Ketaatan merupakan perkara asas bagi wujudnya disiplin dalam Negara, dan termasuk manifestasi yang paling penting untuk menunjukkan disiplin umum dalam Negara dan Ummah. Oleh sebab itu, al-Quran menekankan ketaatan dalam banyak ayat, walaupun wahyu, mukjizat, risalah dan peribadi Rasulullah ﷺ sudah cukup dengan sendirinya untuk melahirkan ketaatan. Ada ayat yang datang memerintahkan ketaatan, iaitu apabila ia wajib wujud, suatu perintah yang mewajibkan pelaksanaannya; dan ada yang datang melarang ketaatan, iaitu apabila ia tidak dibenarkan wujud, suatu larangan yang mewajibkan agar ia tidak dilakukan; dan ia menganggap memiliki sikap-sikap sedemikian sebagai sesuatu yang mesti dijauhi oleh seorang Muslim. Kita dapati bahawa al-Quran, apabila menyebut tentang ketaatan, berfirman:

Obedience is a fundamental matter for the existence of discipline in the State, and from the most important manifestation to indicate the general discipline in the State and Ummah. Due to this, the Qur’an emphasised obedience in many ayat despite the existence of revelation, miracles, the message and the Messenger (saw)’s personality which by themselves are enough to create obedience. The ayat came commanding obedience i.e. when it is obligatory to exist, a command which obliges its fulfilment, and it came prohibiting obedience i.e. when it is not permitted to exist, a prohibition which obliged its non-performance, and it considered that possessing such manners as something that the Muslim must put himself far away from. We find that the Qur’an, when it refers to obedience, saying: