V 169: Als er wordt gezegd: het neigen naar een afgod, het bespotten van de Qur'an, het beledigen van de Profeet en de religie, enzovoort; al deze zaken worden beschouwd als aspecten van de praktische ongelovigheid. De vraag is: waarom sluiten deze daden iemand uit uit de gemeenschap van de Islam, terwijl de praktische ongelovigheid in het algemeen dat niet doet?
Q 169: If it is said: Prostrating oneself before an idol, mocking at the Qur'an, abusing the Prophet and religion, etc. all these are regarded as aspects of the practical disbelief. The question is! Why do these acts exclude one from the fold of Islam, while the practical disbelief in general does not?
A--- Men dient te weten dat deze vier handelingen en dergelijke niet behoren tot de daden van praktische ongeloof (kufr amali). Ze worden alleen als zodanig beschouwd omdat ze, zoals men kan waarnemen, door de ledematen worden uitgevoerd. De waarheid is echter dat zij niet plaatsvinden tenzij de daden van het hart – dat wil zeggen,
A--- One should know that these four acts and the like are not from among the acts of practical disbelief. They are only regarded as such because they are performed by the organs as apparently noticed. But, the truth is that they do not take place unless deeds of tile heart -i.e.
Intentie, oprechtheid, passie en overgave zijn verdwenen. Daarom lijken ze schijnbaar op praktische ongeloof, maar in de basis vereisen ze eerst het dogmatische ongeloof. Gevolgelijk kunnen deze daden alleen worden uitgevoerd door een kwaadwillige hypocriet of een koppige, hoogmoedige. Dit verklaart de positie van de hypocrieten in de Slag bij Tabuk. In het begin zeiden zij: {Zij spraken het woord van ongeloof en zij geloofden niet nadat zij de Islam hadden aanvaard, en zij besloten (om de Profeet Muhammad ﷺ te vermoorden), wat zij niet konden uitvoeren}. (At-Taubah, 74) Maar toen de moslims de overwinning behaalden, verklaarden zij: {Wij waren slechts aan het praten en aan het grappen}. (At-Taubah, 65) Hier kwam het Woord van Allah: {Zeg: "Was het om Allah (de Almachtige), Zijn Ayah (bewijzen, aanwijzingen, verzen, lessen, tekenen, openbaringen) en Zijn Profeet ﷺ dat jullie spotten?" Maak geen excuus; jullie geloofden niet nadat jullie hadden geloofd}. (At-Taubah, 65, 66)