Laat me een fundamenteel principe met u delen dat een grote hulp kan zijn bij het aanpakken van twijfels in de Islam in deze tijd.

Let me share a foundational principle with you that can greatly help address doubts in Islam in this day and age.

Dit is een principe dat helaas door zeer weinig mensen wordt begrepen, zelfs ondanks een uitgebreide achtergrond in het bestuderen van de seculiere wetenschappen en zelfs de traditionele islamitische wetenschappen.

This is a principle that unfortunately very few understand, even despite having an extensive background in studying the secular sciences and even the Islamic sciences traditionally.

Het principe is dit: niet alles waarover mensen spreken als zijnde echt, is in feite ook echt.

The principle is this: Not everything that people speak of as being real is, in fact, real.

Denk hier eens een moment over na. Hoe zouden grote aantallen mensen erover kunnen spreken en ervan kunnen aannemen dat iets echt is, terwijl datgene in werkelijkheid slechts een product van hun verbeelding is?

Think about this for a second. How could large numbers of people speak about and presume that something is real when, in fact, that something is just a figment of their imagination?

Nou, er zijn vele manieren waarop dit het geval kan zijn en de geschiedenis heeft dit in talloze voorbeelden bewezen. Het meest voor de hand liggende voorbeeld is religie. Overduidelijk zijn hele samenlevingen en beschavingen toegewijd geweest aan goden die niet bestaan. Hele religies zijn gesticht op de premisse dat deze goden bestaan, terwijl die goden gebaseerd zijn op niets anders dan aannames en misleidende grillen.

Well, there are many ways for this to be the case and history has borne this out in countless examples. The most obvious example is religion. Obviously, entire societies and civilizations have been devoted to gods that don’t exist. Entire religions have been established on the premise that these gods exist, yet those gods are based on nothing but supposition and misguided whims.

Een ander leerzaam voorbeeld is te vinden buiten het domein van de religie. Dit is in de empirische wetenschappen. Overweeg de wetenschappelijke en empirische theorieën die op de ene dag als absolute en onbetwistbare feiten werden beschouwd, maar de volgende dag werden verworpen. Er zijn zoveel voorbeelden uit de zeer recente geschiedenis in de "harde wetenschappen" zoals natuurkunde, scheikunde en biologie. Heeft u gehoord van de ether? Of flogiston? Of corpusculen? Dit waren empirische entiteiten waarvan werd aangenomen dat ze bestonden en waarover werd getheoretiseerd en die schijnbaar experimenteel werden geverifieerd door de wetenschappelijke gemeenschap, maar die later werden verworpen als niet-bestaand. Hoe kan dat? Hoe kon de wetenschappelijke gemeenschap het eens worden dat iets echt is op basis van empirisch bewijs en rationele analyse, terwijl datzelfde iets uiteindelijk niets anders bleek te zijn dan een product van haar collectieve verbeelding?

Another instructive example is found outside the domain of religion. This is in the empirical sciences. Consider the scientific and empirical theories that were held as absolute and unquestionable fact one day but disregarded the next. There are so many examples from very recent history in the “hard sciences” like physics, chemistry, and biology. Have you heard of the ether? Or phlogiston? Or corpuscles? These were empirical entities which were assumed to exist and were theorized about and seemingly verified experimentally by the scientific community but were later rejected as nonexistent. How can that be? How could the scientific community have agreed that something is real based on empirical evidence and rational analysis yet that something turn out to have been nothing but a figment of its collective imagination?

Voor de doeleinden van dit hoofdstuk hoeven we niet in de details te treden van hoe dit kan gebeuren. We moeten er alleen van op de hoogte zijn dat het kan gebeuren en dat het in de geschiedenis met een verrassende frequentie voorkomt, zelfs in de wetenschappelijke, "rationele", "empirische" wereld.

We don’t need to delve into the details of how this can happen for the purposes of this chapter. We just need to be aware that it can and does happen with surprising frequency in history, even in the scientific, “rational,” “empirical” world.

Laten we die inzichten nu toepassen. Bij het bespreken van politiek, ethiek en rechtvaardigheid zijn er veronderstelde "morele realiteiten". Dit zijn waarden die grote groepen mensen als waar en echt beschouwen. Denk er eens over na: als een grote groep mensen het mis kan hebben over iets dat zo schijnbaar solide is als de empirische realiteit, hoe vatbaarder zijn zij dan om het mis te hebben over iets als moraliteit? In onze huidige situatie wordt de Islam links en rechts aangevallen op basis van het feit dat het niet voldoet aan bepaalde vermeende morele realiteiten. De Islam respecteert de vrijheid van geweten niet! De Islam erkent de democratie niet! De Islam erkent religieuze vrijheid niet! De Islam respecteert seksuele autonomie niet! De Islam erkent gender-nonconformiteit niet! En zo maar door.

Now let’s apply that insight. In discussing politics and ethics and justice, there are presumed “moral realities.” These are values that large groups of people believe to be true and real. Now think about it—if a large group of people can be wrong about something as seemingly solid as empirical reality, how more liable are they to be wrong about something like morality? In our situation today, Islam is being attacked left and right on the basis of it not conforming to certain alleged moral realities. Islam does not respect freedom of conscience! Islam does not acknowledge democracy! Islam does not recognize religious liberty! Islam does not respect sexual autonomy! Islam does not acknowledge gender nonconformity! And on and on.

Maar wat als deze concepten geen basis hebben in de realiteit, dat wil zeggen, geen moreel gewicht hebben? Wat als ze producten zijn van de collectieve verbeelding van moderne mensen onder de overweldigende invloed van de westerse academische en intellectuele hegemonie?

But what if these concepts have no basis in reality, i.e., have no moral weight? What if they’re figments of the collective imagination of modern people under the overwhelming influence of Western academic and intellectual hegemony?

Als u uzelf deze vraag kunt stellen en vanuit deze sceptische houding kunt beginnen, dan is dit de eerste stap naar het oplossen van zoveel spanningen en twijfels die de geesten van hedendaagse moslims teisteren.

If you can ask yourself this question and start from this skeptical posture, then this is the first step to resolving so many tensions and doubts that plague the minds of contemporary Muslims.

Maar helaas negeren veel islamitische intellectuelen en geleerden deze scepsis volledig. Zij accepteren simpelweg de morele realiteit van deze concepten en waarden. Dit is een onvervalst drama.

But unfortunately, many Muslim intellectuals and scholars completely bypass this skepticism. They just accept the moral reality of these concepts and values. This is an unmitigated disaster.

Want de voor de hand liggende vraag is: als iets als bijvoorbeeld “gewetensvrijheid” echt bestaat, waarom wordt het dan niet gevonden in de openbaring? “Maar het wordt wel gevonden in de openbaring!” roepen deze intellectuelen uit. En om dit te bewijzen, scannen zij de Quran, overlevering (Hadith) en de klassieke geleerdentraditie om alles en nog wat te vinden dat denkbaar kan worden uitgelegd als een uitdrukking van het concept of de waarde waar zij volhardend op hameren dat deze echt is. Maar hun methodologie is fundamenteel gebrekkig, want voor alles wat zij aanhalen als een voorbeeld van die waarde in de teksten, zijn er 10 voorbeelden die het tegenspreken. Maar natuurlijk zien die 10 voorbeelden het daglicht niet in hun onderzoek.

Because the obvious question is: If something like, for example, “freedom of conscience” is real, why is it not found in revelation? “But it is found in revelation!” these intellectuals exclaim. And to prove this, they scan the Quran, hadith, and classical scholarly tradition to find anything and everything that can conceivably be construed as expressing the concept or value they adamantly insist to be real. But their methodology is fundamentally flawed because for everything they cite as an example of that value in the texts, there are 10 examples that contradict it. But of course, those 10 examples don’t see the light of day in their research.

Dit komt niet altijd doordat de geleerde of intellectueel iets probeert te verbergen of onoprecht is. Soms zien zij de tegenvoorbeelden simpelweg niet omdat zij geconditioneerd zijn om de teksten te lezen en te begrijpen door een lens die onverbiddelijk gekleurd is door dezelfde concepten en waarden die zij in de teksten proberen te ontdekken. Dit creëert een vicieuze, zelfversterkende cirkel die vaak onmogelijk moeilijk te doorbreken blijkt te zijn.

This is not always because the scholar or intellectual is trying to conceal anything or is being dishonest. Sometimes they honestly do not see the counterexamples because they have been conditioned to read and understand the texts with a lens that is inexorably colored by the same concepts and values they are trying to discover in the texts. This creates a vicious, self-reinforcing cycle that often proves to be impossibly difficult to break out of.

Het laatste punt dat gemaakt moet worden, is het adresseren van het voor de hand liggende tegenargument: Welnu, waarom kan deze scepsis niet worden toegepast op de Islam en Islamitische waarden (wat u daar ook van mag geloven)? Waarom zouden we moeten geloven dat die concepten en waarden een basis in de realiteit hebben?

The final point to make is to address the obvious counterargument: Well, why can’t this skepticism be applied to Islam and Islamic values (whatever you may believe those to be)? Why should we believe those concepts and values have a basis in reality?

Je ontleedt simpelweg die waardetheorieën. Je wijst hun inconsistenties aan. Je ontleedt ze systematisch totdat het voor alle betrokkenen duidelijk is dat die ideeën leeg zijn en het respect of de acceptatie niet waardig. Uiteraard kan men hierin meer of minder vaardig zijn. En het voorbeeld van deze methode is niets minder dan onze geliefde profeet Ibrahim, vrede zij met hem (Qur'an 6:74-83).

You simply deconstruct those theories of value. You point out their inconsistencies. You systematically pick them apart until it is clear to all involved that those ideas are vacuous and not worthy of respect or acceptance. Obviously one might be less or more skilled in doing this. And the exemplar of this method is none other than our beloved prophet Ibrahim, peace be upon him (Quran 6:74-83).

In elk geval, als u deze methode begrijpt, zult u onmiddellijk herkennen wat er in strijd mee is, namelijk apologetiek; dat wil zeggen, werk dat modernistisch concepten en waarden als vanzelfsprekend aanneemt en probeert deze te rechtvaardigen door een beroep te doen op selectieve citaten uit de Koran, de profetische traditie (Sunnah) en de klassieke geleerdentraditie. En dan zult u inshaAllah herkennen hoe niet-overtuigend en over het algemeen onaantrekkelijk apologetiek is, totdat u het niet meer kunt verdragen. Moge Allah ons oprechte zoekers naar de waarheid maken.

In any case, if you understand this method, you will immediately recognize what’s contrary to it, i.e., apologetics, i.e., work that takes for granted modernist concepts and values and tries to justify them by appeal to selective citations from the Quran, Sunnah, and classical scholarly tradition. And then you will inshaAllah recognize how uncompelling and generally unappealing apologetics are until you can’t stand them. May Allah make us sincere seekers of truth.