De sharia was en is de bron van zoveel rechtvaardigheid en barmhartigheid. Alleen tirannen willen het afschaffen.

The Sharia was and is the source of so much justice and mercy. Only tyrants want to do away with it.

In zijn essay “Ideas Were Not Enough” geeft econoom Mark Koyama een eerlijke bekentenis: religieuze vrijheid is geen revolutionair idee dat de westerse wereld veroverde louter op basis van de overtuigingskracht of de deugd ervan. In plaats daarvan was tolerantie voor verschillende religieuze groepen puur een praktische kwestie, zowel politiek als economisch.5

In his essay “Ideas Were Not Enough,” economist Mark Koyama gives an honest admission: Religious freedom is not a revolutionary idea that took the Western world by storm simply on the basis of its compellingness or virtue. Rather, tolerance for different religious groups was purely a practical matter politically and economically.5

Hoe is dit gebeurd?

How did this happen?

Koyama betoogt dat Europese staten in de vroege stadia van de westerse moderniteit om diverse redenen minder afhankelijk werden van de Kerk voor politieke legitimatie. Voorheen moesten deze staten bondgenoten zijn met de Kerk om legitimiteit te verkrijgen in de ogen van de christelijke massa's, wat op zijn beurt leidde tot politieke stabiliteit (iets wat zeer waardevol was voor de heersende staatsautoriteiten). Het aangaan van bondgenootschappen tussen staten en de Kerk was echter slecht voor de tolerantie, aangezien de Kerk van de staat vereiste dat zij ketters voor haar strafte.

Koyama argues that, for various reasons, European states in the early stages of Western modernity grew less dependent on the Church for political legitimization. Previously, these states needed to ally with the Church in order to gain legitimacy in the eyes of the Christian masses, which in turn led to political stability (something very valuable to ruling state authorities). States allying with the Church was bad for tolerance, however, since the Church required the state to punish heretics for them.

Daarnaast beweert de auteur dat staten vertrouwden op religieuze instellingen om bij te dragen aan de openbare orde. Kerken (en awqaf in de islamitische wereld) waren beter gepositioneerd en in staat om de armen te helpen, onderwijs te bieden en andere publieke diensten te verlenen in vergelijking met zwakke staatsinstellingen. Bovendien waren de wetten en sociale regels van die tijd afhankelijk van religieuze identiteit, in tegenstelling tot een algemene nationalistische identiteit (bijv. burgerschap) die voor alle mensen gelijk gold. Dit alles leidde tot minder tolerantie voor religieuze diversiteit. In deze wereld was “religieuze vrijheid ondenkbaar.” Wat veranderde er?

Additionally, the author claims, states relied on the religious institutions to contribute to public order. Churches (and awqaf in the Islamic world) were better positioned and capable to help the poor, provide education, and conduct other public services relative to weak state institutions. Furthermore, laws and social rules of these times depended on religious identity as opposed to a general nationalistic identity (e.g., citizenship) that applied equally to all people. All this led to less tolerance for religious diversity. In this world, “religious freedom was inconceivable.” What changed?

Staatsinstellingen begonnen meer belasting te heffen en werden machtiger, beweert Koyama. Dit stelde hen in staat om af te zien van een wederzijdse overeenkomst met de Kerk. Met de toegenomen macht konden wetten en sociale regels breder worden afgedwongen zonder afhankelijk te zijn van religieuze identiteiten om te functioneren. Voor zover de staatนั้น betrokken was, waren de Jood, de Protestant en de Katholiek allemaal gelijke bronnen voor belastingen, waardoor het onnodig en een verspilling van bureaucratische middelen werd om te discrimineren op basis van religieuze identiteit. Uiteindelijk: “Omdat zij minder vertrouwden op religieuze autoriteit, werden staten minder geneigd om het afdwingen van religieuze conformiteit te waarderen.” Het resultaat?

State institutions started taxing more and became more powerful, claims Koyama. This allowed them to forego a quid pro quo arrangement with the Church. With increased power, laws and social rules could be enforced more broadly without depending on religious identities to function. As far as the state was concerned, the Jew, Protestant, and Catholic were all equal sources for taxes, so it became unnecessary and a waste of bureaucratic resources to discriminate based on religious identity. Ultimately, “As they relied less on religious authority, states grew less inclined to value enforcing religious conformity.” The result?

Religieuze vrijheid voortgekomen uit gemak in plaats van uit principe. Toch nog steeds iets goeds, nietwaar?

Religious freedom born of convenience rather than principle. Still a good thing, though, right?