Daripada pembahagian hadith kepada sahih, hasan dan da'if, jelas bahawa hadith sahih dan hasan kedua-duanya dijadikan hujah, manakala hadith da'if tidak. Apa yang menjadikan sesebuah hadith diterima atau ditolak ialah pertimbangan terhadap sanad, perawi dan matan. Jika tiada seorang perawi pun yang digugurkan daripada sanad, yang pengguguran itu akan menyebabkan tidak dapat disahkan kebolehpercayaan perawi yang digugurkan, dan keadilan perawi tidak dipertikaikan, serta matan tidak lemah dan tidak bercanggah dengan mana-mana bahagian al-Qur'an, sunnah mutawatir atau ijmak yang qat'i, maka dalam keadaan ini hadith itu diterima, diamalkan dan diguna pakai sebagai dalil syariat, sama ada ia sahih atau hasan. Adapun apabila hadith itu bertentangan dengan syarat-syarat ini, ia ditolak dan tidak dijadikan dalil. Oleh itu, hadith yang ditolak (mardud) ialah hadith yang ditolak kerana pengguguran seorang perawi daripada sanad yang menyebabkan tidak dapat disahkan kebolehpercayaan perawi tersebut, atau kerana keadilan seorang perawi dipertikaikan, atau kerana kelemahan matan hadith, atau kerana percanggahannya dengan al-Qur'an, hadith dan ijmak yang qat'i. Pelbagai jenis hadith termasuk dalam kategori hadith mardud (ditolak), dan berikut ialah ciri-ciri mereka:

It becomes clear from dividing the hadīth into Sahih, hasan and da'eef that the hadīth hasan and Sahih are both advanced as proof and the da'eef hadīth is not. What makes the hadīth acceptable or rejectable is the consideration of the sanad, transmitter and matn. If a narrator is not ommited from the sanad whose ommision will lead to the inibility to attest the reliablity of the ommitted narrator and the narrator's probity is not impunged and the matn is not weak and does not contradict any part of the Qur’ān or the mutawatir Sunnah or definite ijma', then in this case the hadīth is accepted, acted upon and adopted as a Sharī’ah evidence whether it was Sahih or hasan. As for when the hadīth is contrary to these qualifications it is rejected and not educed as proof. Therefore, the rejected hadīth is the hadīth which is rejected due to the ommision of a narrator from the sanad which results in the inability to attest the reliabilty of this narrator or due to a narrator's probity being impungned, or due to the weakness of the (matn) of the hadīth or its contradiction with the Qur’ān, hadīth and ijma' which are definite. Various types of hadīth come under the hadīth mardud (rejected), following are their characteristics:

1. Mu'allaq: apabila terdapat seorang atau lebih perawi yang berturut-turut hilang dari permulaan sanad dengan cara yang jelas. Istilah "lebih" bersifat lebih umum, merangkumi keseluruhan atau sebahagian isnad. Termasuk juga pengguguran keseluruhan rangkaian oleh muhaddith atau penyusun hadith, seperti apabila beliau berkata: Rasulullah ﷺ bersabda atau melakukan sesuatu begini dan begitu.

1. Mu'allaq: when there is one or more narrators consecutively missing from the beginning of the sanad in a manner that is quite obvious. The term 'more' is more general to include the whole or part of the isnād. Also included is the ommision of the whole chain by the muhaddith or the hadīth compiler, such as when he says: The Messneger of Allah  said or did such and such thing.

2. Mu'dal: Ialah sanad yang dua atau lebih perawinya gugur dari satu tempat atau lebih. Ia termasuk apabila tabi' at-tabi'i menggugurkan seorang tabi'i dan seorang sahabi dari isnad. Ia tidak termasuk kenyataan pengarang daripada kalangan fuqaha apabila mereka berkata:

2. Mu'dal: Is a chain in which two or more narrators are missing from one or more places. It includes when the tabi at-tabi'i omits a tabi'i and sahābi from the isnād. It does not include the statement of authors from the fuqaha when they say:

Atau kenyataan mereka

Or their statement

Ia bukan mu'dal kerana ia bukan suatu riwayat, sebaliknya ia merupakan petikan dan pengambilan dalil yang sahih.

It is not mu'dal becaue it is not a transmission, rather it constitues qouting and educing a proof which is correct.

3. Munqati': Apabila seorang perawi hilang sebelum Sahabi dari salah satu tempat. Jika terdapat lebih daripada satu tempat sedemikian rupa sehingga perawi yang tercicir tidak menggugurkan lebih daripada satu perawi dari setiap tempat, maka ia dianggap munqati' di tempat-tempat tersebut. Juga dianggap munqati' ialah sanad yang mengandungi perawi yang tidak diketahui identitinya (mubham). Contoh perawi yang digugurkan ialah apa yang diriwayatkan oleh 'Abd al-Razzaq daripada al-Thawri daripada Abu Ishaq daripada Zayd ibn Yathi' daripada Hudhayfa, yang sampai kepada Nabi ﷺ bahawa baginda bersabda:

3. Munqati': When a single narrator is missing before the Sahābi from one of the places. If there is more than one place such that the narrator who ommits does not ommit more than one narrator from each place then it will be munqati' in these places. Also considered to be munqati' is the chain in which there is a obscure narrator (mubham). An example of a transmitter being ommitted is what has been narrated by 'Abd al-Razzaq from al-Thawri from Abu Ishaq from Zayd ibn Yathi' from Hudhayfa, which goes back to the Prophet  that he said:

Isnad tersebut mempunyai dua keterputusan. Pertama, 'Abd al-Razzaq tidak mendengar daripada al-Thawri, tetapi meriwayatkannya daripada al-Nu'man Ibn Abi Shayba al-Jundi, yang meriwayatkan daripada al-Thawri. Kedua, al-Thawri tidak mendengar daripada Abu Ishaq, tetapi meriwayatkannya daripada Shurayk, yang meriwayatkan daripada Abu Ishaq. Oleh itu, hadith ini ditolak. Contoh perawi yang tidak dikenali (mubham) ialah riwayat yang disampaikan oleh Abu al-'Ala ibn 'Abd Allah ibn Shukhayr daripada dua orang lelaki dari Shaddad ibn Aws.

The isnad has breaks in two places. Firstly, 'Abd al-Razzaq did not hear from al-Thawri but rather narrated it from al-Nu'man Ibn Abi Shayba al-Jundi who narrated from al-Thawri and secondly, al-Thawri did not hear from Abu Ishaq but rather narrated it from Shurayk who narrated from Abu Ishaq. The hadīth, therefore, is rejected. An example of a transmitter being nondescript is what is narrated by Abu al-'Ala ibn 'Abd Allah ibn Shukhayr from two men from Shaddad ibn Aws:

Oleh itu, hadith tersebut ditolak kerana terdapat perawi yang tidak dikenali (majhul) dalam sanadnya.

Therfore, the hadīth is rejected due to the presence of unknown (majhul) narrators in the transmision.

4. Shadh: Ia ialah apabila seorang perawi yang thiqah meriwayatkan sebuah hadis yang bertentangan dengan apa yang diriwayatkan oleh orang-orang lain. Ia bukan shadh jika seorang perawi yang thiqah meriwayatkan sesuatu yang tiada seorang pun lain meriwayatkannya. Ini kerana riwayat perawi yang thiqah diterima walaupun orang lain tidak meriwayatkannya, dan ia digunakan sebagai dalil. Contohnya ialah hadis:

4. Shadh: It is when a reliable transmitter narrates a hadīth which condradicts what others have narrated. It is not shadh if a reliable narrator transmits something no one else has narrated. Because the narration of a reliable transmitter is accepted even if others have not narrated it and it is used as a proof. It is like the hadīth:

