Makna perkataan "qanun" dalam bahasa Arab ialah asas-asas (usul), dengan bentuk tunggalnya "qanun". Ia ialah perkataan asing yang telah diarabkan. Dalam istilah orang asing, qanun bermaksud perintah yang dikeluarkan oleh pemerintah supaya rakyat mematuhinya. Qanun juga dikenali sebagai "kumpulan peraturan yang dipaksakan oleh pemerintah ke atas rakyat untuk dipatuhi dalam hubungan mereka." Qanun pada dasarnya terbahagi kepada dua kategori. Pertama, peraturan yang menyusun hubungan dari asasnya, dan ia terbahagi kepada dua jenis. Jenis pertama ialah qanun asas, iaitu perlembagaan. Jenis kedua ialah qanun-qanun selain perlembagaan. Adapun kategori kedua, ia ialah qanun yang menyusun tindakan-tindakan sekunder yang tidak mempunyai peraturan khusus baginya, tetapi asasnya mempunyai peraturan umum. Atau ia menyusun cara-cara, iaitu gaya bagaimana tindakan-tindakan asas, yang mempunyai peraturan umum tetapi cabangnya tiada peraturan khusus, dilaksanakan. Atau ia menyusun alat-alat. Qanun seperti ini dinamakan qanun pentadbiran atau sistem pentadbiran, atau yang seumpama dengannya. Oleh kerana firman Pembuat Syariat berkaitan dengan tindakan-tindakan hamba dan mewajibkan pembatasan diri terhadapnya, maka penyusunannya datang daripada Allah (SWT). Syariat Islam berkaitan dengan semua tindakan manusia dan semua hubungan mereka, sama ada hubungan mereka dengan Allah, hubungan mereka dengan diri sendiri, atau hubungan mereka dengan orang lain. Oleh itu, dalam Islam tidak ada ruang bagi manusia untuk menggubal qanun bagi menyusun sistem-sistem kerana mereka terikat dengan Syariah. Allah (SWT) berfirman:

The meaning of the word “canons” in the Arabic language is fundamentals (usul) with the singular being “canon” (qanun). It is a foreign word which has been arabicised. The canon in the foreigner’s terminology means the command published by the ruler so that the people follow it. The canon is also known as “the collection of rules which the ruler compels people to follow in their relationships.” The canon is essentially of two categories. Firstly, the rules which organise the relationships from their basis are of two types. The first is the basic canon which is the constitution, the second is the rest of the canons which are not (part of) the constitution. As for the second category of canons, they are the ones which organise secondary actions which do not have a rule specific to them but whose basis has a general rule. Or it organises the means i.e. the styles by which the basic actions, which have a general rule but whose branch has no specific rule for it, are performed. Or it organises the tools. They are termed as administrative canons or administrative systems or something similar. Since the speech of the Legislator actions came related to the actions of the slaves and obliging the restriction of oneself to them, therefore their organization comes from Allah (swt). The Islamic Shari’ah came related to all actions of the people and all their relationships, whether their relationship with Allah or their relationship with themselves or their relationship with others. Therefore there is no place in Islam for people to legislate canons to organise the systems as they are restricted by the Shari’ah. Allah (swt) said:

Dan:

And:

Dan:

And:

Diriwayatkan oleh Muslim daripada Aisyah bahawa Rasulullah ﷺ bersabda:

Muslim narrated from Aisha that the Messenger of Allah (saw) said:

Allah (swt) adalah Yang menetapkan hukum-hukum bagi manusia, bukan penguasa, dan Dia memaksa mereka serta penguasa untuk mengikutinya dalam hubungan mereka, untuk membatasi diri dengannya dan untuk mencegah mereka daripada mengikuti (sebarang) peraturan lain. Oleh itu, tidak ada ruang bagi manusia untuk menggubal peraturan bagi mengatur hubungan masyarakat, dan tidak ada ruang bagi penguasa untuk memaksa rakyat atau memberi mereka pilihan untuk mengikuti prinsip dan peraturan yang digubal oleh manusia dalam mengatur hubungan mereka. Namun, hukum-hukum Syariah, yang merupakan firman Pembuat Hukum berkaitan perbuatan hamba-hamba-Nya, telah datang di dalam al-Quran dan as-Sunnah, dan terdapat banyak di dalamnya yang membawa (berpotensi) makna yang berbeza mengikut bahasa Arab dan syarak. Maka adalah wajar dan tidak dapat dielakkan bahawa manusia berbeza dalam memahaminya, dan perbezaan pemahaman ini membawa kepada perpecahan dan perbezaan dalam maksud yang dikehendaki. Oleh itu, tidak dapat dielakkan wujudnya pemahaman yang berbeza-beza, sehingga kerana itu boleh wujud pendapat yang berbeza-beza dalam satu hukum. Apabila Rasulullah ﷺ bersabda dalam peperangan al-Ahzab:

Allah (swt) is the One who legislates laws for the people, not the ruler, and He compels them and the ruler to follow them in their relationships, to restrict themselves by them and to prevent them from following (any) other (rules). Therefore there is no place for the human being to lay down rules to organise people’s relationships, nor any place for the ruler to compel people or give them an option to follow principles and rules laid done by human beings organising their relationships. However the Shari’ah rules, which is the speech of the Legislator related to the actions of the slaves, came in the Qur’an and the Sunnah and there is much with them that carries (potentially) different meanings according to the Arabic language and the Shar’a. So it is natural and inevitable that people differ in understanding them, and that this difference in understanding leads to the limit of separation and differences in the intended meaning(s). Therefore it is inevitable to have separated and different understandings so that due to this, there can be separated and differing opinions in one rule. When the Messenger (saw) said in the battle of the Allies:

Sebahagian orang memahami bahawa maksud baginda ialah supaya bergegas, lalu mereka mengerjakan solat Asar dalam perjalanan. Manakala sebahagian yang lain memahami maksud kata-kata itu secara literal, maka mereka tidak mengerjakan solat Asar dan menangguhkannya sehingga sampai ke Banu Quraydhah, barulah mereka mengerjakannya di sana. Apabila perkara itu sampai kepada Rasulullah ﷺ, baginda membenarkan kedua-dua kumpulan itu mengikut kefahaman masing-masing. Ketika Rasulullah ﷺ bersabda:

Some people understood that he meant hurrying and they prayed Asr along the way, while (other) people understood he meant the meaning of the sentence (literally) so they did not pray Asr and delayed it until they reached Banu Quraydha where they then prayed it. When (the matter) reached the Messenger (saw), he consented to the two groups each (according to) their understanding. When the Messenger (saw) said:

Orang-orang memahami bahawa yang dimaksudkan beliau ialah tiada solat yang sah (saheeh), maka mereka berkata bahawa membaca Al-Fatihah adalah rukun solat, sehingga solat orang yang tidak membacanya menjadi batal. Manakala sebahagian yang lain memahami bahawa yang dimaksudkan ialah solat yang sempurna, maka mereka berkata bahawa membaca Al-Fatihah bukanlah rukun solat; sebaliknya, membaca Al-Quran itulah rukunnya, sehingga jika seseorang tidak membaca Al-Fatihah tetapi membaca mana-mana ayat Al-Quran, maka solatnya adalah sah. Begitu juga mereka berselisih pendapat mengenai sabda beliau ﷺ

People understood that he meant no correct (saheeh) prayer so they said that reciting the Fatiha is a pillar of the prayer such that the prayer of the one who does not recite it is invalidated. Whereas other people understood that he meant the complete prayer so they said that reciting the Fatiha is not a pillar of the prayer; rather, reciting the Qur’an is the pillar such that if one doesn’t recite the Fatiha but recites any ayah of the Qur’an then his prayer is correct. Similarly, they differed over his (saw) statement:

Sekumpulan ulama berpendapat bahawa jika seorang Muslim membunuh orang kafir, dia tidak dibunuh balas kerananya (qisas).

A group understood that if the Muslim killed a disbeliever, he is not killed for it (in retaliation)

...dihukum, contohnya dengan penjara, berdasarkan sabda Rasulullah ﷺ

but is punished, for example, by imprisonment since the Messenger’s (saw) statement

Jelas dalam larangan membunuhnya. Yang lain memahami bahawa beliau membezakan antara kafir harbi (kafir yang memerangi) dengan kafir dhimmi (kafir yang berada di bawah perjanjian jizyah), maka seorang Muslim dibunuh kerana membunuh kafir yang berjanji (kafir dhimmi) jika dia membunuhnya; dan begitu juga kafir mu'ahid (kafir yang terikat perjanjian) dengan kafir musta'man (kafir yang diberi jaminan keselamatan), kerana sabda Rasulullah ﷺ dalam hadith yang sama menunjukkan perkara ini melalui sabdanya:

Is explicit in not killing him. Others understood that he distinguished between the belligerent disbeliever (kaffir harbi) and the pledged disbeliever (kaffir dhimmi) so the Muslim is killed for the covenanted disbeliever if he kills, and likewise the disbeliever under treaty (kaffir mu’ahid) and the protected disbeliever (kaffir must’aman) since the Messenger’s (saw) statement in the same hadith indicated this in his saying:

Maksudnya ialah seorang Muslim tidak dibunuh kerana membunuh orang kafir, dan orang yang berada di bawah perjanjian (mu'ahad) juga tidak dibunuh kerana membunuh orang kafir. Oleh kerana orang yang berada di bawah perjanjian itu adalah kafir, maka ia menuntut agar perkataan "kafir" bermaksud kafir yang memerangi, iaitu orang kafir yang memerangi tidak dibunuh kerana membunuh orang kafir yang berada di bawah perjanjian. Maka maksud hadith tersebut ialah seorang Muslim tidak dibunuh kerana membunuh kafir yang memerangi, dan orang yang berada di bawah perjanjian juga tidak dibunuh kerana membunuh kafir yang memerangi; pemahamannya ialah seorang Muslim dibunuh kerana membunuh kafir yang tidak memerangi, dan orang yang berada di bawah perjanjian dibunuh kerana membunuh kafir yang tidak memerangi. Orang yang berada di bawah perjanjian adalah kafir, dan kedudukannya yang sama dengan Muslim yang tidak dibunuh kerana membunuh kafir menunjukkan bahawa makna perkataan "kafir" dalam hadith itu ialah kafir yang memerangi, bukan zimmi. Hal ini diperkukuh oleh riwayat bahawa pernah dibawa kepada Rasulullah ﷺ seorang Muslim yang telah membunuh seorang Yahudi, lalu baginda membunuhnya. Dengan perbezaan pemahaman ini, berlaku juga perbezaan dalam hukum. Perkara yang sama berlaku pada banyak ayat dan hadith. Perbezaan pendapat dalam satu hukum menjadikan wajib bagi seorang Muslim untuk memilih salah satu daripada pendapat-pendapat tersebut, kerana kesemuanya adalah hukum syarak, dan hukum Allah bagi seseorang tidak boleh lebih daripada satu. Oleh itu, adalah wajib untuk menentukan satu hukum daripada kalangan tersebut untuk diamalkan, dan pengamalan Muslim terhadap hukum-hukum syarak adalah suatu kemestian, serta tiada jalan lari daripadanya dalam apa jua keadaan apabila seseorang melakukan sesuatu perbuatan. Kewajipan beramal dengan satu hukum, sama ada wajib, sunat, haram, makruh atau harus, sudah mewajibkan pemilihan hukum tertentu. Maka wajib ke atas setiap Muslim untuk memilih, sama ada dia seorang mujtahid atau pengikut (muqallid), Khalifah atau bukan. Apabila dia memilih satu hukum tertentu, hukum syarak itu menjadi hukum Allah ke atasnya, dan menjadi wajib baginya untuk beramal hanya dengannya, mengajarkannya kepada manusia, dan menyeru kepada Islam berdasarkannya. Maksud Muslim mengambil sesuatu hukum ialah beramal dengannya, mengajarkannya kepada orang lain dan menyeru kepadanya apabila dia menyeru kepada hukum-hukum dan pemikiran Islam. Apabila seorang Muslim mengambil hukum tertentu, hukum itu dengan sendirinya menjadi hukum Allah ke atasnya, dan tidak dibenarkan baginya untuk meninggalkannya kecuali dalam tiga keadaan: Pertama: Apabila kelemahan dalil menjadi jelas baginya dan timbul dalil yang lebih kuat daripada dalil yang dinisbahkan kepada pendapatnya itu, yang menunjukkan bahawa hukum Allah ialah apa yang ditunjukkan oleh dalil yang lebih kuat itu. Dalam keadaan ini, wajib ke atasnya meninggalkan apa yang telah diambilnya dan mengambil pendapat yang baharu, kerana ia telah menjadi hukum Allah ke atasnya. Kedua: Apabila dia mula berfikir bahawa pendapat baharu itu diambil oleh orang yang lebih berilmu daripadanya dalam istinbat dan lebih tepat dalam istinbat, atau yang mempunyai ilmu yang lebih menyeluruh tentang Syara'. Dalam keadaan ini, dibenarkan baginya untuk meninggalkan apa yang telah diambilnya dan mengambil yang lain, berdasarkan apa yang sabit tentang para Sahabat yang masyhur yang meninggalkan pendapat mereka dan mengambil pendapat orang lain. Abu Bakar (ra) mengambil pendapat Ali (ra) dan meninggalkan pendapatnya sendiri, dan Umar (ra) mengambil pendapat Ali (ra) dan meninggalkan pendapatnya sendiri. Ketiga: Apabila tujuannya ialah menyatukan pendirian kaum Muslimin pada satu pendapat. Dalam keadaan ini, dibenarkan bagi Muslim meninggalkan pendapat yang telah diambilnya dan mengambil pendapat yang dia ingin menyatukan pendirian kaum Muslimin di atasnya, berdasarkan apa yang sabit tentang Uthman yang bersetuju mengambil bai'ah daripada rakyat di atas Kitab Allah dan Sunnah Rasul-Nya serta pendapat dua Syeikh selepasnya, Abu Bakar dan Umar. Para Sahabat bersetuju dengan tindakannya itu, iaitu meninggalkan apa yang telah diambilnya dan mengambil apa yang telah diambil oleh Abu Bakar (ra) dan Umar (ra). Dalam situasi-situasi ini, seorang Muslim meninggalkan apa yang telah dia pegang dan beralih kepada sesuatu yang lain; selain daripada situasi-situasi ini, dia tidak dibenarkan untuk meninggalkannya dengan apa cara sekalipun, kerana Syari'ah ditujukan kepada setiap individu, dan adalah menjadi kewajipan ke atas setiap Muslim untuk mengamalkan apa yang dia capai melalui ijtihad atau mengikut (taqlid). Apabila dia telah mengamalkannya, dia terikat dengan apa yang telah dia amalkan, kecuali dalam situasi-situasi yang dikecualikan oleh dalil Syari'ah.

Dan

And

Dan

And

Iaitu, antara dia (Khalifah) dengan rakyat ialah ketaatan kepada Negara, dan antara dia dengan Allah (swt) ialah apa yang diadopsi oleh Imam menjadi hukum Allah ke atasnya dari segi amalan. Walau bagaimanapun, ketaatan rakyat kepada perintah Imam, kewajipan ke atas mereka untuk beramal menurut apa yang diadopsi olehnya dalam hukum-hukum, dan tidak beramal berdasarkan pendapat mereka sendiri serta apa yang mereka adopsi, tidak dianggap sebagai pengadopsian apa yang diadopsi oleh Imam. Sebaliknya, ia adalah ketaatan kepada perintahnya (Khalifah) dan melaksanakan apa yang diadopsinya dari segi amalan, bukan pengadopsian apa yang diadopsinya. Oleh itu, harus bagi mana-mana Muslim untuk mengajarkan hukum-hukum yang diadopsi oleh Imam dan menyeru kepadanya ketika berdakwah kepada Islam, walaupun ia berbeza daripada adopsi Imam. Ini kerana ijma' Sahabat adalah atas kewajipan beramal menurut adopsi Khalifah, bukan mengajar atau berdakwah; ia khusus kepada amalan. Maka kita dapati bahawa Abu Bakar (ra) membahagikan harta kepada orang Islam secara sama rata tanpa melihat siapa yang memeluk Islam lebih awal atau tidak, manakala Umar (ra) mempunyai pandangan yang berbeza, iaitu mempertimbangkan seorang lelaki dengan keutamaannya (dalam memeluk) Islam dan lelaki lain dengan kelewatannya. Beliau berbahas dengan Abu Bakar (ra) dalam hal ini, tetapi beliau taat kepada apa yang Abu Bakar (ra) adopsi dan kekal mengadopsi pendapatnya. Apabila beliau dilantik sebagai Khalifah, beliau membatalkan amalan berdasarkan pendapat Abu Bakar (ra) dan beramal berdasarkan pendapatnya sendiri. Oleh itu, terdapat perbezaan antara Muslim yang mengadopsi sesuatu pendapat dengan ketaatannya kepada apa yang diadopsi oleh Khalifah. Ketaatan kepada adopsi Khalifah hanya mewajibkan beramal menurutnya, dan bukan menyeru kepadanya atau mengajarkannya. Adapun mengadopsi pendapat, ia adalah untuk mengajarkannya, menyeru kepadanya dan beramal dengannya. Maka adalah dibenarkan wujudnya kumpulan-kumpulan politik, iaitu... Pihak-pihak yang menganut pendapat yang berbeza daripada pendapat yang dianuti oleh Khalifah, namun mereka semuanya, sama seperti umat Islam yang lain, wajib dari segi amalan untuk bertindak mengikut apa yang dianuti oleh Khalifah dan tidak mengikut yang lain.

I.e. between him and the people is the obedience to the State, and between him and Allah (swt) is that what the Imam adopts becomes the rule of Allah upon him in respect of action. However, the obedience of the people to the Imam’s command, the obligation upon them to act according to what he adopted in the rules, and not acting upon their opinions and what they adopted is not considered an adoption of what the Imam adopted. It is rather obedience to his (the Khalifah’s) command and executing what he adopted in terms of action not the adoption of what he adopted. Therefore it is permitted for any Muslim to teach what he adopted of the rules and to call to them when he invites to Islam even if they differed from the Imam’s adoption. This is because the Ijma’a of the Sahabah is upon the obligation to act according to the Khalifah’s adoption not teaching or invitation (da’wah); it is specific to action. Thus we find that whereas Abu Bakr (ra) would divide wealth between Muslims equally without looking into who embraced Islam early or not, Umar (ra) had a different opinion which is (considering) a man and his precedence (in embracing) Islam and another man and his lateness. He debated Abu Bakr (ra) in this, but he obeyed what Abu Bakr (ra) adopted and remained adopting his opinion. When he was appointed Khalifah, he invalidated acting upon Abu Bakr’s (ra) opinion and acted upon his opinion. Therefore there is a distinction between the Muslim adopting the opinion and his obedience to what the Khalifah adopted. Obedience to the Khalifah’s adoption obliges acting upon it only and not calling towards it or teaching it. As for adopting the opinion, it is (for) teaching it, calling to it and acting upon it. Therefore it is allowed for there to exist political groups i.e. parties which adopt opinions different from those adopted by the Khalifah, but they are all like the rest of the Muslims, obliged in respect of action to act according to what the Khalifah adopted and nothing else.

Oleh itu, tidak dibenarkan bagi Imam untuk menjadikan yang halal sebagai haram atau menjadikan yang haram sebagai halal, dan tidak juga untuk memansuhkan sesuatu hukum atau menghalang daripada beramal dengan sesuatu hukum, kerana perkara itu adalah haram bagi Khalifah sebagaimana ia haram bagi setiap Muslim. Dan tidak boleh dikatakan bahawa kemaslahatan kaum Muslimin menuntut untuk mengharamkan sekian-sekian perkara, kerana Allah telah menetapkan kemaslahatan kaum Muslimin melalui hukum-hukum yang tertentu; sekiranya Khalifah datang dan melihat kemaslahatan pada selain daripada (hukum-hukum) ini, maka dia telah memansuhkannya, dan itu tidak sekali-kali dibenarkan. Maka tidak boleh dikatakan bahawa menguruskan urusan kaum Muslimin telah memberinya keizinan untuk mengarahkan mereka mengikut ijtihadnya, kerana Allah telah membenarkannya menguruskan urusan kaum Muslimin dengan Kitab dan Sunnah, iaitu hukum-hukum Syariah, dan membenarkannya berijtihad dalam batasannya. Dia berijtihad dalam perkara-perkara cabang yang tidak mempunyai nas yang jelas, tetapi asal-usulnya (usul) datang dengan nas yang jelas dan bersifat umum; dia berijtihad untuk memilih apa yang dilihatnya lebih sesuai dan lebih bermanfaat. Adapun perkara yang telah datang padanya hukum Allah (swt), maka tiada ruang bagi ijtihad Khalifah dalam urusan ini; sebaliknya dia wajib melaksanakan hukum-hukum Syariah sebagaimana adanya tanpa sebarang penggantian atau perubahan. Ya, dia boleh melihat sesuatu perbuatan itu sebagai harus tetapi ia membawa kepada perkara haram yang Syarak telah larang, seperti melihat bahawa pertukaran sebuah buku tertentu pasti akan membawa kepada kerosakan agama masyarakat atau pasti akan menyebarkan kemungkaran di kalangan masyarakat, maka dia menghalangnya. Dia boleh melihat sesuatu perbuatan itu sebagai harus tetapi ia pasti membawa kepada kemudaratan yang Syarak datang mewajibkan penghapusannya, seperti melihat bahawa meletakkan barangan di hadapan kedai akan menghalang orang ramai daripada melalui jalan, atau mengganggu pejalan kaki, maka dalam keadaan ini dia menghalang perkara yang harus itu dan menghukum sesiapa yang melakukannya. Namun, ini bukanlah mengharamkan yang halal, tetapi melaksanakan hukum Syariah yang dia simpulkan daripada kaedah syariah:

Therefore it is not permitted for the Imam to make the allowed (halal) forbidden (haram) or make the forbidden allowed, nor to abolish a rule or prevent acting upon a rule since this is haram for the Khalifah as it is haram for every Muslim. Nor should one say that the benefit of the Muslims requires forbidding such and such since Allah has specified the Muslims’ benefit by specific rules; if the Khalifah comes and views the benefit in other than these (rules), then he would have abrogated them which is never permitted. Thus one cannot say that taking care of the Muslims’ affairs has allowed him to direct them according to his ijtihad because Allah has allowed him to take care of the Muslims’ affairs by the Book and Sunnah i.e. the Shari’ah rules and allowed him to (perform) ijtihad within their limits. He does ijtihad in the secondary actions which have no explicit text but whose origins (usul) came with an explicit text which is general; he does ijtihad to choose what he sees as more suitable and beneficial. As for what came with the rule of Allah (swt) upon it, there is no place for the Khalifah’s ijtihad in this affair; rather he is obliged to execute the Shari’ah rules as they are without any substitution or change. Yes, he can view an action as allowed but it leads to a haram which the Shar’a forbade such as viewing that the exchange of a specific book would inevitably lead to corruption of the people in their deen or would inevitably lead to spreading debauchery among the people so he prevents it. He can see an action as allowed but it would inevitably lead to a harm which the Shar’a came obliging its removal such as seeing that placing goods before the stores would prevent people passing by the road in the road or annoy by passers so in this case he prevents the allowed and punish whoever does it. However this is not forbidding the halal but rather executing a Shari’ah rule he deduced from the shari’ah principle:

Dan prinsipnya

And the principle

Atau orang lain yang membuat kesimpulan itu, lalu Khalifah menerima dan melaksanakannya. Dalam hal ini, wajib atas beliau untuk melakukannya kerana ia adalah hukum Shari'ah yang wajib dilaksanakan. Maka beliau telah mencegah perkara yang haram, bukan perkara yang harus. Demikian pula, jika terdapat suatu perkara atau hukum yang boleh dilaksanakan melalui pelbagai tindakan sampingan, sedangkan asalnya didasarkan pada dalil umum, maka semua tindakan yang melaluinya hukum atau perkara itu dapat dilaksanakan termasuk tindakan yang harus. Contohnya ialah Khalifah yang mengetahui pendapat rakyat, atau pandangan mereka mengenai siapa yang sepatutnya mewakili mereka dalam Majlis Ash-Shura, yang serupa dengan apa yang dikenali sebagai kaedah pilihan raya. Semua tindakan sampingan ini tergolong dalam perkara yang harus, maka adalah dibenarkan bagi Khalifah untuk memerintahkan salah satu daripadanya secara khusus di antara yang lain, dan mentaatinya menjadi wajib. Dalam hal ini, beliau tidak mewajibkan perkara yang harus atau melarang perkara harus yang lain, tetapi beliau telah menerima suatu hukum dan menerima suatu cara untuk melaksanakan hukum tersebut. Pada ketika ini, mentaati beliau adalah wajib dalam hukum yang beliau terima dan tindakan yang membawa kepadanya, kerana ia mengikut hukum itu dan pengikut mengambil hukum daripada yang diikuti. Serupa dengan ini ialah segala peraturan organisasi dan pentadbiran, kerana ia mewajibkan perkara yang harus sebagaimana ia mewajibkan apa yang mengikuti hukum yang diterima pakai oleh Khalifah, dan mewajibkannya memerlukan meninggalkan apa-apa selain daripadanya, iaitu melarangnya. Ia sama seperti menerima pakai hukum-hukum, dan ia tidak berasal daripada hukum-hukum Shari'ah. Beliau tidak mewajibkan perkara yang harus atau melarang perkara harus yang lain, sebaliknya beliau hanya melakukan apa yang Shari'ah izinkan kepadanya, iaitu menerima pakai hukum-hukum dan apa yang membawa kepada pelaksanaannya. Dalam tiga keadaan ini: mencegah perkara yang membawa kepada haram, atau (mencegah) perkara yang membawa kepada mudarat, atau memaksa gaya tertentu daripada pelbagai gaya, Khalifah tidak meninggalkan hukum-hukum Syariah dan kecekapannya daripada diguna pakai, dan terdapat dalil bagi setiap satu daripadanya. Tiada apa-apa di sini yang menghalalkan dan membenarkan Khalifah untuk mengubah mana-mana hukum Syariah dengan alasan maslahah; sebaliknya, beliau mesti terikat sepenuhnya dengan semua hukum Syariah dalam setiap perkara.

Or someone else deduced it and he (the Khalifah) adopted and executed it. In this case it is obliged upon him to do this as it is a Shari’ah rule which is obligatory to be executed. So he would have prevented haram and not what is allowed. Similarly, if there is a matter or a rule which can potentially be performed via numerous secondary actions for whose origin came general evidence, then in this case all the actions through which it is possible to perform the rule or matter are of the permissible actions. This is like the Khalifah reaching the knowledge of the people’s opinion, or their opinion concerning who should represent them in the Majlis Ash-Shura which is similar to what is known as the electoral canon. All these secondary actions are from the permissible actions, so it is permitted for the Khalifah to command with one of them in exception among the others, wherein obeying him is obligatory. In this case he would not have obliged a permissible action or prevented another permissible action, but would have adopted a rule and adopted a means by which to execute a rule. At this point, obeying him is obliged in the rule he adopted and the action leading to it since it follows the rule and the follower takes the rule of the followed. Similar to this are all the organizational and administrative canons as they are compelling a permissible action as it is compelling what follows a rule adopted by the Khalifah and compelling it requires leaving anything other than it i.e. preventing it. It is just like adopting rules and it does not come from the Shari’ah rules. He would not have obliged a permissible action or prohibited another permissible action, but rather he did of what the Shari’ah allowed him in adopting rules and what would lead to performing them. In these three situations: Preventing what leads to haram, or (preventing) what leads to harm, or compelling specific styles among many, the Khalifah has not left the Shari’ah rules or his competency from adoption and there is an evidence for each one of them. There is nothing here to legitimise and permit the Khalifah to change any Shari’ah rule under the pretext of benefit; rather he must completely restrict (himself) to all the Shari’ah rules in everything.

Nampaknya dari contoh ini Rasulullah ﷺ melarang sesuatu yang harus dibolehkan, maka baginda mengharamkan sesuatu yang harus, sedangkan hakikat kejadiannya tidak begitu. Sebaliknya, hakikatnya ialah Rasulullah ﷺ melarang satu perkara tertentu daripada perkara-perkara yang harus, bukan hukum yang harus atau perkara yang harus secara umum. Perkara tertentu ini pasti membawa kepada suatu kemudaratan, dan nas telah datang melarang berlakunya kemudaratan tersebut. Rasulullah ﷺ mengetahui bahawa meminum air dari perigi ini pasti mengakibatkan kemudaratan yang nyata, maka apa yang dilakukan baginda ﷺ bukanlah mengharamkan perbuatan yang harus, tetapi mengharamkan perkara yang membawa kepada kemudaratan yang diharamkan oleh Syara', iaitu kemudaratan yang menimpa tentera. Begitu juga larangan baginda ﷺ agar seseorang keluar seorang diri kecuali dia mempunyai teman, ia adalah larangan terhadap satu perbuatan tertentu daripada perkara-perkara yang harus, perbuatan tertentu yang pasti membawa kepada kemudaratan yang diharamkan oleh Syara'. Buktinya ialah orang-orang yang diperintahkan oleh Rasulullah ﷺ melakukan apa yang diperintahkan, kecuali dua orang lelaki dari Bani Sa'idah. Seorang daripada mereka keluar untuk membuang air, dan seorang lagi keluar mencari untanya. Adapun yang keluar untuk membuang air, dia rebah di tempatnya, dan yang pergi mencari untanya, angin membawanya dan mencampakkannya ke dua gunung Tayyi'. Apabila Rasulullah ﷺ dimaklumkan tentang perkara ini, baginda bersabda:

It appears from this example that the Messenger (saw) prohibited the use of an allowed thing so he forbade an allowed thing, whereas the reality of the incident is not like this. Rather, its reality is that the Messenger prohibited a specific thing of the allowed things not an allowed rule or an allowed thing. This specific thing would inevitably lead to a harm for which a text came forbidding its occurrence. The Messenger (saw) knew that drinking water from this well would result in a definite harm such that what the Messenger (saw) did was not forbidding an allowed action but rather forbidding what would lead to a harm forbidden by Shar’a which is harm befalling the army. Similarly his prohibition of anyone going out alone except that he have a companion is the prohibition of a specific action of the allowed matters, a specific action which would definitely lead to a harm that is forbidden by the Shar’a. The evidence for this is that those people whom the Messenger (saw) commanded did what they were commanded except two men from Banu Sa’ida. One went out to relieve himself and the other went out searching for his camel. As for the one who went out to relieve himself he collapsed in his place and the one who went to find his camel, the wind carried him and cast him on the two mountains of Tayyi. When the Messenger of Allah (saw) was informed about this he said:

Kemudian Rasulullah ﷺ mendoakan orang yang telah rebah itu, lalu dia sembuh; adapun orang yang jatuh di antara dua Gunung Tayyi, dia kemudiannya dibawa kembali kepada Nabi ﷺ di Madinah oleh kaum Tayyi. Bukti lain bagi perkara ini ialah apabila Rasulullah ﷺ melintasi Al-Hijr, baginda menutup wajahnya dengan kainnya, memacu untanya dan bersabda:

Then the Messenger of Allah made du’a for the one who had collapsed and and he was cured; as for the one who fell between the two Mountains of Tayyi, he was later brought back to the prophet (saw) in Madinah by the people of Tayyi. Another evidence for this is that when the Messenger of Allah (saw) passed by Al-Hijr, he covered his face with his cloth and spurred his camel and said:

Di sini kita mesti perhatikan perbezaan antara melarang suatu perbuatan tertentu daripada perbuatan-perbuatan yang dibenarkan, atau melarang suatu perkara tertentu daripada perkara-perkara yang dibenarkan, dengan melarang suatu perbuatan yang dibenarkan atau melarang suatu perkara yang dibenarkan. Melarang suatu perkara yang dibenarkan ialah apabila perbuatan itu telah dibenarkan oleh Syara', kemudian pemerintah datang dan melarangnya dengan alasan bahawa terdapat kemudaratan padanya; seperti mengimport barangan dari luar yang telah dibenarkan oleh Syara', tetapi pemerintah berpendapat bahawa membenarkan import menyebabkan kemudaratan kepada kilang-kilang dalam negeri, lalu dia melarangnya. Ini ialah melarang suatu perbuatan yang dibenarkan, dan perkara ini tidak pernah dibenarkan bagi pemerintah kerana Syara' mengetahui, ketika membenarkannya, bahawa ia akan membawa manfaat atau mudarat, dan Syara' telah memberikan hukum harus kepadanya. Melarangnya tidak dibenarkan kerana ini bermakna memansuhkan hukum Syara' yang tidak boleh dibatalkan dalam apa keadaan sekalipun. Adapun melarang suatu perkara tertentu daripada perkara-perkara yang dibenarkan, ialah apabila timbul baginya bahawa salah satu perkara yang harus itu akan membawa kepada kemudaratan yang Syara' datang untuk mengharamkannya, lalu pemerintah menganggap betul untuk melarang perkara ini bagi menghapuskan mudarat tersebut. Sebagai contoh, pemerintah berpendapat bahawa mengimport gula membawa kepada penutupan dan kebankrapan kilang-kilang gula dalam negara, sehingga menjadikan negara bergantung kepada kafir dalam mengimport gula. Pada ketika ini, dibenarkan bagi pemerintah untuk menghalang pengimportan gula bagi mencegah mudarat kepada seluruh Ummah, iaitu kebergantungannya kepada kafir dalam salah satu keperluannya dan kekurangan sumbernya. Dalam keadaan ini, dibenarkan melarang perkara yang harus ini, dan ia bukanlah melarang suatu perkara yang dibenarkan; sebaliknya, perkara yang dibenarkan, iaitu mengimport, kekal harus. Yang dilarang ialah perkara tertentu daripadanya, iaitu mengimport gula. Ini seperti Rasulullah ﷺ melarang minum air dari sebuah perigi tertentu yang baginda tahu padanya terdapat mudarat. Larangan baginda itu tidak melarang perkara yang harus, iaitu Dia tidak mengharamkan air, tetapi dia mengharamkan satu perkara tertentu daripada perkara yang harus, iaitu minum daripada perigi ini. Oleh itu, mengharamkan sesuatu yang tertentu daripada perbuatan yang harus adalah dibenarkan, manakala mengharamkan sesuatu yang harus tidak sekali-kali dibenarkan.

Here we must note the distinction between forbidding a specific action of the allowed actions or forbidding a specific thing of the allowed things, and forbidding an allowed action or forbidding an allowed thing. Forbidding an allowed thing is where the action has been allowed by the Shar’a, then the ruler comes and forbids it on the pretext that there is a harm existing in it; such as importing goods from outside has been allowed by Shar’a but the ruler views that allowing importing causes harm to (internal) factories and forbids it. This is forbidding an allowed action which is never allowed for the ruler since the Shar’a knew, when it allowed it, that it would be beneficial or harmful and gave it the rule of permissibility. Forbidding it is not allowed as this would be abrogating the Shar’a rule which is void in all circumstances. As for forbidding a specific thing among the allowed things, this is when it occurs to him that one of the allowed matters would lead to a harm which the Shar’a came to forbid so the ruler considers it correct to forbid this matter to lift the harm. For instance, the ruler considers that importing sugar leads to closing and the bankruptcy of sugar factories within the country making it dependent upon the kuffar in importing sugar. At this point, it is allowed for the ruler to prevent importation of sugar to prevent the harm to the whole Ummah which is her dependency upon the kuffar for one of its necessities and it's the lack of sufficiency. In this case, it is allowed to prevent this allowed matter and it is not forbidding an allowed thing; rather, the allowed thing i.e. importing remains allowed. It is rather the forbidding of an allowed matter which is importing sugar. This is like the Messenger (saw) forbidding the drinking of water from a specific well in which he knew there was harm. His forbidding did not forbid an allowed matter i.e. he did not forbid water, but rather he forbade a specific matter of the allowed matter which is drinking from this well. Accordingly, forbidding a specific thing of the allowed actions is permitted whereas forbidding an allowed thing is never permitted.

Dan beliau ﷺ melarangnya bergaul dengan orang ramai. Ini bukanlah melarang perkara yang harus, sebaliknya melarang perbuatan yang boleh membawa kepada kemudaratan. Oleh sebab itu, telah datang dalam hadith lain yang diriwayatkan oleh Ahmad melalui Tariq bin Hurayrah:

And he (saw) prevented him from mixing with the people. This is not forbidding the allowed, rather it is forbidding an action which would lead to harm. Due to this, it has come in another hadith narrated by Ahmad via Tareeq bin Hurayra:

Dengan cara ini menjadi jelas kepada orang yang mengikuti apa yang dijadikan dalil dalam perkara ini daripada hadis Rasulullah ﷺ, bahawa tiada larangan terhadap perkara yang harus di dalamnya. Sebaliknya, yang dilarang ialah suatu bahagian tertentu daripada perkara yang harus, dan bahagian tertentu itu membawa kepada kemudaratan yang Syara' datang untuk mencegahnya. Oleh itu, ini merupakan perundangan dan dalil bahawa Imam boleh melarang perkara-perkara tertentu daripada perkara yang harus, dan perbuatan-perbuatan tertentu daripada perbuatan yang harus, sekiranya ia membawa kepada kemudaratan yang Syara' datang untuk mencegahnya. Adapun apa yang diriwayatkan tentang para Sahabat mengenai peristiwa-peristiwa tertentu, jelas bagi sesiapa yang mengikuti mereka bahawa mereka melarang suatu perbuatan yang harus, yang membawa kepada yang haram atau membawa kepada kemudaratan yang Syara' datang untuk mencegahnya. Sebahagian daripada mereka juga mewajibkan suatu perbuatan yang mubah (harus) untuk dilaksanakan bagi menunaikan suatu hukum Syariah atau suatu perkara yang Syara' perintahkan sebahagiannya dan larang sebahagian yang lain, seperti dalam hal gaya pemakaian. Ini dibenarkan bagi Imam, contohnya; penyusunan daftar (diwan) oleh Umar (ra), dan Uthman mewajibkan satu mushaf sahaja serta membakar semua mushaf yang lain. Termasuk dalam jenis ini ialah Umar (ra) mewajibkan para Sahabat menghentikan (perbincangan) hadis apabila ia melalaikan mereka daripada al-Qur'an, dan larangan beliau terhadap para Sahabat terkemuka daripada meninggalkan Madinah ke wilayah-wilayah yang telah ditakluki, supaya orang ramai tidak terpesona dengannya dan mereka tidak terpesona dengan dunia. Serupa dengan ini ialah apa yang dilakukan oleh para gabenor, pemerintah dan Khulafa' dalam memaksa mereka yang menguli adunan roti supaya meletakkan serban di dahi mereka agar peluh mereka tidak jatuh ke dalam adunan, dan meletakkan sehelai kain pada hidung mereka supaya tiada apa-apa daripadanya jatuh ke dalam adunan, dan mencukur ketiak mereka supaya tiada apa-apa daripadanya jatuh ke dalam adunan, dan perkara-perkara lain yang serupa yang terdapat dalam kitab-kitab Fiqh. Kesemuanya termasuk dalam kaedah syariah

In this way it becomes clear to the one following what is used as evidence in this matter from the Messenger’s (saw) hadith that there is no forbidding of an allowed (matter) in them. Rather it is forbidding a specific thing of the allowed thing, and this specific thing leads to a harm which the Shar’a came forbidding it. Therefore this is legislation and evidence that the Imam can prevent specific things from the allowed things, and specific actions of the allowed actions, this is if it leads to harm which the Shar’a came to prevent. As for what is narrated about the Sahabah regarding (certain) incidents, it is clear to anyone who follows them that they are forbidding an allowed (action) which leads to haram or leads to a harm which the Shar’a came to prevent, and some of them are compelling an allowed (mubah) action (in order) to perform a Shari’ah rule or a matter the Shar’a commanded some and prevented others such as the adoption in styles. This is allowed for the Imam, for eg; the compilation of the registers (diwan) by Umar (ra), and obliging one mushaf and burning all (other) mushafs by Uthman. Of this type is Umar (ra) obliging the Sahabah to stop (discussing the) hadith when this preoccupied them from the Qur’an, and his preventing the prominent Sahabah from leaving Madinah to the conquered lands so that the people are not enchanted by them and they are not enchanted by the world. Similar to this is what the governors, rulers and Khulafaa did in compelling those who knead dough to placing their turbans on their forehead so that their sweat does not fall in his dough, and to place a piece of cloth upon their nose so that nothing from it falls into the dough and shave their armpits so that nothing from it falls into the dough, and other similar things which came in the Fiqh books. All of them fall within the shari’ah principle

Dan prinsip syariah

And the shari’ah principle

Tiada apa-apa di sini yang menunjukkan bahawa Khalifah dibenarkan mengharamkan perkara yang mubah atau menghalalkan perkara yang haram dengan alasan menjaga urusan (rakyat). Oleh itu, qanun-qanun menurut pemahaman asing, iaitu bahawa ia adalah perintah pemerintah secara mutlak, tidak wajib dipatuhi selagi perintah Khalifah itu bukan dalam bentuk mengambil satu hukum Syariah dan mewajibkan hukum tersebut. Qanun-qanun itu ialah apa yang Khalifah ambil daripada hukum-hukum Syariah. Namun, Khalifah boleh memerintahkan apa yang beliau anggap sebagai prinsip untuk melaksanakan hukum-hukum Syariah, atau perbuatan-perbuatan atau perkara-perkara yang dituntut oleh Syarak, seperti qanun-qanun atau sistem-sistem pentadbiran. Ini dianggap sebagai pengambilan gaya (uslub) yang mengikut hukum-hukum yang telah diambil, dan qanun-qanun ini wajib dipatuhi kerana Khalifah telah mengambilnya, dan kerana ia termasuk dalam firman Tuhan Yang Maha Suci.

There is nothing here which indicates that it is allowed for the Khalifah to forbid a mubah or allow a haram under the pretext of taking care of the affairs. Therefore the canons according to the foreign understanding i.e. that they are the ruler’s commands in an unrestricted (manner) are not obligatory to be obeyed as long as the Khalifah’s command is not in adopting a Shari’ah rule and obliging this rule. The canons are what the Khalifah adopted from the Shari’ah rules. However, the Khalifah may command what he considered of the principles to perform the Shari’ah rules or the actions or matters requested by the Shar’a such as the administrative canons or systems. This is considered adoption of styles which follows the adopted rules and these canons are obligatory to be obeyed as the Khalifah adopted them and because they are within the statement of the Glorified:

Oleh kerana ketaatan itu datang secara umum, meliputi segala perkara yang tidak dilarang oleh Syariat.

Since the obedience came in general covering everything the Shar’a did not come to prevent.