ا--- د مخکنۍ حدیث او د قرآني آیت ترمنځ هیڅ تناقض نشته. ځکه د آیت ذکر شوي "اعمال" د جنت د ننوتلو سبب دی، او په حدیث کې چې کومه نفي شوې ده هغه دا احساس دی چې اعمال یوازې سبب نه، بلکې د جنت لپاره ورکړل شوې بیه شي. بې شکه، که انسان د دنیا ټوله ژوند ورځې روژه ونیسي، ټوله شپه د الله په وړاندې په لمانځه ولاړ وي، او د هر ډول ګناهونو څخه ځان وساتي، نو د هغه ټول ژوند به د هغه د ترټولو کوچنۍ نعمت یوې لسمې برخې ته هم کافي نه وي چې الله ورکړې ده. نو بیا دا څنګه د جنت مناسبه بیه کیدای شي! {ای زما ربه! ما وبخښه او رحم راباندې وکړه، ته د ټولو څخه غوره رحم کوونکی یې!} (المؤمنون، ۱۱۸)

A--- There is no contradiction between the previous Hadith and the Qur'anic verse. For the " deeds" mentioned in the verse are the cause behind entering Paradise and what is negated in the Hadith is the sense that the deeds turn not to be a mere cause, but they turn into a price paid for it. Indeed, if man lived the whole period of life of the world, fasting during the day, standing in prayer for Allah during the whole night, and avoiding all kinds of sins, the whole of his life would not be enough for meeting even one-tenth of the slightest blessing he is granted by Allah. How can it be then the price suitable for Paradise! {My Lord! Forgive and have mercy, for You are the Best of those who show mercy!}. (Al-Mu'minun, 118)