De moderne samenleving heeft het belang van het moederschap tot een zodanig niveau gedegradeerd dat zelfs moeders ernstige onzekerheden en depressies ontwikkelen bij de gedachte een “slechts een huisvrouw” of “slechts een thuisblijvende moeder” te zijn. Het woord “thuisblijvende moeder” op zichzelf is een vies woord en draagt connotaties van machteloosheid, zwakheid, timideheid, schrijnende afhankelijkheid en slachtofferschap. Een thuisblijvende moeder zijn betekent dat je ofwel tot een dergelijke behoeftige positie bent gedwongen, of, erger nog, dat je er zelf voor hebt gekozen. En natuurlijk, zolang het jouw keuze was, is dat prima — de samenleving zal dat louter ter waarde van de keuzevrijheid tolereren. Dat is de enige waarde die die beslissing kan hebben in de ogen van moderne mensen: dat het een vrijwillig genomen beslissing was. Als je besluit je leven te wijden aan iets triviaals en betekenisloos, dan zou dat net zo waardevol zijn als ervoor kiezen om een thuisblijvende moeder te zijn.

Modern society has denigrated the importance of motherhood to such a degree that even mothers develop severe insecurities and depression at the thought of being a “mere housewife” or “just a stay-at-home mom.” The word “stay-at-home mom” itself is a dirty word, and bears connotations of powerlessness, meekness, timidness, abject dependence, and victim-hood. To be a stay-at-home mother means that you have either been coerced into such a destitute position or, even worse, you chose it for yourself. And sure, as long as it was your choice, that is fine — society will tolerate that purely for the sake of freedom of choice. That’s the only value that that decision could have in the eyes of modern people: that it was a decision freely made. If you decided to dedicate your life to something trivial and meaningless, that would be just as valuable as choosing to be a stay-at-home mom.

Moederschap op zichzelf heeft echter geen grotere betekenis in onze huidige tijd. Natuurlijk erkennen mensen het belang van het liefhebben van je moeder in de persoonlijke zin van "Ik denk dat ik geen complete eikel moet zijn tegenover de persoon die mij in deze wereld heeft gebracht. Misschien stuur ik haar een kaartje op Moederdag." Maar daarbuiten is er niet veel meer begrip voor de betekenis en de invloed die moeders werkelijk hebben en zouden moeten hebben.

Motherhood in itself, however, has no larger significance in our day and age. Sure, people recognize the importance of loving your mom in the personal sense of “I guess I should not be a complete jerk to the person who brought me into this world. Maybe I will send her a card on Mother’s Day.” But beyond that, there is not much more of an understanding of the significance and influence mothers really have and ought to have.

Overweeg dit citaat van een christelijke schrijver:

Consider this quote from a Christian writer:

“Ja, mijn vrouw is NIET zomaar een moeder. NIET zomaar. Zij brengt NIET zomaar leven in het universum, en zij vormt en boetseert en voedt die levens NIET zomaar op. Zij beheert, stuurt en onderhoudt NIET zomaar de gang van zaken in het huishouden, terwijl ze zorgt voor kinderen die NIET zomaar voor alles op haar zijn aangewezen. Zij leert onze tweeling NIET zomaar hoe ze menselijke wezens moeten zijn, en naarmate ze groeien, zal zij hen NIET zomaar trainen in alles, van moraal tot manieren, van het alfabet tot hygiëne, enzovoort. Zij is NIET zomaar mijn spirituele fundament en de rots waarop onze familie is gebouwd. Zij is NIET zomaar alles voor iedereen. En de samenleving zou NIET zomaar uit elkaar vallen als zij, en haar medemoeders, zouden falen in een van de taken die ik heb geschetst. Ja, ze is zomaar een moeder. Wat een beetje is als naar de hemel kijken en zeggen: ‘Hé, het is maar de zon.’” Deze blogger spreekt vanuit waardering, oftewel: we zouden moeders moeten waarderen en niet moeten denken dat alleen omdat sommigen van hen geen banen van 9 tot 5 hebben, dat zij niet bijdragen aan de samenleving, lui zijn, enzovoort. Waardering is een goede boodschap, maar het andere aspect ervan is dat we de enorme invloed van moeders moeten begrijpen. Uiteindelijk zijn zij degenen die de volgende generatie van de mensheid vormen zoals zij dat goeddunken. Waarom erkennen moderniteit en feminisme de kracht die hier inherent aan is niet? Naar verluidt wordt alle macht in de samenleving gevonden in de publieke sfeer, in het bedrijfsleven, in de politiek, enzovoort, en dit zijn arena's die worden gedomineerd door mannen in patriarchale samenlevingen. Maar dat standpunt negeert volledig de uitoefening van macht in de privésfeer (als we al zulke nette onderscheidingen kunnen maken tussen “publiek” en “privé”).

“Yes, my wife is JUST a mother. JUST. She JUST brings forth life into the universe, and she JUST shapes and molds and raises those lives. She JUST manages, directs and maintains the workings of the household, while caring for children who JUST rely on her for everything. She JUST teaches our twins how to be human beings, and, as they grow, she will JUST train them in all things, from morals, to manners, to the ABC’s, to hygiene, etc. She is JUST my spiritual foundation and the rock on which our family is built. She is JUST everything to everyone. And society would JUST fall apart at the seams if she, and her fellow moms, failed in any of the tasks I outlined. Yes, she is just a mother. Which is sort of like looking at the sky and saying, ‘Hey, it’s just the sun.’” This blogger is speaking in terms of appreciation, i.e., we should appreciate mothers and not think that just because some of them may not have 9 to 5 jobs, that doesn’t mean they are not contributing to society, are lazy, etc. Appreciation is a good message, but the other aspect of it is that we should understand the sheer influence of mothers. Ultimately, they are the ones molding the next generation of humanity as they see fit. Why do modernity and feminism not recognize the power inherent to that? Supposedly, all the power in society is found in the public sphere, in business, in politics, etc., and these are arenas dominated by men in patriarchal societies. But that view completely disregards the exercise of power in the private sphere (if we can even make such neat distinctions between “public” and “private”).

Vanuit dit perspectief zouden vrouwen, door ervoor te kiezen om thuisblijvende moeders te zijn, een belangrijke bron van economische, sociale en politieke macht terugnemen — de macht om de opvoeding van alle leden van de samenleving diepgaand te beïnvloeden en zo de wereld zelf vorm te geven. In plaats van onzeker of depressief te worden bij de gedachte aan het moederschap, zouden de vrouwen van vandaag de kans moeten grijpen en ondernemend moeten zijn in hun aanpak. We koppelen kwaliteiten zoals intelligentie, toewijding, visie, vindingrijkheid en volharding aan professionele carrières, bijvoorbeeld het werken voor een start-up of een Fortune 500-bedrijf. Maar deze kwaliteiten zijn in overvloed van toepassing op het moederschap, dus waarom blijven mensen volhouden dat vrouwen die naar de universiteit gaan of zelfs hogere graden behalen en daarna moeder worden, hun talent "verspillen" en "professionele kansen weggooien"? Mensen zijn ellendig in de war.

From this perspective, by choosing to be stay-at-home moms, women would be taking back a major source of economic, social, and political power — the power to deeply influence the upbringing of all members of society and thus to shape the world itself. Rather than be insecure or depressed at the thought of motherhood, today’s women should seize the opportunity and be enterprising in their approach. We associate qualities like intelligence, dedication, vision, resourcefulness, and tenacity to professional careers, e.g., working for a start-up or a Fortune 500 company. But these qualities apply in spades to motherhood, so why do people insist that women who go to college or even get advanced degrees and then become mothers are “wasting” their talent and “throwing away professional opportunities”? People are miserably confused.