Hanya 'Umar yang meriwayatkannya, dan daripada beliau hanya 'Alqamah yang meriwayatkannya. Seorang perawi tunggal, Muhammad bin Ibrahim al-Tamimi, meriwayatkan daripada beliau, dan daripadanya hanya Yahya bin Sa'id al-Ansari yang meriwayatkannya. Daripada Yahya bin Sa'id telah tersebar banyak jalur periwayatan. Oleh itu, syaz hanya berlaku apabila seorang perawi yang thiqah meriwayatkan sesuatu yang bertentangan dengan apa yang diriwayatkan oleh orang lain, iaitu apabila perawi yang diterima meriwayatkan suatu riwayat yang menyalahi riwayat mereka yang lebih berkemungkinan tepat dalam periwayatannya.

Only 'Umar narrated it and from him only 'Alqama narrated it. A single narrator Muhammad ibn Ibrahim al-Tamimi narrated from him from who only Yahya ibn Said al-Ansari narrated. From Yahya ibn Said there was a proliferation of transmission routes. Therefore, the shadh is only when a reliable narrator transmits somthing which contradicts what has been narrated by others i.e, when the accepted narrator transmits a report which goes against the report of those more likely to be correct in their transmission.

5. Mu'allal: Ia ialah hadis yang mempunyai cacat ('illah). Ia ialah hadis yang didapati mempunyai cacat yang menjejaskan kesahihannya, walaupun pada zahirnya kelihatan sahih. Ia kembali kepada isnad yang perawinya dipercayai, dan yang pada zahirnya memenuhi syarat-syarat kesahihan.

5. Mu'allal: It is a hadīth which has a defect ('illah). It is the hadith which is discovered to have a defect which impairs its authenticity, although it apparently seems to be sound. It goes back to the isnād whose transmitters are reliable and which apparently includes the conditions of authenticy.

6. Munkar: Apa yang diriwayatkan oleh seorang perawi yang tidak dipercayai secara bersendirian. Munkar ialah riwayat seorang perawi yang lemah yang bertentangan dengan riwayat perawi yang kurang lemah daripadanya.

6. Munkar: What a single unreliable transmitter narrates alone. The munkar is the narration of a weak narrator which contradicts the report of a transmitter who is less weaker.

7. Mawdu': Hadis mawdu' ialah hadis yang direka dan dicipta secara palsu. Hadis palsu merupakan kejahatan dalam kalangan hadis-hadis lemah. Riwayat daripada sesiapa yang diketahui keadaannya tidak dibenarkan, kecuali apabila ia dikaitkan dengan penjelasan tentang status palsunya. Sesuatu hadis diketahui sebagai palsu apabila pemalsunya mengakui pemalsuannya, atau apabila terdapat sesuatu yang setara dengan pengakuan sedemikian. Pemalsuan juga boleh difahami daripada petunjuk keadaan perawi, seperti perawi yang mengikut hawa nafsu pemimpin tertentu dalam dustanya, atau ketika dia menyandarkan hadis itu kepada Nabi ﷺ, dia dikenali sebagai pendusta yang tegar, kerana riwayat itu tidak datang melalui laluan lain selain daripadanya, tiada siapa yang bersetuju dengannya, dan tiada sebarang saksi baginya. Atau kita boleh mengenal pasti pendustaan daripada keadaan apa yang diriwayatkan, iaitu daripada keadaan matan, jika lemah dari segi lafaz atau maknanya, atau jika ia bercanggah dengan sebahagian daripada al-Qur'an, sunnah mutawatir dan ijma' yang pasti. Terdapat pelbagai jenis pemalsu hadis. Yang paling banyak mendatangkan kemudaratan ialah mereka yang berkaitan dengan zuhud (kezuhudan). Mereka memalsukan hadis dengan harapan mendapat pahala atas apa yang mereka dakwakan. Bahayanya ialah orang ramai menerima rekaan mereka, mempercayai dan bergantung kepadanya. Kemudian apabila seorang pemalsu mereka suatu kata-kata, orang ramai pun meriwayatkannya. Mungkin dia mengambil kata-kata daripada para ulama atau selain mereka, lalu menyandarkannya secara dusta kepada Rasulullah ﷺ. Antara hadis palsu ialah hadis-hadis tentang kelebihan surah-surah al-Qur'an satu persatu, terutamanya riwayat yang (didakwa) daripada 'Ubay bin Ka'ab dengan sanad: Abu 'Isma > 'Ikrama > Ibn 'Abbas. Kepalsuannya telah dibuktikan melalui kajian (perbandingan silang) para ulama dan melalui pengakuan Abu 'Isma. Diriwayatkan bahawa dia berkata:

Ini adalah satu pilihan jenis-jenis hadis yang ditolak, tetapi ia bukan semua jenis yang mungkin disebut. Terdapat banyak jenis hadis yang ditolak yang mana menyebut sebahagian daripadanya sudah memadai sebagai prinsip yang dengannya hadis yang diterima dan yang ditolak dapat dikenali. Sesebuah hadis tidak ditolak hanya kerana ia tidak memenuhi syarat-syarat kategori Sahih, selagi sanad, perawi dan matannya boleh diterima; iaitu apabila ia berstatus hasan, kerana para perawinya kurang kuat daripada perawi hadis Sahih, atau apabila terdapat seorang mastur (perawi yang rekod hidupnya pada zahirnya tidak tercela), atau apabila hafalannya kurang baik, atau apabila ia diperkuat oleh qarinah (petunjuk), atau apabila penerimaannya menjadi lebih kuat, seperti apabila ia diperkuat oleh perawi lain yang bersetuju dengannya, atau terdapat syāhid, iaitu oleh perawi yang dianggap sebagai gharib, atau oleh hadis lain. Seseorang tidak seharusnya terlalu ketat dalam menolak sesebuah hadis selagi masih mungkin untuk menerimanya menurut keperluan sanad, perawi dan matan. Terutamanya apabila majoriti ulama telah menerimanya dan para fuqaha pada umumnya telah menggunakannya, maka ia layak diterima walaupun ia tidak memenuhi syarat-syarat Sahih, kerana ia termasuk dalam kategori hasan. Sama seperti seseorang tidak seharusnya terlalu ketat dalam menolak sesebuah hadis, pada masa yang sama tidak dibenarkan untuk cuai terhadap hadis, dengan menerima hadis yang ditolak kerana sebab pada sanad, perawi atau matan.

These are a selection of the types of rejected ahadīth but they are not all the possible types that could be mentioned. There are many types of rejected ahadīth for which mentioning a part is suffient as a principle by which the acceptable and rejected hadīth is known. A hadīth is not rejected because it does not meet the conditions for the catagory of Sahih as long as its sanad, transmitters and matn are acceptable i.e, when it is hasan since the narrators are of lesser reliability than the narrators of the Sahih hadīth or if there was a mustur (a transmitter whose record is apparently blameless) or he had a bad memory or it has been strengthend by a qarina (indication) or its acceptance is prepodentarent such as when it is strengthend by another narrator agreeing with it or there is a witness i.e by a narrator who is assumed to be isolated or by another Hadith. One should not be overstrict in rejecting a hadīth as long as it is possible to accept it according to the requirements of the sanad, tarnsmitters and matn. Especially when the majority of the ‘Ulamā have accepted it and the fuqaha have generally used it, then it is worthy to be accepted even if it did not meet the conditions of the Sahih because it comes under the hasan. Just as one should not be overstrict in rejecting a hadīth at the same time it is not allowed to be negligent with respect to the hadīth, accepting the hadīth which is rejected due to the sanad, transmitter or matn.