Bahasa Arab adalah satu konvensyen yang dipersetujui oleh orang Arab. Mereka menetapkan lafaz-lafaz tertentu untuk makna-makna tertentu, seperti lafaz "langit", "bumi" dan "air" untuk makna-makna tertentu, dan lafaz "al qur'" untuk haid dan suci, lafaz "al jawn" untuk hitam dan putih, dan lafaz "al saleem" untuk orang yang disengat dan orang yang sihat, dan seterusnya. Oleh kerana bahasa Arab ialah konvensyen bagi orang Arab, cara untuk mengetahuinya ialah dengan mengambilnya daripada mereka. Maka apabila mereka berkata: "Lafaz sekian ditetapkan untuk makna sekian," atau mereka berkata: "Makna sekian ditetapkan untuk lafaz sekian," maka kata-kata mereka itu diterima dan disahkan, dan tidak boleh dipertikaikan, kerana konvensyen itu tidak dapat dinafikan, ia adalah sesuatu yang mereka persetujui, bukan persoalan akal fikiran dan bukan berkaitan dengan persepsi. Oleh itu, apa sahaja yang dikatakan oleh orang Arab tentang bahasa itu akan diterima. Yang dimaksudkan dengan orang Arab ialah orang Arab yang tulen dan asli (al-aqhaah), yang bertutur dalam bahasa Arab sebelum berlakunya kerosakan pada lidah bahasa Arab, dan sebahagian daripada mereka masih ada hingga kurun keempat Hijrah. Mereka tinggal di padang pasir dan bahasa mereka tidak rosak, maka bahasa itu boleh diambil daripada mereka. Cara untuk mengambil daripada mereka ialah melalui riwayat yang sahih, dan dari sini cara untuk mengetahui bahasa Arab ialah melalui penyampaian mutawatir dan ahad. Penyampaian mutawatir diketahui dengan yakin dan tidak diragukan, iaitu ia tidak menerima keraguan, seperti pengetahuan kita dalam menamakan zat (jawhar) sebagai demikian, dan sifat-sifat ('arad) sebagai demikian, serta nama-nama lain seperti langit (al-samaa'), bumi (al-ardh), panas (al-harr), sejuk (al-bard), dan lain-lain. Kita memperoleh pengetahuan ini melalui tawatur yang pasti. Dan aahaad itu ialah apa yang tidak diketahui oleh kita, dan ia tidak dipindahkan sebagai mutawaatir, maka cara memperoleh kebarangkalian di dalamnya ialah melalui pemindahan individu-individu, seperti ungkapan-ungkapan yang diriwayatkan daripada para pengarang dan penyelidik bahasa seperti al-Khaleel, al-Asma'y, dan yang seumpama dengan mereka. Dan kebanyakan ungkapan bahasa Arab adalah mutawaatir, dan yang paling sedikit ialah aahaad. Inilah cara mengetahui bahasa Arab; ia ialah riwayat daripada orang Arab sama ada melalui tawaatur atau aahaad, dan tiada cara lain selain daripada ini. Adapun akal; ia tidak memberi manfaat dalam mengetahui bahasa Arab, dan tidak mempunyai nilai kerana persoalannya ialah pemindahan daripada mereka yang menetapkan bahasa itu, ia bukan persoalan persepsi, dan kerana akal hanya dapat bekerja secara bebas untuk membuktikan kewajipan kewujudan makhluk, dan kemustahilan perkara yang tidak wujud.