Mijn vader is altijd een zeer handig persoon geweest en houdt ervan om klussen in huis op zich te nemen, mashaAllah. Toen ik jong was, probeerde hij me te laten helpen en ik vond het eigenlijk nooit echt leuk, maar ik heb er uiteindelijk toch veel van geleerd.

My dad has always been a very handy person and loves to take on home projects mashaAllah. When I was young, he would try to get me to help him and I never really enjoyed it, but I still ended up learning a lot.

Een van de dingen die hij me in een vroeg stadium leerde, is dat wanneer je aan een project begint, je er zeker van moet zijn dat je werkt op een schone, solide ondergrond. Als je bijvoorbeeld de zijde van je huis wilt overschilderen, moet je eerst alle oude verf verwijderen, eventueel rot hout weghalen, enzovoort. Pas nadat al dat voorbereidende werk is gedaan, kun je daadwerkelijk beginnen met schilderen. Je kunt het voorbereidende werk altijd simpelweg vergeten en nieuwe verf over de oude laag aanbrengen, maar binnen een korte tijd zal de nieuwe verf gaan barsten en afbladderen, en zullen de zaken er zelfs erger uitzien dan voorheen.

One of the things he taught me early on is that when you start a project, you have to make sure you are working on a clean, solid site. For example, if you want to re-paint the side of your house, you first have to clean off any old paint, take off any rotting wood, etc. Only after all that prep work is done can you actually start painting. You can always just forget the prep work and put new paint on top of the old stuff, but within a short period of time, the new paint will start to crack and peel and things will be even worse than before.

Hetzelfde principe is van toepassing op het storten van beton of het installeren van een nieuw terras. De eerste stap is cruciaal. Je moet de oude structuur demonteren, deconstrueren en, indien nodig, vernietigen en het puin verwijderen. Pas wanneer de locatie vrij en vlak is, kun je iets bouwen dat solide is en op de lange termijn zal standhouden. Het zou contraproductief en vrij dwaas zijn om te proberen iets te bouwen op de wankele resten van de vorige structuur, omdat het eindproduct, ongeacht hoe goed het anders is gebouwd, waarschijnlijk net zo wankel en gevoelig zal zijn voor instorting en verval als het origineel. Bovendien, als je probeert te bouwen op de resten van de oorspronkelijke structuur, zul je aanpassingen en compensaties moeten maken om rekening te houden met waar je op bouwt. In plaats van iets te bouwen volgens je eigen voorkeuren en behoeften, moet je nu iets bouwen dat past bij en rekening houdt met de bestaande structuur waarop je bouwt.

The same principle applies to pouring concrete or installing a new deck. The first step is very crucial. You have to disassemble, deconstruct, and, if needed, destroy the old structure and remove the debris. Only once the site is clear and level, can you build something that is solid and will last in the long run. It would be counterproductive and quite silly to try to build something on the shaky remains of the previous structure because the final product, no matter how well-built it otherwise is, will likely be just as shaky and prone to collapse and dilapidation as the original. Also if you are trying to build on the remains of the original structure, you will have to make adjustments and compensations to accommodate what you are building on. Rather than build something according to your own preferences and needs, you now have to build something which suits and takes into account the extant structure upon which you are building.

Dit alles is slechts een metafoor voor een situatie waar onze hedendaagse geleerden (Ulama) mee te maken krijgen in het verloop van hun wetenschappelijke werk in het licht van moderne kwesties. In deze metafoor is de oude verf of de oude vervallen structuur het modernisme en de daarmee gepaard gaande -ismen: liberalisme, scientisme, feminisme, secularisme, enzovoort. Dit is de materie die ontmanteld en grondig moet worden schoongemaakt, want als een geleerde hierop bouwt, zelfs als wat hij bouwt van de hoogste kwaliteit en de meest deugdzame geleerdheid is, zal het eindresultaat nog steeds scheef, wankel en vatbaar voor instorting zijn. Maar als het rot wordt weggekrabd en weggegooid, waardoor een ongeschonden, vlak bouwwerkterrein achterblijft, dan is dat het moment waarop de alim een waar en blijvend meesterwerk kan bouwen bi idhnillah.

All this is just a metaphor for a situation our contemporary ulama have to deal with in the course of their scholarly work in light of modern issues. In this metaphor, the old paint or the old dilapidated structure is modernism and its concomitant -isms: liberalism, scientism, feminism, secularism, etc. This is the stuff that needs to be dismantled and thoroughly cleaned out because if a scholar builds on this, even if what he builds is of the highest quality and the most sound erudition, the end result is still going to be lopsided, shaky, and liable to collapse. But if the rot is scraped off and discarded, leaving a pristine, level work site, that is when the alim can build a true and lasting masterpiece bi idhnillah.

Dit is de reden waarom we zoveel tawfiq zien bij onze voorgangers onder de geleerden. Zij bouwden op een solide grond. Zij bouwden voort op de solide geleerdheid van hen die aan hen voorafgingen, waarvan alles was gebouwd op het onwankelbare fundament van de openbaring en de profetische traditie (Sunnah) van de Profeet ﷺ. En dat is hoe zij in staat waren om dit ongeëvenaarde monument van intellectuele en spirituele prestaties te creëren dat de islamitische wetenschappen zijn.

This is why we see so much tawfiq from our scholarly predecessors. They were building on solid ground. They were building on top of the solid scholarship of those before them, all of which was built on the unshakable foundation of revelation and the Prophet’s Sunnah صلى الله عليه وسلم. And that is how they were able to create this unmatched monument of intellectual and spiritual achievement that is the Islamic sciences.

Maar aan het begin van de moderne periode, toen de moslims hun politieke macht verloren en de Europese modernistische filosofie steeds meer de dominante denkwijze werd in de wereld en ook in moslimsamenlevingen, was dat het moment waarop een deel van het discours en een deel van de wetenschappelijke studies reactief werd. Plotseling moesten geleerden reageren op deze —-ismen en/of hun meningen formuleren in het licht daarvan, hetzij door sociale druk, hetzij door politieke druk, of zelfs door directe dwang door kolonisten en andere agenten van de westerse hegemonie. En natuurlijk heeft dit — bewust of onbewust — de inhoud van die wetenschappelijke studies beïnvloed. In feite was een deel van die wetenschappelijke studies uiteindelijk gebouwd op rot.

But at the dawn of the modern period, as the Muslims lost political power and European modernist philosophy increasingly became the dominant mode of thought around the world and in Muslim societies as well, that’s when some of the discourse and some of the scholarship became reactive. All of a sudden, scholars are having to respond to these -isms and/or write their opinions in light of them, whether due to social pressure or political pressure or even outright coercion by colonizers and other agents of Western hegemony. And of course this — knowingly or unknowingly — affected the content of that scholarship. In effect, some of that scholarship ended up being built on rot.

We moeten het rot weghalen. We moeten het deconstrueren en ontmantelen en het afval weggooien. Dan kunnen we met vertrouwen en op onze eigen voorwaarden verder bouwen, om de wereld opnieuw te laten zien dat niets kan wedijveren met de grootsheid en de ontzagwekkende pracht van deze religie (Deen).

We need to clean out the rot. We need to deconstruct and dismantle it and discard the rubbish. Then we can resume building with confidence and on our own terms, once again showing the world that nothing can match the magnificence and awe-inspiring splendor of this deen.