Vroege liberale kapitalistische denkers hielden vast aan de overtuiging dat handelen vanuit eigenbelang gelijkstaat aan rationeel handelen, en dat als iedereen rationeel zou handelen, dit alles is wat nodig is voor de samenleving als geheel om te floreren.

Early liberal capitalist thinkers maintained the belief that acting in a self-interested fashion is to act rationally, and if everyone were to act rationally, then that is all that is needed for society as a whole to flourish.

Het hedendaagse liberalisme gaat nog een stap verder: wie kan zeggen waar rationaliteit precies uit bestaat en welke "belangen" het daadwerkelijk "rationeel" zijn om na te streven? Om de samenleving echt te laten bloeien, zouden mensen gewoon moeten nastreven wat hen een goed gevoel geeft (zolang het natuurlijk allemaal maar "onschadelijk" en "vrijwillig" is!).

Contemporary liberalism takes things a step further: Who’s to say what rationality even consists of and what “interests” are indeed “rational” to pursue? For society to truly flourish, people should just pursue whatever makes them feel good (so long as it’s all “harmless” and “consensual,” of course!).

En dan vragen mensen zich af waarom de wereld een puinhoop is

And then people wonder why the world is a mess