Imarah, riyasah atau qiyadah mempunyai maksud yang sama, dan rais, qaid serta Amir juga mempunyai maksud yang sama. Adapun Khilafah, ia ialah kepimpinan ke atas seluruh umat Islam di dunia, dan ia daripada kepimpinan serta tergolong di bawah kepimpinan. Khalifah ialah seorang Amir dan dikenali sebagai Amirul Mukminin. Imarah lebih umum dan Khilafah lebih khusus, dan kedua-duanya ialah riyasah. Perkataan "Khilafah" merujuk khusus kepada satu jawatan yang terkenal, manakala perkataan "imarah" bersifat umum bagi setiap Amir. Umat Islam diperintahkan untuk melantik seorang Amir ke atas mereka sebagaimana mereka diperintahkan untuk melantik seorang Khalifah, kerana imarah termasuk dalam jenis-jenis pemerintahan, iaitu kuasa ke atas urusan (wilayah amr) dalam perkara yang dia diberi kuasa ke atasnya. Perbezaan antara imarah dan Khilafah ialah Khilafah bersifat umum bagi seluruh umat Islam di dunia, maka imarah ini khusus bagi siapa yang melantiknya dan dalam perkara yang dia diberi kuasa. Ia tidak melampaui mereka yang melantiknya, sebagaimana ia tidak melampaui perkara yang dia diberi kuasa ke atasnya. Riyasah, qiyadah dan imarah ialah hukum syarak; ia bukan gaya atau cara. Umat Islam terikat dengannya dengan batasan apa yang Allah (SWT) perintahkan padanya dan apa yang syariat bawa.

The imarah or riyasah or qiyadah have the same meaning, and rais and qaid and Amir have the same meaning. As for the Khilafah, it is the leadership of all Muslims in the world and it is from the leadership and is categorised under the leadership. The Khalifah is an Amir and is known as the Amir of the believers. The imarah is more general and the Khilafah is more specific, and both of them are riyasah. The word “Khilafah” is specific to a well-known position, and the word “imarah” is general for every Amir. The Muslims are commanded to appoint an Amir over them as they are commanded to appoint a Khalifah, because the imarah is from the types of rule which is the authority over the matter (wilayah amr) in what he is given authority over. The distinction between it and the Khilafah is that the Khilafah is general for all the Muslims in the world, so this is specific for who appointed him and in what he was given authority over. It does not exceed those who appointed him in the same way it does not exceed what he was given authority over. The riyasah, qiyadah and imarah are hukm shari’; they are not styles. Muslims are restricted in it with the limits of what Allah (swt) commanded in it and what the Shar’a came with.

Adalah wajib ke atas setiap kumpulan (jama'ah) orang Islam yang melaksanakan suatu urusan secara bersama untuk melantik seorang Amir ke atas mereka. Manakala jika urusan itu khusus bagi setiap individu tanpa melibatkan urusan lain, maka tidak dituntut ke atas mereka dalam keadaan ini untuk mewujudkan seorang Amir ke atas mereka. Imarah didirikan ke atas sekumpulan orang dalam urusan yang berkaitan antara mereka, supaya baginya ada kuasa dan bagi mereka ada keputusan muktamad. Hakikat wujudnya urusan bersama antara mana-mana kumpulan pasti memaksa mereka untuk mewujudkan seorang Amir ke atas mereka, atau jika tidak, urusan ini akan menjadi punca kekacauan antara mereka dan perpecahan akan berlaku di antara mereka. Adapun wajibnya mewujudkan seorang pemimpin bagi kumpulan yang melaksanakan urusan bersama di antara mereka ke atas orang Islam, itu adalah kerana apa yang diriwayatkan daripada Abdullah bin 'Amru bahawa Nabi ﷺ bersabda:

It is an obligation upon every group (jama’ah) of Muslims performing a collective matter to appoint an Amir over them. Whereas if the matter is specific to each individual without involving another matter, then it is not requested from them in this case to establish an Amir over them. The imarah is established over a group in a matter associated between them, so that there is for him the authority and for them a decisive word. The reality of the existence of a collective matter between any groups inevitably compels them to establish an Amir over them or else this matter will be cause of trouble between them and discord will result between them. As for the establishment of a leader for the group who performs a collective matter between them being obligatory upon Muslims, this is due to what Abdullah bin ‘Amru narrated that the Prophet (saw) said:

Dan juga berdasarkan apa yang diriwayatkan Abu Said, bahawa Rasulullah ﷺ bersabda:

And also due to what Abu Said narrated that the Messenger of Allah (saw) said:

Ini juga berdasarkan riwayat Al-Bazzar dengan sanad yang sahih, bahawa Umar bin Al-Khattab (ra) berkata:

