Rasm Al-Qur'an itu tawqifi dan tidak boleh menyalahinya. Dalilnya ialah bahawa Nabi ﷺ mempunyai penulis-penulis wahyu yang menulis wahyu itu, dan mereka benar-benar menuliskan Al-Qur'an mengikut rasm ini, serta Rasulullah ﷺ mengakui tulisan mereka. Zaman baginda ﷺ berakhir dengan Al-Qur'an dalam rasm yang sama, tanpa sebarang perubahan atau pengubahan. Walaupun para Sahabat menulis Al-Qur'an, tidak diriwayatkan daripada sesiapa pun bahawa dia berbeza pendapat dengan tulisan ini sehinggalah 'Uthman menjadi Khalifah. Beliau menyalin lembaran-lembaran yang disimpan oleh Hafsah, Ummul Mukminin, ke dalam mushaf-mushaf mengikut rasm itu, dan beliau memerintahkan agar mushaf-mushaf yang lain dibakar. Antara perkara yang timbul daripada rasm Al-Qur'an dan berbeza daripada tulisan Arab dalam kitab-kitab lain ialah penyimpangan daripada tulisan Arab. Tiada sebab bagi perkara ini selain daripada bentuk tulisan itu yang bersifat tawqifi, bukan yang bersifat konvensional. Contohnya, tidak ditanya mengapa perkataan ar-Riba dalam Al-Qur'an ditulis dengan huruf waw dan alif, bukan dengan huruf ya dan alif. Tidak juga ditanya mengapa terdapat alif tambahan dalam perkataan mia'a tetapi tiada dalam perkataan fia'a, mengapa terdapat ya tambahan dalam perkataan bi'ayeekum, dan alif tambahan dalam perkataan sa'aw dalam Surah al-Hajj tetapi tiada dalam perkataan sa'aw dalam Surah Saba'. Mengapa alif ditambah pada perkataan 'ataw tetapi tiada pada 'ataw dalam Surah al-Furqan. Alif juga ditambah dalam perkataan aamano tetapi digugurkan dalam perkataan ba'ao, ja'ao dan fa'ao dalam Al-Qur'an. Ia ditambah dalam perkataan ya'afo allazee tetapi tiada dalam perkataan ya'afo anhom dalam Surah an-Nisa'. Demikian juga, tidak boleh dipersoalkan apakah maksud pengguguran huruf tertentu dalam sesetengah perkataan tetapi tidak dalam perkataan yang serupa. Ini seperti menggugurkan alif daripada perkataan Qura'an dalam Surah Yusuf dan az-Zukhruf sambil mengekalkannya di tempat-tempat lain, dan mengekalkan alif selepas waw dalam perkataan samawat dalam Surah Fussilat tetapi menggugurkannya di tempat-tempat lain. Mengapa alif dalam perkataan Al-Mi’aad dikekalkan tetapi digugurkan daripada perkataan yang sama dalam Surah al-Anfal, dan mengapa alif dalam perkataan sirajan wujud di mana sahaja perkataan ini disebut dalam al-Qur’an kecuali dalam Surah al-Furqan? Perbezaan penulisan satu perkataan yang sama antara satu surah dengan surah yang lain, walaupun tiada perbezaan dari segi makna, jelas menunjukkan bahawa ia bergantung kepada cara bacaan (pendengaran) lafaz dan bukan kepada ijtihad atau pemahaman. Apa sahaja yang bergantung kepada pendengaran semata-mata adalah tawqifi. Begitu juga, perbezaan dalam susunan surah-surah (bab-bab) dalam al-Qur’an memang dilaporkan, tetapi tiada perbezaan dilaporkan dalam tulisan al-Qur’an daripada tulisan yang direkodkan di hadapan Rasulullah ﷺ. Tiada juga perbezaan dilaporkan dalam susunan ayat-ayat (ayat-ayat) dalam al-Qur’an, yang menunjukkan bahawa tulisan al-Qur’an adalah tawqifi. Ini jelas daripada pengakuan Rasulullah ﷺ terhadap tulisan ini, ijmak para Sahabat dalam perkara ini, dan wujudnya perbezaan dalam penulisan satu perkataan yang sama antara satu surah dengan surah yang lain walaupun lafaz dan maknanya sama. Semua ini adalah bukti jelas yang membuktikan bahawa tulisan yang digunakan dalam Mushaf ialah tulisan tawqifi, yang mesti dipatuhi tanpa gagal. Menulis Mushaf dengan tulisan lain adalah dilarang. Bahawa Rasulullah ﷺ ummi tidak diambil kira, kerana baginda mempunyai jurutulis yang boleh menulis dan mereka menerangkan tulisan itu kepada baginda, dan jangan lupa bahawa baginda boleh mengenali bentuk huruf sebagaimana dilaporkan dalam beberapa hadis. Jurutulis baginda juga menulis surat bagi pihak baginda dalam tulisan Arab biasa yang baginda kirimkan kepada raja-raja dan pemimpin, tulisan ini berbeza daripada tulisan yang digunakan untuk menulis al-Qur’an semasa ia diturunkan. Namun, kewajipan mengikuti tulisan ‘Uthmani bagi al-Qur’an hanya khusus untuk penulisan Mushaf sahaja. Adapun penulisan al-Qur’an secara petikan, untuk tujuan pengajaran, atau untuk sebarang sebab lain, maka ia adalah dibenarkan kerana persetujuan Rasulullah ﷺ dan ijmak para Sahabat hanya berkaitan dengan Mushaf sahaja, dengan mengecualikan segala yang lain. Tidak ada qiyas dalam perkara ini kerana ia adalah perkara tawqifi yang tidak mempunyai ‘illah (sebab).