Sebab dalam istilah ahli fiqh ialah setiap sifat zahir yang tepat, yang mana dalil-dalil lafziah menunjukkan bahawa ia adalah tanda bagi wujudnya hukum, bukan penetapan syariatnya. Contohnya, tergelincirnya matahari dari tengah langit menjadi tanda yang menunjukkan wujudnya solat, sebagaimana firman Allah Ta'ala: {Dirikanlah solat sejak tergelincir matahari hingga gelapnya malam…}, Surah Al-Isra’, ayat 78, dan sabda Rasulullah ﷺ:

Al-sabab in the jurisprudents terminology is every apparent precise quality, which the auditory evidence shows that it is an indication sign for the existence of the verdict (hukm) not the legislation of it, like making the traverse of the sun from the zenith of the sky a sign that indicates the existence of the prayer in the saying of Allah Ta’ala: (Perform the salaat since the traverse of the sun till the darkness of the night…), 78 surat Al- Israa’, and in the saying of the Messenger of Allah (SAW):

"jika matahari tergelincir dari tengah langit, maka hendaklah solat", diriwayatkan oleh Al-Bayhaqi. Ia bukanlah tanda bagi kewajipan (wujub) solat, sama seperti menjadikan kemunculan anak bulan Ramadan sebagai tanda penunjuk bagi wujudnya kewajipan puasa Ramadan dalam firman Allah Ta'ala: (…maka sesiapa dari kalangan kamu yang menyaksikan bulan itu, hendaklah dia berpuasa padanya…), 185 SURAH Al-Baqarah, dan sabda baginda (SAW): " “Berpuasalah kamu kerana melihatnya (anak bulan…)”, diriwayatkan oleh Ahmad. Maka sebab (illah) itu bukanlah alasan untuk mewajibkan hukum, tetapi penunjuk bagi kewujudannya. Hakikat sebab ialah ia ditetapkan oleh syariat bagi hukum syarak, kerana sesuatu hikmah yang menuntut hukum tersebut.

“if the sun traverses from the zenith of the sky, then do pray”, narrated by Al- Bayhaqi. It is not a sign for the obligation (wujoub) of the salaat, and like making the appearance of the crescent of Ramadhan an indication sign for the existence of the fasting of Ramadhan in the saying of Allah Ta’ala: (…so whosoever from among you witnesses the month; must then fast it…), 185 SURAT Al-Baqarah, and His (SAW) saying: " “Do fast for the sight of it (the crescent…)”, narrated by Ahmad, and thus the sabab (cause) is not a reason for obliging the verdict, but an indicator for its existence. And the reality of the sabab is that, it is set by the shari'ah for the shari'ahi verdict, for a wisdom necessitated by that verdict.

Maka berlakunya nisab (kadar tertentu) ialah sebab bagi wujudnya zakat, dan persetujuan-persetujuan syar'iyyah ialah sebab bagi pengharusan (ibahah) penggunaan atau pemindahan pemilikan harta. Maka hukum (hukm) ialah kewajipan zakat, dan berlakunya nisab itu ditetapkan oleh syariat supaya menjadi petunjuk bagi kewajipan hukum tersebut. Begitu juga, pengharusan pelupusan atau pemindahan harta ialah hukum, dan persetujuan-persetujuan itu ditetapkan oleh syariat sebagai petunjuk bagi wujudnya hukum tersebut. Oleh itu, asbab (sebab-sebab) ialah tanda-tanda yang ditetapkan oleh Pembuat Syariat (Ash-Shaari') untuk memberitahu mukallaf tentang wujudnya hukum. Maka Pembuat Syariat telah menetapkan hukum bagi mukallaf, dan mewajibkannya dengannya, serta menetapkan tanda-tanda yang menunjukkan wujudnya hukum itu. Tanda-tanda inilah asbab syar'iyyah. Sebab itu, sebab ialah pemberitahu dan penunjuk bagi wujudnya hukum; ia bukan penentu hakikat atau sifat hukum, sebaliknya hanya menunjukkan kewujudannya sahaja, kerana yang mewajibkan hukum ialah dalil yang memasukinya, dan yang menunjukkan wujudnya ialah sebab. Ini berbeza dengan illah, iaitu perkara yang kerananya hukum itu ditetapkan; maka hukum itu disyariatkan dengannya, jadi ia ialah dorongan dan alasan bagi penetapan hukum, bukan punca wujudnya.

So the occurrence of the nisaab (specified amount) is a sabab for the existence of the zakaat, and the shari'ahi agreements are sabab for permitting (ibahah) the utilization or transition of the ownership of the properties, so the (hukm) verdict is the obligation of the zakaat and the occurrence of the nisaab is set by the shari'ah for this hukm to indicate the obligation of its existence. And the ibaha of the disposal or the transition of the property is the hukm, and the agreements are set by the shari'ah for this hukm to indicate it existence. So the asbab (causes) are signs, set by the legislator to inform the mukallaf about the existence of the hukm. So the legislator had legislated the hukm for the mukallaf, and assigned him with it, and set signs that indicate the existence of that hukm. So these signs are the shari'ahi asbaab. So the sabab is a notification and an indicator for the existence of the hukm, it is not a definer of the reality or the quality of the hukm, but it indicates its existence only, because what obliges the hukm is the daleel (evidence ) which included it, and what indicates its existence is the sabab. And this is contrary to the illah, which is the thing for which the hukm was legislated, so the hukm was legislated by it, so it is the inducement, and the reason for its legislation, not the cause of its existence.

Jadi illah ialah salah satu dalil bagi hukum, sama seperti nas dalam perundangan hukum itu. Ia bukan tanda bagi kewujudan (hukum), tetapi tanda yang memberi petunjuk bagi penetapan hukum, seperti gangguan daripada solat, yang diambil daripada firman-Nya Ta'ala: (Wahai orang-orang yang beriman (Muslim), apabila diseru untuk solat (Al-Jumu'ah) pada hari Jumaat, maka bergegaslah kamu kepada mengingati Allah dan tinggalkanlah jual beli…), Surah Al-Jumu'ah ayat 9, dan firman-Nya: (Maka apabila solat itu telah ditunaikan, hendaklah kamu bertebaran di muka bumi…), Surah Al-Jumu'ah ayat 10. Maka gangguan itulah sebab yang menjadi tujuan hukum itu disyariatkan, iaitu larangan berniaga ketika azan solat Jumaat. Oleh itu ia ialah illah (sebab penetapan hukum), bukan sabab. Berbeza dengan gelincir matahari (dulouk), ia bukan illah, kerana solat Zuhur tidak disyariatkan kerana gelincir itu, tetapi gelincir matahari ialah tanda bahawa solat Zuhur menjadi wajib.

So the illah is one of the evidences for the hukm, similar to the text in the legislation of the hukm, it is not a sign for the existence, but an informative sign for the legislation of the hukm, like the distraction from the prayer which is derived from His Ta’ala‘s saying: (O you who believe (Muslims) when it is called for the Salaat (Al-Jumu’ah) on Friday, come to the remembrance of Allah and leave off the business…), 9 Surat Al-Jumu’ah, and His saying: (Then when the Salaat is ended, do disperse through the land…),10 Surat Al-Jumu’ah, so the distraction is the reason for which the hukm is legislated, that is the forbiddance of the trade at the (adthaan) call of the Jumu’ah prayer, therefore it is a illah (reason for the legislation not a sabab, contrary to the (dulouk) traverse of the sun, it is not a illah, because the dthuhr prayer was not legislated for it but the zawal is a sign that the existence of the dthuhr prayer becomes a wajib.