This is also due to what Al-Bazzar narrated via a correct chain that Umar bin Al-Khattab (ra) said:

Al-Bazzar juga meriwayatkan daripada Ibnu Umar (ra) melalui sanad yang sahih bahawa Rasulullah ﷺ bersabda:

Al-Bazzar also narrated from ibn Umar (ra) via a correct chain that the Messenger of Allah (saw) said:

Dan hadis Abu Said al-Khudri (ra):

And the hadith of Abu Said al-Khudri (ra):

Hadis-hadis ini jelas menyatakan bahawa wajib melantik seorang Amir ke atas sesiapa sahaja yang bilangannya mencapai tiga orang atau lebih, kecuali dengan pernyataan baginda dalam hadis-hadis tersebut: "di tempat terbuka" dan "dalam perjalanan", yang menunjukkan bahawa mereka berkumpul dalam suatu urusan bersama di tempat terbuka atau sedang bermusafir dalam perjalanan atau seumpamanya, dalam urusan bersama yang merangkumi sesebuah pasukan, sebuah organisasi, sebuah ekspedisi, tentera, suku, bandar dan wilayah dan sebagainya. Maka jika ini diwajibkan bagi tiga orang yang berada di tempat terbuka di muka bumi atau sedang bermusafir, maka keabsahannya bagi bilangan yang lebih besar atau tugas yang lebih besar adalah lebih utama dan lebih layak. Hadis-hadis ini bersifat umum bagi tempat terbuka, perjalanan, atau apa-apa perkara selain daripada dua keadaan ini yang lebih besar dan lebih agung daripadanya, sebagaimana yang difahami secara selari menunjukkan demikian. Kaedah usul (asas-asas fiqh) ialah bahawa makna tersirat daripada ucapan (fahwa al-khitab) dilaksanakan. Maka jika sesuatu diperintahkan atau dilarang, maka pemahaman tentang apa yang diperintahkan atau dilarang bersama-sama dengan teks yang dinyatakan (mantuq) termasuk dalam perkara yang diperintahkan atau dilarang. Ia juga tidak terhad kepada apa yang dinyatakan semata-mata, bermakna jika sesuatu diperintahkan atau dilarang, maka perintah atau larangan itu merangkumi apa yang lebih besar atau lebih agung secara keutamaan. Contohnya ialah larangan mencaci dan memukul ibu bapa daripada isyarat firman Allah:

These ahadith are explicit in that it is prescribed for any number reaching three and more to appoint one Amir over them, except that his statement(s) in the ahadith: “in an open space” and “in a voyage” which indicates that they are gathered together in a collective matter between them in an open space or travelling in a voyage or the like in a collective matter which includes a party, an organisation, an expedition, army, tribe, city and region etc. So if this is prescribed for three who are in an open space in the land or are travelling, then its legitimacy for a greater number or a bigger job is of more precedence and more worthiness. The ahadith are general for open space, on a voyage or any matter other than these two which is larger and greater than them as the conforming understanding indicates this. The principle of usul (roots of jurisprudence) is that the meaning of the speech (fahwa al-khitab) is acted upon. Thus if something is commanded or prohibited, the understanding of what he is commanded or prohibited with enters together with the stated text (mantuq) into what is commanded or prohibited. Nor is it restricted to merely what was stated, meaning that if a thing is commanded or prohibited then this command or prohibition includes what is greater or larger by precedence. Its example is the prohibition of abusing and beating of (one’s) parents from the indication of Allah’s statement:

Dan larangan memusnahkan harta anak yatim dari dalil firman Allah:

And the prohibition of destroying the orphans’ wealth from the indication of Allah’s statement:

Dan pengembaliannya apa yang kurang daripada (qintar) atau tidak membayar apa yang lebih daripada satu dinar, daripada firman Allah:

And his returning what is less than the (qintar) or not paying what is more than a dinar from Allah’s statement:

Rasulullah ﷺ memerintahkan pelantikan seorang Amir dalam sesuatu pelayaran dan di kawasan terbuka. Oleh itu, perintah ini didasarkan kepada perkara yang lebih berbahaya dan lebih penting daripada berada di kawasan terbuka, dan ia merangkumi perkara-perkara sedemikian dengan alasan yang lebih utama (bab uwla). Pemahaman yang jelas dan selaras ini dalam hadis-hadis yang terdahulu diperkukuh oleh amalan Rasulullah ﷺ yang melantik seorang Amir dalam perkara yang lebih berbahaya daripada pelayaran. Baginda melantik seorang pemimpin dalam haji, dalam peperangan dan di wilayah-wilayah Negara.

The Messenger (saw) commanded the appointment of one Amir in a voyage and open space. Accordingly, this command is based upon what is more dangerous, and important, than being present in open space, and it includes such matters by greater reason (bab uwla). This clear conforming understanding in the preceding ahadith is strengthened by the practice of the Messenger (saw) who appointed an Amir in what was more dangerous than a voyage. He appointed a leader in the Hajj, in the battles and in the provinces of the State.

Ini berkaitan dengan kewajipan melantik seorang Amir bagi setiap kumpulan di sesuatu tempat atau bagi sesuatu urusan bersama yang menghubungkan mereka. Adapun Amir ini, Shari'ah telah mewajibkan agar dia seorang sahaja, dan tidak dibenarkan lebih daripada seorang. Islam tidak mempunyai kepimpinan kolektif (qiyadah) atau kepresidenan kolektif (riyasah). Kepimpinan dalam Islam adalah secara mutlak tunggal, maka wajib bagi Rais atau Amir atau Qaid itu seorang sahaja, dan dia tidak dibenarkan lebih daripada seorang. Dalil bagi hal ini jelas daripada teks hadith-hadith yang terdahulu dan amalan Rasulullah ﷺ. Semua hadith tersebut menyebut: "salah seorang daripada mereka", "salah seorang daripada kamu", dan perkataan (ahad) itu ialah perkataan satu (wahid) yang menunjukkan bilangan, iaitu satu dan bukan lebih. Ini difahami melalui pemahaman sebaliknya (mafhum mukhalafah). Pemahaman sebaliknya bagi bilangan, sifat dan tujuan diamalkan tanpa teks; dan pemahaman sebaliknya tidak ditolak kecuali dalam satu keadaan, iaitu apabila terdapat teks yang membatalkannya seperti firman Allah:

This is in respect to the obligation of establishing an Amir for every group in a place or common matter associated between them. As for this Amir, the Shari’ah has obliged that he be one and it not permitted to be more than one. Islam does not have collective leadership (qiyadah) or collective presidency (riyasah). Leadership in Islam is strictly singular so it is obliged for the Rais or Amir or Qaid to be one, and he is not allowed to be more than one. The evidence for this is clear from the text of the preceding ahadith and the actions of the Messenger (saw). All the ahadith state: “one of them”, “one of you” and the word (ahad) is the word one (wahid) which indicates the number i.e. one and not more. This is understood from the contrary understanding (mafhum mukhalafah). The contrary understanding of the number, attribute (sifat) and objective is acted upon without a text; and the contrary understanding is not negated except in one situation which is where there comes a text annulling it like Allah’s statement:

Pemahaman yang bertentangan itu ialah bahawa jika mereka tidak menghendaki kesucian, maka mereka dipaksa (ke dalam pelacuran). Namun pemahaman yang bertentangan ini dibatalkan oleh firman Allah:

The contrary understanding is that if they do not wish chastity then they are compelled (into prostitution). However this contrary understanding is annulled by Allah’s statement:

Jika tidak datang teks yang membatalkan pemahaman yang bertentangan, maka dalam hal ini ia diamalkan sebagaimana firman Allah:

If there does not come any text annulling the contrary understanding, then in this case it is acted upon like Allah’s statement:

Dan seperti sabda beliau ﷺ:

And like his (saw) statement:

Hukum dalam kedua-dua teks ini dihadkan dengan bilangan yang ditentukan, dan had ini menunjukkan bahawa apa yang berada di luar bilangan tersebut bertentangan dengan hukum itu. Ini menunjukkan ketiadaan keizinan bagi apa yang kurang daripada seratus (sebatan), dan bahawa apa yang lebih daripada dua (qullah) tidak membawa kenajisan. Oleh itu, sabda Rasulullah ﷺ:

The rule in these two texts runs restricted by specified number, and this restriction indicates that what is beyond these numbers are contrary to it (in the rule). This indicates the absence of permission for what is less than one hundred (lashes) and that what is more than two (qullat) does not carry filth. Therefore the Messenger (saw)’s statement:

Ia menunjukkan melalui pemahaman sebaliknya (mafhum mukhalafah) bahawa tidak dibenarkan melantik lebih daripada seorang. Oleh itu, kepimpinan adalah untuk seorang, dan tidak dibenarkan untuk lebih daripada seorang berdasarkan teks hadis-hadis dari segi lafaz yang dinyatakan (mantuq) dan pemahamannya (mafhum). Ini dikukuhkan lagi dengan perbuatan Rasulullah ﷺ, kerana dalam semua peristiwa yang baginda melantik (seorang pemimpin), baginda akan melantik seorang sahaja dan bukan yang lain. Baginda tidak pernah melantik lebih daripada seorang di satu tempat.

Indicate by contrary understanding (mafhum mukhalafa) that it is not allowed to appoint more than one. Thus leadership is for one, and it is not permitted to be for more than one by the text of the ahadith in their stated text (mantuq) and understanding (mafhum). This is strengthened by the Messenger (saw)’s action in that in all incidents wherein he appointed (a leader), he would appoint one and not any other (number). He never appointed more than one in one place.

Adapun hadis yang diriwayatkan, bahawa Rasulullah ﷺ mengutus Mu'adz dan Abu Musa Al-Ash'ari ke Yaman, lalu baginda bersabda kepada mereka:

As for the hadith narrated, that the Messenger (saw) sent Mu’adh and Abu Musa Al-Ash’ari to Yemen and said to them:

Ini tidak menunjukkan bahawa beliau melantik dua orang di satu tempat. Hadith ini datang dalam Al-Bukhari dengan teks:

This does not indicate that he appointed two in one place. The hadith came in Al-Bukhari with the text:

Hadis yang sama juga terdapat dalam kitab peperangan (Al-Maghazi) yang menyebutkan:

The same hadith came in the book of war expeditions (Al-Maghazi) saying:

Riwayat ini menjelaskan riwayat-riwayat lain bahawa baginda ﷺ mengutus dua orang ke Yaman. Baginda ﷺ membahagikan satu kawasan untuk setiap seorang daripada mereka, supaya mereka tidak menjadi dua orang amir di satu tempat. Sebaliknya, setiap seorang daripada mereka menjadi amir di tempat yang berbeza daripada tempat di mana yang seorang lagi menjadi amir. Oleh itu, tidak dibenarkan satu perkara mempunyai dua orang ketua (ra’is), dan tidak dibenarkan satu tempat mempunyai dua orang ketua. Sebaliknya, adalah wajib hanya ada seorang amir, dan dilarang adanya lebih daripada seorang. Namun, perlu difahami bahawa ri’asah, imarah dan qiyadah dalam Islam bukanlah kuasa kehormatan, kerana kuasa kehormatan menuntut agar diikuti ketua (za’im). Adapun ri’asah dalam Islam, ia memberi hak kepada ketua untuk menguruskan urusan dan berkuasa ke atas perkara yang menjadi kepimpinannya, serta melaksanakan segala yang termasuk dalam kepimpinan itu mengikut kecekapan yang dengannya dia dilantik sebagai amir, dalam batas yang ditetapkan oleh Syara’ bagi perkara yang untuknya ra’is itu dilantik.

This narration clarifies the other narrations that he sent two to Yemen. He made for each one a region of it so they were not two Amirs in one place. Rather each one of them was Amir at a place different from where the other was Amir. Therefore it is not allowed for one matter (to have) two leaders (rais) nor for one place two leaders. Rather it is obligatory to have only one Amir and it is prohibited for there to be more (than one). However it must be understood that ri’asah and imarah and qiyadah in Islam is not honorary authority as the honorary authority requires following the chief (za’im). As for ri’asah in Islam, it grants the right to the leader to take care of the affairs and authority over the matter in which leadership is for him and the execution of all that falls within the leadership according to the competence for which he was appointed Amir within the limit given by the Shar’a in the matter which the rais was appointed.

Apa yang telah tersebar di seluruh negeri Muslim, iaitu menubuhkan kepimpinan kolektif atas nama majlis, jawatankuasa atau badan pentadbiran, serta yang seumpama dengannya, dan memberikan kepada mereka kewibawaan kepimpinan, adalah bercanggah dengan Syariat apabila kepimpinan diserahkan kepada badan, majlis atau jawatankuasa tersebut, kerana kepimpinan diberikan kepada sekumpulan orang, dan perkara itu dilarang oleh nas hadis-hadis. Adapun jika jawatankuasa, majlis atau badan itu ditubuhkan untuk tujuan memikul tanggungjawab dan berbincang dalam urusan-urusan serta untuk musyawarah (syura), maka dalam keadaan sedemikian ia dibenarkan dan termasuk dalam Islam, kerana kaum Muslimin dipuji kerana mengambil musyawarah dalam urusan mereka. Pendapat mereka dianggap wajib dengan keputusan majoriti apabila ia berkaitan dengan melaksanakan tindakan, dan diterima sebagai musyawarah apabila ia berkaitan dengan hukum-hakam serta pandangan yang membawa kepada pemikiran dan pendapat teknikal serta definisi. Apabila Amir memutuskan sesuatu, maka dia melaksanakan apa yang dilihatnya (benar) dalam perkara yang tidak berkaitan dengan melaksanakan tindakan. Adapun perbezaan pemikir komunis tentang sama ada kepimpinan itu kolektif atau individu, tiada ruang untuk mengkajinya dalam Islam. Ini kerana Islam telah menetapkan kepimpinan secara individu melalui nas dan amalan, dan Ijmak para Sahabat telah berlaku ke atasnya, serta umat ini telah mengikat dirinya dengan perkara ini sepanjang zaman.