

Beschouw dit kleine voorbeeld van “controversiële” of “moeilijke” vragen:

Consider this small sample of “controversial” or “tough” questions:

• Wat is het wetenschappelijke bewijs voor het bestaan van Allah, engelen, het hiernamaals, de ziel, enz.?

• What is the scientific proof for the existence of Allah, angels, the afterlife, the soul, etc.?.

• Waarom vereist de islamitische wetgeving dat vrouwen de hijab dragen, maar mannen niet?

• Why does Islamic Law require women to wear the hijab but not men?.

• Waarom zou een almachtige en barmhartige God het bestaan van het kwaad toestaan?

• Why would an all-merciful God allow evil to exist?.

• Hebben wij een vrije wil om onze eigen keuzes te maken?

• Do we have free will to make our own choices?.

• Waarom verbiedt de islamitische wet homoseksuele handelingen?

• Why does Islamic Law prohibit homosexual acts?.

• Waarom accepteren veel moslims de evolutionaire theorie over de oorsprong van de mens niet?

• Why do many Muslims not accept the evolutionary theory of man’s origins?.

Wat we vaak niet beseffen, is dat deze vragen niet in een vacuüm ontstaan. De meeste hiervan zijn geen vragen die de moslims van 30, 40 of 500 jaar geleden bezighielden of zelfs maar in hun geest opkwamen. Dit zijn vragen die kenmerkend zijn voor onze tijd en intellectuele cultuur in de 15e/21e eeuw. Als zodanig liggen er complexe, diepgewortelde aannames ten grondslag aan elk van deze vragen. De enige reden waarom ze "moeilijk" lijken om aan te pakken, is dat we blind zijn voor die aannames en ze als vanzelfsprekend beschouwen.

What we often fail to realize is that these questions do not arise in a vacuum. Most of these are not questions that troubled or even arose in the minds of Muslims 30, 40, or 500 years ago. These are questions that are characteristic of our time and intellectual culture in the 15th/21st century. As such, there are complex, deeply ingrained assumptions that underlie each of them. The only reason they may seem “tough” to address is that we are blind to those assumptions and take them for granted.

De Moslim-Scepticus moet deze aannames blootleggen om ze te kunnen onderzoeken en te bevragen. Op deze manier streeft de Moslim-Scepticus er niet naar om dergelijke "moeilijke" vragen op te lossen, maar om ze te laten vervagen.

Neem als een kort voorbeeld de vraag naar het bestaan van God. Sommige moderne moslimcommentatoren geven toe dat er geen objectief bewijs is voor het bestaan van God, en dat het uiteindelijk neerkomt op een "sprong in het diepe" (leap of faith). De benadering van de Muslim Skeptic zou daarentegen eerst het woord "objectief" onderzoeken. Het concept van objectiviteit zelf heeft een ingewikkelde en interessante geschiedenis die we niet als vanzelfsprekend kunnen aannemen. Vervolgens zou de Muslim Skeptic reflecteren op algemeen aanvaarde standaarden van bewijsvoering die worden gebruikt om het geloof in God te ondermijnen, bijvoorbeeld wetenschappelijk bewijs, en deze evalueren op consistentie. Als we bijvoorbeeld het bestaan van God zouden moeten verwerpen vanwege een vermeend gebrek aan wetenschappelijk bewijs, zouden we dan ook het bestaan van zaken als het verstrijken van de tijd, het menselijk bewustzijn, abstracte wiskundige entiteiten, enz., die vergelijkbaar een gebrek aan wetenschappelijke of fysieke modaliteiten hebben, moeten verwerpen? Overduidelijk zijn de meeste mensen niet extreem genoeg om dergelijke zaken te ontkennen die duidelijk een realiteit hebben, ondanks een gebrek aan wetenschappelijk bewijs. Enzovoort.

As a brief example, consider the question of God’s existence. Some modern Muslim commentators concede that there is no objective evidence for the existence of God, and it all boils down to a “leap of faith.” The Muslim Skeptic’s approach, in contrast, would be to first investigate the word “objective.” The concept of objectivity itself has a convoluted and interesting history that we cannot take for granted. Then, the Muslim Skeptic would reflect on widely accepted standards of evidence used to undermine belief in God, e.g., scientific evidence, and evaluate them for consistency. For example, if we are supposed to reject the existence of God due to an alleged lack of scientific evidence, should we also reject the existence of things like the passage of time, human consciousness, abstract mathematical entities, etc., that similarly lack scientific or physical modalities? Clearly, most people are not extreme enough to deny such things that clearly have a reality, despite a lack of scientific evidence. And so on.

Op deze manier is de Muslim Skeptic niet bang om wijdverbreide, gekoesterde overtuigingen, zoals de autoriteit van de wetenschap, in twijfel te trekken, om verborgen aannames bloot te leggen die de kwestie vertroebelen en mensen in verwarring brengen.

In this way, the Muslim Skeptic is not afraid to question widely held, cherished beliefs, such as the authority of science, in order to unpack hidden assumptions that cloud the issue and confuse people.

Het beste voorbeeld van deze strategie is te vinden bij de Profeet Ibrahim, die letterlijk en figuurlijk de afgoden van zijn tijd ontmantelde en hun fundamentele irrationaliteit aantoonde.

The best example of this strategy is found with Prophet Ibrahim, who literally and metaphorically deconstructed the idols of his time, showing their fundamental irrationality

Om zeker te zijn, is scepsis een negatieve, deconstructieve oefening. Het doel ervan is om rationele argumentatie te gebruiken om valse afgoden omver te werpen, zodat het licht van de Waarheid de kans krijgt om door te schijnen. Een van de grootste moslim-sceptici in deze zin was de Profeet Ibrahim ﷺ, die op slimme wijze de afgoderij van zijn volk ondermijnde, zoals verslagen in de volgende verzen:

To be sure, skepticism is a negative, deconstructive exercise. Its purpose is to use rational argumentation to topple false idols so that the light of Truth has a chance to shine through. One of the greatest Muslim Skeptics then, in these terms, was Prophet Ibrahim who cleverly undermined the idolatry of his people, as related in the following verses:

Al-An’am (Q6:75-80)

Al-An’am (Q6:75-80)

Door naar een ster, de maan en de zon te wijzen en te zeggen: “Dit is mijn heer,” spiegelde Ibrahim ﷺ de argumentatie van zijn tegenstanders om de interne inconsistentie van hun overtuigingen te onthullen.

By pointing to a star, the moon, and the sun, saying, “This is my lord,” Ibrahim mirrored the discourse of his detractors in order to reveal the internal inconsistency of their beliefs.

De intellectuele geschiedenis van de moslims is vol met moslimsceptici die allerlei rationele strategieën gebruikten om filosofieën te evalueren, te ondermijnen, te bekritiseren en omver te werpen die zij als gevaarlijk of subversief beschouwden. Dit is een verloren kunst die moslims vandaag de dag graag zouden moeten doen herleven, vooral gezien het feit dat we ons in een intellectueel klimaat bevinden dat herhaaldelijk vijandig is gebleken tegenover onze religie (Deen). Zoals Sayyidina `Umar ooit retorisch vroeg: “Zijn wij niet op de Waarheid?” (Alasna `ala al-haqq?)

Muslim intellectual history is full of Muslim Skeptics who employed all manner of rational stratagem to evaluate, undermine, critique, and overturn philosophies they deemed dangerous or subversive. This is a lost art Muslims today should be keen to revive, especially given that we find ourselves in an intellectual climate that has proved time and again to be hostile to our deen. As Sayyidina `Umar once asked, rhetorically, “Are we not on the Truth?” (Alasna `ala al-haqq?)

Het is tijd dat wij ons daar naar gaan gedragen.

It is time for us to start acting like it.