Sifat-sifat ini telah disebut dalam Al-Qur'an yang mulia sebagaimana sifat-sifat lain seperti keesaan Ilahi [wahdaniyya] dan keazalian [qidam] telah disebut. Tidak ada perbezaan di kalangan umat Islam bahawa Allah itu Esa, Qadim, Hidup, Berkuasa, dan bahawa Dia Mendengar, Melihat, Berfirman, Mengetahui serta Berkehendak.
These attributes have been mentioned in the Noble Qur’ān just as other attributes like divine Unity [wahdaniyya] and Eternal Pre-existence [qidam] have been mentioned. There was no difference between the Muslims that Allah is One, Eternal, Living, Able and that He Hears, Sees, Speaks, Knowing and excersing Divine Will.
Apabila para ahli falsafah datang dan pemikiran falsafah menyusup ke dalam kalangan orang Islam, timbullah perbezaan pendapat di kalangan ahli kalam [Mutakallimūn] mengenai sifat-sifat Allah. Maka golongan Mu'tazilah berkata: Zat Allah dan sifat-sifat-Nya adalah satu perkara yang sama. Oleh itu, Allah itu Hidup, Maha Mengetahui dan Maha Berkuasa dengan Zat-Nya. Dia tidak mempunyai Ilmu, Kuasa, atau Hayat yang berada di luar Zat-Nya. Ini kerana, jika Allah itu Mengetahui disebabkan ilmu yang berada di luar Zat-Nya, dan Hidup disebabkan hayat yang berada di luar Zat-Nya, sebagaimana keadaan manusia, maka hal ini pasti membawa kepada wujudnya sifat dan yang disifatkan, pembawa dan yang dibawa, dan inilah keadaan benda-benda berjisim. Sedangkan Allah bebas daripada segala bentuk penyerupaan dengan jisim [jasmiyyah] sebegitu. Jika kita katakan sifat itu wujud dengan sendirinya, maka akan wujud lebih daripada satu Zat yang Azali dan Qadim, dengan kata lain, akan wujud lebih daripada satu tuhan.
Ahl al-Sunnah pula berkata: Allah mempunyai sifat-sifat azali yang wujud pada Zat-Nya. Sifat-sifat itu ialah: tidak Dia dan tidak pula selain Dia (la huwa wa la ghairuhu). Adapun Dia mempunyai sifat-sifat, ini kerana telah terbukti bahawa Dia Mengetahui, Hidup, Berkuasa dan lain-lain. Diketahui bahawa ilmu, hayat, kuasa dan sebagainya, secara keseluruhannya, menunjukkan makna yang berada di luar konsep Wujud Wajib [Wajib al-wujud]. Tidak semua perkataan itu sama maknanya. Tidak mungkin, sebagaimana dakwaan Mu'tazilah, bahawa Dia Mengetahui tanpa ilmu dan Berkuasa [qadir] tanpa kuasa dan seterusnya. Ini jelas mustahil, sama seperti kita mengatakan sesuatu itu hitam tanpa sebarang kehitaman.
Nas-nas telah menyatakan dalil bagi Ilmu-Nya, Kuasa-Nya dan sebagainya. Terbitnya perbuatan yang tepat dan teliti menunjukkan adanya Ilmu dan Kuasa-Nya, dan bukan sekadar penamaan bahawa Dia Maha Mengetahui dan Maha Berkuasa. Adapun sifat-Nya yang azali, itu disebabkan mustahilnya sesuatu yang baharu wujud pada Zat-Nya. Sebab, tidak masuk akal sesuatu yang baharu wujud pada Zat Yang Qadim dan Azali [al-Qadim al-Azali]. Adapun sifat-sifat yang wujud pada Zat-Nya, itu kerana ia termasuk perkara yang wajib bagi kewujudan. Sebab tidak ada makna menyifatkan sesuatu dengan sifat melainkan jika sifat itu wujud pada sesuatu tersebut. Adapun sifat-sifat yang "bukan Dia dan bukan selain Dia", sifat-sifat Allah bukanlah Zat itu sendiri. Sebab akal menetapkan bahawa sifat itu lain daripada sesuatu yang disifatkan. Ia adalah makna yang berada di luar Zat. Kerana ia adalah sifat Allah dan bukan selain Allah. Ia bukan sesuatu, zat atau jauhar, tetapi hanyalah sifat bagi Zat. Walaupun ia bukan Zat Allah, ia bukan selain Allah. Sebaliknya ia adalah sifat Allah. Adapun pandangan Mu'tazilah: jika setiap sifat dijadikan wujud dengan sendirinya, nescaya akan ada lebih daripada satu Zat Yang Qadim. Hal itu hanya berlaku jika sifat itu adalah suatu zat. Adapun apabila ia adalah sifat bagi Zat, penyifatan Zat dengan sifat sedemikian tidak mengharuskan adanya kepelbagaian zat. Sebaliknya ia mengharuskan adanya lebih daripada satu sifat bagi Zat yang Esa. Itu tidak menafikan keesaan Allah [wahdaniyyah] dan tidak bermakna berbilangnya tuhan. Dengan cara ini, Ahl al-Sunnah membuktikan secara rasional bahawa Allah mempunyai sifat-sifat yang lain daripada Zat-Nya tetapi bukan selain Dia, kerana sifat itu lain daripada sesuatu yang disifatkan tetapi tidak terpisah daripadanya. Kemudian mereka menjelaskan makna setiap sifat azali tersebut. Maka mereka berkata, sifat Ilmu ialah sifat azali yang menzahirkan perkara-perkara yang diketahui yang berkaitan dengannya, dan sifat Qudrah ialah sifat azali yang memberi kesan kepada perkara-perkara yang ditakdirkan. Dan Hayat (Hidup) ialah sifat azali yang menuntut kesihatan (sihhat) bagi yang hidup. Dan Qudrah (Kuasa) ialah kekuasaan. Sama' (Mendengar) ialah sifat azali yang berkaitan dengan perkara-perkara yang didengar. Dan Basar (Melihat) ialah sifat azali yang berkaitan dengan perkara-perkara yang dilihat. Melalui sifat-sifat ini, Allah memiliki pengetahuan yang sempurna, bukan pengetahuan yang diperoleh melalui khayalan atau sangkaan, atau melalui pengaruh deria, atau timbul dari kehendak hawa nafsu. Iradah (Kehendak) dan Masyi'ah (Kemahuan) kedua-duanya merupakan ungkapan bagi sifat hayat yang menghendaki bahawa salah satu daripada perkara yang ditentukan berlaku tepat pada satu masa tertentu, sedangkan kuasa (qudrah) ke atas kesemuanya adalah sama. Sifat Kalam ialah sifat azali yang diungkapkan dalam susunan yang dinamakan al-Qur'an. Allah berfirman dengan kata-kata; ia merupakan salah satu sifat-Nya yang azali dan bukan termasuk dalam kategori huruf dan bunyi. Ia ialah sifat yang berlawanan dengan diam dan 'aafah (kekurangan). Allah berfirman dengan sifat ini. Dengan sifat ini Dia memerintah, melarang dan memberi khabar; dan sesiapa yang memerintah, melarang dan memberi khabar, dia menyatakan suatu makna di dalam dirinya.
When the philosophers came and the thoughts of philosophy infiltrated the Muslims, The differences between the scholastics [Mutakallimūn] about the attributes of Allah crept in. So, the Mu'tazila said: The Essence [dhat] of Allah and His attributes are the same thing. Thus, Allah is Living, Knowledgable and Able/Powerful in His Essence. He does not have Knowledge, Power, Life external to His Essence. Because, if Allah was Knowldgable due to a knowledge external to His Essence, and Living due to life that is external to His Essence as is the case with human beings. Then, this inevitably necessiates that there is a description [sifa] and one that is described [mawsuf], a carrier [hamil] and the carried [mahmul], and this is the state/condition of (corporeal) objects/bodies. And Allah is free of all such corporealist anthroporphomism [jasmiyya]. If we say the attribute exists by itself then there will be more than one Eternal Pre Existent Being, in other words there will be more than one god. The Ahl al-Sunnah said: 'Allah has eternal attributes which exist in His Essence. They (the attributes) are: neither He but not other than He' (la huwa wala ghairuhu). As for Him having attributes, this is due to the fact that it has been proven that He is knowledgable, living, able etc. It is known that knowledge, life and power etc in their entriety, indicate an external meaning to the concept of Absolute Being [Wajib al-wujud]. Not all the words are synonymous in meaning. It cannot be as the Mu'tazila say that He is knowledgable without knowledge and Able [qadir] without power etc. This is obviously impossible, and it is similar to us saying that a thing is black without any blackness.The texts have stated the evidence for His Knowledge, Ability etc. The issuance of exact and precise actions indicate the presence of His Knowledge and Power and not just a mere designation of knowledgable and powerful. As for His attribute being eternal, this is due to the impossibility of new entites existing in His Essence. Since, it is inconceivable that a new entity would exist in the Pre-Existent and Eternal Being [al-Qadim al-Azali]. As for the attributes existing in His Essence, that is because it is from the neccesary things required for existence. Because there is no meaning to describing the attribute of a thing except if it (the attribute) exists in the thing. As for the attributes being 'neither He or other than He'. The attributes of Allah are not the Essence itself. Because the mind dictates that the description/attribute is other than the thing described. It is a meaning external to the Essence. Because it is an attribute of Allah and not other than Allah . It is not a thing, essence or substance but only a description of the Essence. Though it is not the Essence of Allah , it is not other than Allah . Rather it is an attribute of Allah. As for the view of the Mu'tazila; if every attribute was made to exist by itself then there would be more than one Pre-existent Being. This would have been the case if the attribute was an Essence. As for when it is a description of the Essence, the description of the Essence by such an attribute does not necesitate that there is a plurality of essences. Rather it necesitates that there are more than one description of the One Essence. That does not negate Allah's Oneness [wahdaniyyah] or mean the plurality of gods. In this manner the Ahl al-Sunnah proved rationally that Allah has attributes which are other than His Essence but not other than He , because the description is other than the thing described but not detached from the thing described. Then they explained the meaning of each of these eternal attributes. Thus, they said the attribute of Knowledge is the eternal attribute which reveals the known things that relates to it and the attribute of Ability is an eternal attribute which effects the things decreed. And Life is an eternal attribute which necesitates the health [sihhat] of the living. And Ability is power. And Sam' (hearing) is an eternal attribute that relates to things that are heard. And seeing/sight is an eternal attribute relating to the seen things. Through them he has a complete understanding, not one that is by way of imagination or delusion or by way of being effected by sensation or arriving at a whim. The 'wish' (iradah) and 'will' (desire) are both expressions of the attribute of life that requires one of the decreed (matters) specifically occurs at one moment, though the qudrah (power) over all of them (decreed matters) is the same. The attribute of speech (kalam) is an eternal attribute which is expressed by the composition called the Qur’ān. Allah speaks with words; it is one of His eternal attributes and not of the category of letters and sounds. It is an attribute which is opposite to silence and aafah (deficiency). Allah speaks with this attribute. With this attribute He orders, forbids, informs; and anyone who orders, forbids and informs expresses a meaning in oneself.
Dengan cara ini, Ahl al-Sunnah menjelaskan maksud sifat-sifat tersebut setelah membuktikan bahawa Allah mempunyai sifat-sifat yang azali. Walau bagaimanapun, Mu'tazilah menafikan bahawa makna-makna ini bagi sifat-sifat Allah, kerana mereka menolak bahawa Allah mempunyai sifat-sifat yang berada di luar Zat-Nya. Mereka berkata: Telah sabit bahawa Allah Maha Berkuasa, Maha Mengetahui dan Maha Meliputi, dan bahawa Zat Allah serta sifat-sifat-Nya tidak dipengaruhi oleh perubahan, kerana perubahan ialah sifat makhluk yang baharu dan Allah bebas daripadanya. Jika sesuatu hadir pada satu titik masa tertentu dan tidak wujud sebelum titik itu, maka ia akan lenyap selepas kewujudannya; kuasa dan kehendak Allah telah memberi kesan kepada perkara itu. Dia mencipta sesuatu yang sebelumnya tidak wujud, lalu menjadikannya tidak wujud semula selepas ia pernah wujud. Kita mesti bertanya bagaimana kuasa Ilahi dan Azali boleh berhubung dengan sesuatu yang dicipta, lalu menciptanya, dan mengapa ia dicipta pada saat ini, sedangkan tiada satu saat pun yang lebih utama daripada yang lain bagi kuasa Allah. Maka, bagi qudrah untuk memulakan sesuatu yang sebelumnya tidak dimulakan merupakan perubahan dalam qudrah, sedangkan telah sabit bahawa Allah tidak dipengaruhi oleh perubahan, kerana Dia ialah Zat yang Qadim (al-qadeem al-azali). Begitu juga mengenai iradah (kehendak), dan perkara yang sama boleh dikatakan bagi sifat ilmu ('Ilm). Ilmu ialah penyingkapan perkara yang diketahui (ma'lum) sebagaimana adanya. Perkara yang diketahui boleh berubah dari satu masa ke satu masa yang lain, maka daun pokok gugur selepas ia tidak gugur (iaitu, ia pada asalnya melekat); benda yang basah berubah menjadi kering, dan yang hidup menjadi mati. Ilmu Allah ialah ilmu yang dengannya sesuatu perkara tersingkap sebagaimana adanya, maka Dia Maha Mengetahui perkara itu sebelum ia berlaku sebagaimana akan jadinya. Dia juga Maha Mengetahui perkara itu jika ia berlaku sebagaimana ia berlaku. Dia juga Maha Mengetahui perkara itu jika ia menjadi tidak wujud, bahawa ia telah menjadi tidak wujud. Bagaimanakah Ilmu (‘ilm) Allah boleh berubah dengan perubahan al-mawjoodat (perkara-perkara yang wujud)? Dan ilmu yang berubah dengan perubahan hakikat-hakikat adalah ilmu yang baharu, sedangkan ilmu Allah tidak baharu kerana apa yang berkaitan dengan yang baharu itu sendiri juga baharu.
Ahl as-Sunnah telah menolak dakwaan mereka dengan berkata: "Qudrah mempunyai dua kaitan. Salah satunya ialah kaitan azali, yang mana kewujudan sebenar perkara yang ditentukan (maqdoor) tidak bergantung kepadanya; dan kaitan yang baharu, yang mana kewujudan sebenar perkara yang ditentukan (maqdoor) bergantung kepadanya. Maka apabila Qudrah berkait dengan sesuatu perkara, ia mengadakannya, dan Qudrah itu telah wujud sebelum ia berkait dengan perkara tersebut. Kaitannya dengan perkara itu dengan mengadakannya tidak menjadikan Qudrah itu baharu. Pelaksanaan Qudrah ke atas perkara itu selepas ia tidak melaksanakannya tidak dianggap sebagai perubahan pada Qudrah; maka Qudrah itu sentiasa sama, ia hanya berkait dengan perkara tersebut dan dengannya mengadakannya. Oleh itu, yang berubah ialah perkara yang ditentukan (maqdoor), manakala Qudrah tidak berubah."
Adapun ilmu, setiap perkara yang berkaitan (terhubung) dengannya sebenarnya diketahui (ma'loom). Ini kerana yang berhak memiliki ilmu ialah Zat Allah, manakala perkara-perkara yang diketahui ialah segala sesuatu, dan hubungan Zat itu dengan segala sesuatu adalah sama. Ilmu tidak berubah dari segi Zat, sedangkan hubungannya (dengan sesuatu yang diketahui) itulah yang berubah, dan perkara ini adalah harus/mungkin. Yang mustahil (pada pihak Allah) ialah perubahan pada ilmu itu sendiri dan sifat-sifat qadeem (azali) itu sendiri, seperti qudrah, ilmu dan yang seumpamanya. Dan tidak semestinya apabila sesuatu itu qadeem (azali) bermakna kaitannya juga lama. Oleh itu, mereka itu adalah sifat-sifat qadeem (azali), dan berkait dengan makhluk-makhluk yang diciptakan.
As for the knowledge (‘ilm), anything with which the knowledge (‘ilm) is related (linked) is actually known (ma’loom). For the one who is entitled to knowledge is the essence of Allah , while the knowns are the things and the relation of the essence to all things is the same. Knowledge does not change in regard to the essence, while its relation (to the thing) is that which changes, a matter which is allowed/possible. What is impossible (on the side of Allah) is the change of the knowledge and the pre-establishment (qadeem) attributes themselves, such as the qudra and knowledge and the like thereof, and it is not necessary that it being Qadeem (Eternal) means its links are old. So they are pre-existent (qadeem) attributes, and are linked to the created things.
