Maka orang yang telah mendengar seruan itu wajib memahaminya dan beriman dengannya. Dan orang yang telah beriman dengannya, dia wajib memahaminya dan beramal dengannya, kerana ia adalah Hukm Shar'i (hukum Syariah). Oleh itu, asas bagi seorang Muslim ialah dia sendiri hendaklah memahami hukum (Hukm) Allah daripada seruan tersebut. Ini kerana seruan itu telah ditujukan secara langsung oleh Pembuat Syariat (Ash-Shaari') kepada manusia, dan bukan hanya ditujukan kepada para Mujtahidin atau 'Ulama, tetapi kepada semua orang yang bertanggungjawab secara syar'i (mukallafin). Maka menjadi kewajipan ke atas mukallafin untuk memahami seruan ini sehingga mereka mampu mengamalkannya, kerana mustahil untuk beramal dengan seruan tersebut tanpa memahaminya. Dengan itu, istinbat (penggalian) hukum Allah menjadi fardu ke atas semua mukallafin, iaitu ijtihad menjadi fardu ke atas semua mukallafin. Oleh yang demikian, asasnya ialah seorang mukallaf itu sendiri mengambil Hukm Allah daripada seruan Pembuat Syariat, kerana dialah yang ditujukan dengan ucapan ini, yang merupakan hukum Allah.
So for the one who has heard the address he becomes obliged to understand it and believe in it. And the one who believed in it, he is obliged to understand it and act upon it, because it is a Hukm Shar’i (Sharī’ah rule). So the basis for a Muslim is that he himself should understand the rule (Hukm) of Allah from his address. Since, the address has been aimed directly at the people by the Legislator and not aimed only at the Mujtahiddin or the ‘Ulama but to all the legally responsible (mukallifin). Thus it became an obligation on the legally responsible (mukallafin) to understand this address until they are able to practise it since it is impossible to act according to the address without comprehending it. Thus, the deduction (istinbat) of Allah’s hukm became fard on all the legally responsible (mukallifin) i.e, Ijtihād became fard on all the legally responsible (mukallifin). Consequently, the basis (asl) is that the legally responsible (mukallaf) person adopts the Hukm of Allah himself from the address of the Legislator because it is he who has been addressed by this speech, which is the hukm of Allah .
Namun, hakikat mukallafin ialah wujudnya perbezaan dalam kefahaman, daya tanggapan dan kebolehan mereka untuk belajar. Mereka juga berbeza dari segi ilmu dan kejahilan. Oleh itu, secara realitinya mustahil bagi mereka semua untuk mengeluarkan segala hukum Syariah daripada dalil-dalil, iaitu mustahil bagi semua mukallafin menjadi mujtahidin. Oleh kerana tujuannya ialah untuk memahami khitab dan beramal dengan kefahaman tersebut, maka ijtihad adalah fardu ain ke atas semua mukallafin. Tetapi mustahil bagi semua mukallafin untuk memahami khitab bagi diri mereka sendiri disebabkan perbezaan dalam kefahaman dan daya tanggapan serta perbezaan dalam pembelajaran, maka kewajipan ijtihad menjadi fardu kifayah. Jika sebahagian daripada mereka melaksanakannya, maka yang selainnya terlepas daripada dosa. Oleh itu, menjadi wajib ke atas orang Islam yang mukallaf bahawa wujudnya dalam kalangan mereka mujtahidin yang akan mengeluarkan hukum-hukum Syariah.
However, the reality of the legally responsible (mukallafin) is that there is a disparity in their understanding and comprehension and in their (aptitude to) learn. They also differ in terms of knowledge and ignorance. Therefore, it is realistically impossible for all of them to deduce all the Sharī’ah rules from the evidences i.e, it is impossible for all the legally responsible (mukallafin) to be mujtahiddin. Since the objective is to understand the address and act upon this understanding, therefore, Ijtihād is fard on all the legally responsible (mukallifin). But it is impossible for all the legally responsible (mukallafin) to understand the address for themselves due to the disparity in their understanding and comprehension and the disparity in learning therefore the obligation of Ijtihād becomes one of sufficiency (‘ala al-Kifaya). If some undertake it the rest are absolved of the sin. Therefore, it became obligatory on the legally responsible Muslims that there should be Mujtahiddin amongst them who will derive the Sharī’ah rulings.
Oleh itu, hakikat mukallafin dan hakikat Hukm Shar'i menjadikan terdapat dua kategori dalam kalangan orang Islam, iaitu mujtahidin dan muqallidin. Ini kerana orang yang mengambil hukum itu sendiri secara langsung daripada dalil ialah mujtahid, dan orang yang bertanya kepada mujtahid tentang hukum Shar'i ialah muqallid, tanpa mengira sama ada si penanya bertanya untuk belajar dan mengamalkannya, untuk belajar dan mengajarkannya kepada orang lain, atau untuk belajar sahaja. Seseorang itu dikira sebagai muqallid apabila dia bertanya kepada orang yang bukan mujtahid tetapi mengetahui hukum Shar'i dan mampu menyampaikannya kepada orang lain, sama ada orang yang ditanya itu seorang alim atau orang awam. Maka, mereka semua adalah pengikut (muqallid) orang lain dalam hukum ini, walaupun dia tidak mengenali orang yang mengeluarkan hukum itu, kerana mukallaf diwajibkan mengambil hukum Shar'i dan tidak diwajibkan mengikut mana-mana individu tertentu. Menjadi muqallid bermakna dia telah mengambil sesuatu hukum Shar'i melalui seseorang, yang tidak dia keluarkan sendiri, dan ia tidak bermakna dia mengikuti individu tertentu kerana perkara yang dibicarakan ialah hukum Shar'i dan bukan orangnya. Perbezaan antara muqallid dan mujtahid ialah mujtahid mengeluarkan Hukum Shar'i daripada dalil-dalil Shari'ah sendiri, manakala muqallid ialah orang yang mengambil hukum Shar'i yang telah dikeluarkan oleh orang selain dirinya, sama ada dia mengenali orang yang mengeluarkannya atau tidak, selagi dia yakin bahawa ini adalah hukum Shari'ah. Tidak harus bertaqlid dengan mengambil pendapat mana-mana orang awam, atau pendapat seorang ulama, pemikir atau ahli falsafah. Semua ini bukanlah taqlid yang sah.
Therefore, the reality of the legally responsible (mukallafin) and that of the Hukm Shar’i means that there would be two catagories amongst the Muslims, the mujtahiddin and muqallidin. This is because the one who adopts the hukm himself directly from the evidence is a mujtahid, and the one who questions the mujtahid about a hukm Shar’i is a muqallid irrespective of whether the questioner asked in order ; to learn and act upon it, to learn and teach it to others or to learn it only. The muqallid is considered a muqallid when he asks someone who is not a mujtahid but knows the hukm Shar’i and is able to tell others, whether the one who was asked was a learned person or a layman. Thus, they are all followers (muqallid) of others in this hukm even if he did not know the one who deduced it, because the legally responsible (mukallaf) is required to adopt the hukm Shar’i and not follow any particular person. Being a muqallid means that he has adopted a hukm Shari’, via a person, which he has not deduced himself and it does not mean he followed a particular person because the subject matter is the hukm Shari’ and not the person. The difference between the muqallid and the mujtahid is that the mujtahid deduces the Hukm Shari’ from the Sharī’ah evidence himself and the muqallid is the one who adopts the hukm Shari’ which has been deduced by someone other than him whether he knew the one who derived it or not, as long as he trusts that this is a Sharī’ah rule. It is not lawful Taqlīd to adopt the opinion of any ordinary person or that of a scholar, thinker or philosopher, Non of this is legitimate Taqlīd.
Sebaliknya, ia sama dengan mengambil sesuatu yang bukan dari Islam, dan perkara ini telah diharamkan oleh Syariah. Tidak dibenarkan bagi seorang Muslim untuk berbuat demikian, kerana Allah telah memerintahkan kita untuk mengambil (ajaran) daripada Rasulullah ﷺ dan bukan daripada sesiapa pun selainnya, siapa pun dia. Allah berfirman:
Rather it is tantamount to adopting something which is other than Islam and it has been prohibited by the Sharī’ah. It is not allowed for the Muslim to do that since Allah has ordered us to adopt from the Messenger Muhammad and not from anybody else whoever he may be. He said: