الف--- لفظ «عبد» د مطیع او محکوم معنا ورکوي. دا معنا ټول مخلوقات شاملوي: لوړ او ټیټ، عاقل او بې‌عقله، ژوی او بې‌ژوی، متحرک او ساکن، ښکاره او پټ، مؤمن او کافر، پرهیزګار او فاسق، او نور هم؛ دا ټول د الله تعالیٰ مخلوق دي. دوی ټول هغه ته تابع دي، او یوازې هغه یې تدبیر کوي. سربیره پردې، ټولو ته یو حد او یو منزل دی، او هر یو خپل لاره ځي یا یو ټاکل شوی وخت لري. دا د هغه ذات حکم او نظام دی چې د قدرت خاوند او په هرڅه پوهیدونکی دی. او که مراد له دې لفظه مؤدب او الله سره مینه لرونکی عبادت‌کوونکی وي، نو په دې صورت کې یوازې هغه مؤمن نارینه او ښځې مراد دي چې د الله معزز بندګان او پرهیزګار صالحان دي؛ نه په دوی باندې ویره ده، او نه دوی غمجن کیږي.

A--- The word Abd1 means the subdued or subjugated. This meaning encompasses all sorts of creation: higher and lower, rational and reasonless, animate and inanimate, dynamic and static, apparent and hidden, believing and disbelieving, and pious and dissolute, etc.; all of which are created by Allah he Almighty. They are subjected to Him, and managed by Him Alone. Moreover, all of them have a limit and destination and each one runs (its course) or an appointed term. Such is the judgment and ordering of (Him), the Exalted in Power, the Omniscient. And if the intended sense is the modest God-loving worshiper), in this case it refers only to the believing men and women who are Allah's honorable slaves and pious godly ones; on them shall be no fear, nor shall they grieve.