Dengan demikian, polemik antara golongan Mu'tazilah yang bercorak ilmu kalam di satu pihak dengan Ahli Sunnah di pihak lain tercetus mengenai sifat-sifat Allah, sebagaimana ia juga tercetus dalam isu-isu lain seperti qadā’ dan qadar. Yang menghairankan ialah bahawa titik-titik perselisihan yang dicetuskan oleh golongan Mutakallimūn itu adalah titik-titik yang sama yang telah dicetuskan oleh ahli falsafah Yunani sebelum mereka. Maka ahli falsafah Yunani itulah yang telah menimbulkan persoalan-persoalan ini berkaitan sifat-sifat Pencipta. Kemudian golongan Mu'tazilah datang dan memberi jawapan kepada mereka. Namun jawapan itu berada dalam batas-batas keimanan mereka kepada Allah dan dalam batas-batas pandangan mereka tentang Tauhid (Keesaan Allah). Ahli Sunnah pula menentang mereka untuk mengawal pengikutan mereka terhadap ahli falsafah Yunani serta andaian-andaian spekulatif dan persoalan-persoalan logik yang difahami oleh mereka. Tetapi mereka sendiri terjerumus ke dalam perangkap yang sama seperti yang telah menimpa golongan Mu'tazilah. Maka mereka menjawab pada tahap yang sama, iaitu menjadikan akal sebagai asas perbincangan dan perdebatan dalam perkara-perkara yang difahami atau tidak difahami olehnya, serta dalam perkara-perkara yang dapat atau tidak dapat dirasai oleh manusia. Mereka memetik ayat-ayat al-Qur'an dan hadis untuk menyokong pandangan mereka. Dan mereka mentakwilkan ayat-ayat serta hadis-hadis yang bertentangan dengan pendapat mereka. Dengan itu, kesemua Mutakallimūn, daripada golongan Mu'tazilah, Ahli Sunnah dan selain mereka, berada pada tahap yang sama dalam menjadikan akal sebagai asas, dan menjadikan ayat-ayat Allah sebagai penyokong kepada apa yang telah dibawa oleh akal mereka, atau mentakwilkannya supaya ia difahami menurut apa yang telah dibawa oleh akal orang yang memahaminya.
Thus, the polemics between the scholastic Mu'tazila on one side and the Ahl al-Sunnah on the other flared up regarding the attributes of Allah , just as it flared up in other issues such as qadā’ and qadār. What is strange is that the points of disagreement provoked by the Mutakallimūn, are the same points provoked by the Greek philosophers before. Thus, the Greek philosphers had instigated these points in relation to the attributes of the Creator. Then the Mu'tazila came and responded to them. But the response was within the limits of their belief in Allah and within the limits of their views on Tawheed (Oneness of Allah ). The Ahl al-Sunnah opposed them to control their following of the Greek philosophers and the specultive asumptions and issues of logic understood by them. But they fell in the same trap the Mu'tazila had fallen in. So they responded on the same echelon, which is that the mind was made a basis for discussion and dialectics in matters comprehended or not comprehended by it, and in matters sensed or not sensed by human beings. They quoted verses of the Qur’ān and ahadīth to support their views. And they explained away verses and hadīth which contradicted their opinions. Thus, all the Mutakallimūn from the Mu'tazila, Ahl al-Sunnah and others came to be on the same level in making the mind the basis and making the ayāt of Allah to support what their minds had lead to or interpret away so that they are understood according to what the mind of the one comprehending has lead to.
Nampaknya dua faktor yang membawa Mutakallimūn menempuh jalan ini dalam kajian mereka ialah: pertama, mereka tidak mengetahui definisi akal; kedua, mereka tidak membezakan antara metodologi Al-Qur'an dalam memahami kebenaran dengan metodologi para ahli falsafah dalam memahami kebenaran. Adapun isu bahawa mereka tidak memahami definisi akal, ia jelas daripada definisi akal yang mereka sendiri berikan. Telah diriwayatkan tentang mereka bahawa mereka biasa berkata:
It appears that what led the Mutakallimūn to tread in this path in study are two factors; First, they did not know the definition of the mind. Second, they did not distuguish between the methodology of the Qur’ān in the comprehension of truths and the methodology of the philosophers in comprehending the truths. As for the issue of them not comprehending the definition of the mind, it is obvious from their own definition of ration. It has been reported about them that they used to say: