Dibolehkan meminta bantuan daripada orang kafir dalam kapasiti mereka sebagai individu dengan syarat mereka berada di bawah bendera Islam, tanpa mengira sama ada mereka dhimmi atau bukan, atau sama ada mereka warganegara Negara Islam atau bukan. Adapun meminta bantuan daripada mereka sebagai satu bangsa dengan entiti yang bebas daripada Negara Islam, ini sama sekali tidak dibenarkan. Maka haram meminta bantuan mereka dalam kapasiti mereka sebagai sebuah negara yang merdeka. Dalil bagi membenarkan permintaan bantuan daripada orang kafir sebagai individu ialah

It is permitted to seek assistance from the disbelievers in their capacity as individuals on condition that they are under the Islamic flag irrespective of whether they are dhimmis or not, or whether they are citizens of the Islamic State or not. As for seeking assistance from them as a specific nation with an entity independent from the Islamic State, this is absolutely not allowed. So it is forbidden to seek their assistance in their capacity as an independent State. The evidence for permitting the seeking of assistance of disbelievers as individuals is

Dan kabilah Khuza'ah keluar bersama Nabi ﷺ pada tahun pembukaan Makkah untuk memerangi kaum Quraisy, dan pada waktu itu Khuza'ah masih berpegang pada syirik sehingga Rasulullah ﷺ bersabda kepada mereka:

And the tribe of Khuza’ah went out with the Prophet (saw) in the year of the conquest to fight the Quraysh, and Khuza’ah at that point remained polytheist until the Messenger of Allah (saw) said to them:

Semua hadis ini adalah sahih, dan secara jelas menunjukkan keharusan meminta bantuan orang kafir secara individu, iaitu bolehnya seorang kafir berada dalam tentera kaum Muslimin dan berperang bersama-sama kaum Muslimin melawan musuh. Namun, orang kafir itu tidak dipaksa untuk berada dalam tentera mahupun dipaksa untuk berperang, kerana jihad tidak diwajibkan ke atasnya. Dia tidak diberi bahagian daripada harta rampasan, tetapi diberikan sejumlah pemberian kecil, iaitu dia diberi sejumlah wang. Jika orang kafir itu meminta untuk turut berperang bersama kaum Muslimin, iaitu supaya dia berada dalam tentera kaum Muslimin, maka dibolehkan dalam semua jenis perkhidmatan dalam tentera jika dia dipercayai dan tidak dikhuatiri pengkhianatan daripadanya. Adapun apa yang datang daripada Aisyah (ra) ketika beliau berkata:

All these ahadith are authentic, indicating explicitly the permission of seeking of assistance of disbelievers as individuals i.e. the permissibility of a disbeliever being in the Muslims’ army fighting the enemy together with Muslims. However, the disbeliever is not compelled to be in the army nor compelled to fight since jihad is not obligatory upon him. He is not given from the booty but an insignificant gift is given to him i.e. he is given a measure of money. If the disbeliever requests to fight together with Muslims i.e. that he be in the Muslims’ army, it is allowed in all types of services in the army if he is trusted and betrayal is not feared from him. As for what came from Aisha (ra) when she said:

Hadis ini tidak bercanggah dengan apa yang telah ditetapkan bahawa beliau ﷺ pernah meminta bantuan golongan musyrikin. Hal ini kerana lelaki ini meletakkan syarat bahawa dia ikut berperang dan mengambil harta rampasan perang, kerana dia berkata:

This hadith does not contradict what is established that he (saw) sought the help of the polytheists. This is because this man made it a condition that he fights and takes the booty for he said:

Harta rampasan perang tidak diberikan kecuali kepada orang-orang Islam, maka penolakan Nabi ﷺ untuk meminta bantuan daripadanya diambil sebagai bermaksud bahawa permintaan bantuan daripada orang-orang kafir secara individu diserahkan kepada perintah Khalifah. Jika dia mahu, dia meminta bantuan; dan jika dia mahu, dia menolak.

Booty is not given except to the Muslims, so the Prophet’s refusal to seek assistance from him is taken to mean that seeking of assistance from individual disbelievers is delegated to the Khalifah’s command. If he wills, he seeks assistance; and if he wills, he refuses.

Mengenai apa yang diriwayatkan daripada Khubayb bin Abdurrahman, daripada ayahnya, daripada datuknya:

As for what was narrated from Khubayb bin Abdurrahman from his father from his grandfather:

Hadis ini difahami sebagai menunjukkan bahawa meminta bantuan daripada orang kafir dalam peperangan diserahkan kepada pendapat Khalifah; jika dia mahu, dia meminta bantuan, dan jika dia mahu, dia menolak. Rasulullah ﷺ meminta bantuan dalam Uhud dan dalam pembukaan Makkah, dan Baginda menolak bantuan dalam Badar serta daripada Khubayb dan lelaki yang bersamanya sehingga mereka memeluk Islam. Oleh kerana telah thabit bahawa Rasulullah ﷺ meminta bantuan daripada individu kafir ketika mereka masih dalam kekafiran, dan juga thabit bahawa Baginda menolak bantuan daripada individu sehingga mereka memeluk Islam, maka ini menjadi dalil bahawa meminta bantuan individu kafir dalam peperangan adalah dibenarkan dan diserahkan kepada pendapat Khalifah. Jika dia mahu, dia boleh menerima bantuan, dan jika dia mahu, dia boleh menolaknya. Al-Baihaqi menyebut teks daripada Ash-Shafi'i: Sesungguhnya Nabi ﷺ mengetahui dengan firasatnya tentang perangai mereka yang Baginda kembalikan, lalu Baginda mengembalikan mereka dengan harapan mereka akan memeluk Islam. Dan Allah (swt) membenarkan sangkaan Baginda.

This hadith is is taken to mean that seeking of assistance of disbelievers is delegated to the Khalifah’s opinion; if he wills, he seeks assistance and if he so wills, he refuses. The Messenger (saw) sought assistance in Uhud and the conquest of Makkah and refused to seek assistance in Badr and from Khubayb and the man together with him until they embraced Islam. Since it is established that the Messenger (saw) sought assistance from individual disbelievers while they were upon disbelief, and it is (also) established that he rejected assistance from individuals until they embraced Islam and this is evidence that seeking assistance of individual disbelievers in fighting is allowed and that it is delegated to the opinion of the Khalifah. If he wills he can accept assistance and if he so wills he will refuse it. Al-Baihaqi mentioned the text of Ash-Shafi’: Verily the Prophet (saw) intuitively perceived into the character of those he returned so he returned them expecting their Islam. And Allah (swt) verified his belief.

Adapun dalil bahawa tidak dibenarkan meminta bantuan daripada orang-orang kafir dalam kapasiti mereka sebagai sebuah Negara yang berdiri sendiri, ialah berdasarkan apa yang diriwayatkan oleh Ahmad dan An-Nasai daripada Anas yang berkata: Rasulullah ﷺ bersabda:

As for the evidence that it is not allowed to seek assistance from the disbelievers in their capacity as an independent State, this is due to what Ahmad and An-Nasai narrated from Anas who said: The Messenger of Allah (saw) said:

Api sesuatu kaum adalah ungkapan kiasan bagi kewujudan mereka dalam peperangan sebagai suku atau Negara yang merdeka. Al-Baihaqi berkata: Yang sahih ialah apa yang disampaikan kepada kami oleh Al-Hafidh Abu Abdullah melalui rangkaian perawi hingga kepada Abu Hameed as-Sa'idi, yang berkata:

The fire of a people is a metaphoric expression for their entity in war as an independent tribe or State. Al-Baihaqi said: The authentic is what Al-Hafidh Abu Abdullah informed us via a chain leading to Abu Hameed as-Sa’idi who said:

Rasulullah ﷺ menolak kehadiran Abdullah bin Salam dari Banu Qaynuqa kerana mereka datang sebagai satu kaum yang bersatu dalam satu pasukan kafir, dan mereka datang di bawah bendera mereka dalam kapasiti mereka sebagai dari Banu Qaynuqa, yang antara mereka dengan Rasulullah ﷺ terdapat perjanjian; mereka seperti sebuah Negara. Oleh sebab itu, baginda menolak mereka. Penolakan itu adalah kerana mereka datang di bawah bendera mereka dan bersama Negara mereka, dengan bukti bahawa baginda ﷺ menerima bantuan orang Yahudi di Khaibar apabila mereka datang secara individu. Hadis Abu Humaid As-Sa'idi ini mengandungi sebab syarak (illah), maka jika ia wujud, hukum itu wujud, dan jika ia tiada, hukum itu tiada. Sebab dalam hadis itu jelas dalam teks hadis tersebut, di mana dinyatakan:

The Messenger (saw) returned the company of Abdullah bin Salam of Banu Qaynuqa since they came as a nation united in a Kafir squadron, and they came under their flag in their capacity as being from Banu Qaynuqa between whom and the Messenger (saw) were treaties; they were like a State. Due to this, he rejected them. Their rejection was due to their coming under their flag and with their State, by the evidence of his (saw) accepting the assistance of the Jews in Khayber when they came as individuals. This hadith of Abu Hameed As-Sa’idi includes the Shari’ah reason (illah), so if it exists the rule exists and if it is absent the rule is absent. The reason in the hadith is clear in the hadith’s text where it says:

Maksud mereka menjadi sebuah skuadron ialah bahawa mereka adalah sebuah tentera yang berdiri sendiri dengan bendera tersendiri, kerana bagi setiap skuadron ada bendera. Maka mereka adalah sebuah skuadron kafir dengan bendera tersendiri, dan daripada Bani Qainuqa' Yahudi yang termasuk dalam barisan sebuah negara, yang antara mereka dengan Rasulullah ﷺ terdapat perjanjian. Inilah sebab penolakan mereka, bukan semata-mata kerana mereka kafir, dengan bukti bahawa baginda memerintahkan mereka kembali berdasarkan perkara ini, dan penolakan mereka terhadap Islam bukan disebabkan penolakan terhadap Islam sahaja. Ini diperkukuh oleh hadis Anas:

The meaning of their being a squadron is that they are an independent army with an independent flag, since for every squadron there is flag. So they were a Kafir squadron with an independent flag and from the Jewish Banu Qaynuqa who were from the ranks of a State between whom and the Messenger (saw) were treaties. This was the reason for rejecting them, not merely because they were disbelievers with the evidence that he commanded them to return based upon this and their rejection of Islam not due to their rejection of Islam alone. This is strengthened by the hadith of Anas:

Oleh kerana ia (pihak yang meminta bantuan) memiliki kuasa ke atas entiti tersebut, dan ia diperkukuh oleh penerimaan Rasulullah ﷺ terhadap bantuan Quzman di tempat yang sama dalam peristiwa Uhud, walaupun dia seorang musyrik. Maksud perkara ini ialah menolak bantuan orang-orang kafir dalam kapasiti mereka sebagai sebuah entiti, dan menerima bantuan mereka dalam kapasiti mereka sebagai individu. Oleh itu, meminta bantuan orang-orang kafir sebagai sebuah bangsa, kaum atau negara kafir, dan di bawah bendera mereka sendiri sebagai sebahagian daripada negara mereka, adalah sama sekali tidak dibenarkan dalam apa jua keadaan. Adapun keluarnya Khuza'ah bersama Nabi ﷺ menentang Quraysh pada tahun Penaklukan, dan mereka ialah sebuah kabilah yang berdiri sendiri, ini tidak menunjukkan keharusan meminta bantuan sesuatu bangsa yang mempunyai entiti yang berdiri sendiri, kerana Khuza'ah telah hadir pada tahun Hudaybiyyah ketika perjanjian damai antara Quraysh dan kaum Muslimin ditulis. Apabila tiba pada teks perjanjian itu:

Since it has control over the entity and it is strengthened by the Messenger’s accepting assistance from Quzman in the same place of the event of Uhud although he was a polytheist. The meaning of this is rejecting the assistance of disbelievers in their capacity as an entity, and accepting their assistance in their capacity as individuals. Therefore seeking assistance of disbelievers as a Kafir nation or tribe or State, and under their own flag as a part of their State is absolutely not allowed in any case. As for Khuza’ah going out together with the Prophet (saw) against the Quraysh the year of conquest and it was an independent tribe, this does not indicate the permissibility of seeking assistance of a nation with an independent entity because Khuza’ah was present in the year of Hudaybiyya when the peace treaty between the Quraysh and the Muslims was written. When it came in the text of the treaty:

Berdasarkan teks ini, Khuza'ah melompat dan berkata: Kami berada dalam perjanjian Muhammad ﷺ dan ikatan janjinya, dan Banu Bakr melompat dan berkata: Kami berada dalam perjanjian Quraisy dan ikatan janjinya. Maka Khuza'ah bergabung bersama kaum Muslimin dalam perjanjian ini, yang berlaku antara Quraisy dan kaum Muslimin, dan Rasulullah ﷺ memasukkan mereka di bawah perlindungannya sebagai satu kelompok dalam Negaranya menurut perjanjian. Oleh itu, mereka berperang sebagai satu kabilah di bawah bendera kaum Muslimin dan sebagai sebahagian daripada Negara Islam, bukan seperti sebuah Negara yang merdeka, maka mereka adalah seperti individu, bukan seperti sebuah entiti. Adapun apa yang sebahagian orang sangka, bahawa Khuza'ah mempunyai pakatan atau perjanjian dengan Rasulullah ﷺ, ini tidak betul. Berdasarkan perjanjian ini, kabilah Banu Bakr masuk bersama Quraisy sebagai sebahagian daripada mereka. Kabilah Khuza'ah masuk bersama kaum Muslimin sebagai sebahagian daripada mereka. Oleh itu, peperangan Khuza'ah bersama Rasulullah ﷺ bukanlah peperangan sebuah kabilah kafir bersama kaum Muslimin, sebaliknya ia adalah peperangan individu-individu kafir dalam sebuah kabilah kafir bersama kaum Muslimin di bawah bendera kaum Muslimin. Ini dibenarkan tanpa sebarang masalah padanya. Adapun apa yang diriwayatkan oleh Ahmad dan Abu Dawud daripada Dhu Makhmar, yang berkata: Aku mendengar Rasulullah ﷺ bersabda:

Based upon this text, Khuza’ah leaped and said: We are in the contract of Muhammad and his pledge, and Banu Bakr leaped and said: We are in the contract of Quraysh and their pledge. So Khuza’ah came together with the Muslims in this treaty which was between Quraysh and the Muslims, and the Messenger (saw) entered them under his protection as a group in his State according to the contract. Therefore it fought as a tribe under the Muslims’ flag and as a part of the Islamic State, not like an independent State so they were like individuals not like an entity. As for what some imagine of Khuza’ah having an alliance or treaty with the Messenger (saw), this is not correct. Based upon this treaty, the tribe of Banu Bakr entered together with Quraysh as a part of them. The tribe of Khuza’ah entered together with Muslims as a part of them. Accordingly the war of Khuza’ah together with the Messenger (saw) was not a war of a disbelieving tribe together with Muslims; rather it was a war of individual disbelievers in a disbelieving tribe together with Muslims under the flag of Muslims. This is allowed without any problem in it. As for what was narrated by Ahmad and Abu Dawud from Dhu Makhmar who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:

Dan sabdanya

And his saying

Ini difahami sebagai merujuk kepada individu-individu Rom dan bukan kepada negara mereka. Ini kerana beliau berkata:

Is taken to mean individual Romans and not their State. This is because he said:

Dan perdamaian antara orang Islam dan orang kafir hanyalah apabila mereka bersetuju untuk membayar jizyah dan memasuki naungan pemerintahan orang Islam. Islam telah memerintahkan orang Islam untuk menawarkan kepada orang kafir yang mereka perangi tiga perkara: Islam, atau jizyah, atau peperangan. Apabila perdamaian berlaku dan mereka adalah orang kafir, ia tidak boleh berlaku kecuali dalam keadaan membayar jizyah dan memasuki bendera Islam. Kenyataannya:

And the peace between Muslims and disbelievers is only when they accept to pay the jizyah and their entering under the rule of Muslims. Islam has commanded Muslims to offer the disbelievers whom they fight between three (matters): Islam or jizyah or war. When peace occurs and they are disbelievers, it cannot be except in the situation of paying the jizyah and their entering under the Islamic flag. His statement:

Qarinah (qarīnah) yang menunjukkan bahawa mereka berada di bawah bendera kaum Muslimin, maka mereka itu (dimaksudkan) sebagai individu. Hal ini diperkuat oleh kenyataan yang pernah berlaku bersama bangsa Rom. Kaum Muslimin memerangi mereka, mengalahkan mereka dan menguasai tanah mereka. Sebahagian orang Rom berperang bersama kaum Muslimin sebagai individu. Tidak pernah berlaku bahawa orang Rom berperang dalam kapasiti mereka sebagai sebuah Negara bersama musuh-musuh Negara Islam yang berada di luar mereka. Perkara ini tidak pernah berlaku pada bila-bila masa, yang menegaskan bahawa makna hadith tentang bangsa Rom ialah individu dan bukan sebagai sebuah Negara, dan wajib mengambilnya sedemikian. Ini menjelaskan bahawa tidak ada dalil yang menunjukkan keharusan meminta bantuan golongan musyrik sebagai sebuah Negara; sebaliknya, nas-nas yang jelas menegaskan keharaman mutlak perkara tersebut.

Is a connotation (qareena) that they are under the Muslims’ flag so they would then be individuals. This is strengthened by the reality of what occurred with the Romans. Muslims fought them, defeated them and occupied their land. Some Romans fought together with Muslims as individuals. It never occurred that Romans fought in their capacity as a State with the Islamic State enemies beyond them. This never occurred at any time which emphasizes that the meaning of the hadith of Romans is individuals and not as a State, and it is obligatory to take it as such. This clarifies that there is no evidence indicating the permissibility of seeking assistance of polytheists as a State; rather the explicit texts are about the absolute impermissibility of this.

Semua ini berkaitan dengan meminta bantuan orang kafir untuk berperang bersama-sama dengan orang Islam. Adapun meminta bantuan orang kafir dengan mengambil senjata daripadanya, maka ini dibolehkan sama ada senjata itu daripada seorang individu atau daripada sebuah Negara, berdasarkan bahawa ia merupakan pinjaman yang dijamin. Ini kerana apa yang diriwayatkan bahawa apabila Rasulullah ﷺ berhasrat untuk pergi menemui Hawazin, disebutkan kepadanya bahawa terdapat perisai dan senjata pada Safwan bin Umayyah. Baginda menghantar utusan kepadanya, ketika itu dia masih seorang musyrik pada hari tersebut, lalu baginda bersabda:

All this is in relation to seeking assistance of the disbelievers to fight by himself together with Muslims. As for seeking assistance of the disbeliever by taking weapons from him; this is allowed whether the weapons are from an individual or a State based on this being a guaranteed loan. This is due to what was narrated that when the Messenger of Allah (saw) decided to travel to meet Hawazin, it was mentioned to him that there were shields and weapons with Safwan bin Umayyah. He sent to him, while he was still a polytheist on that day, and said:

Jelas di sini bahawa Rasulullah ﷺ meminta bantuan daripada seorang kafir dengan mengambil senjata daripadanya, walaupun dia hanyalah seorang individu; dia adalah ketua sebuah kaum. Semata-mata mengambil senjata daripada seorang kafir sudah menjadi petunjuk atas keharusan meminta bantuan daripada seorang kafir dengan mengambil senjata daripadanya tanpa sebarang had, selagi tiada dalil yang mengkhususkan larangan meminta bantuan daripada mereka sebagai sebuah Negara, sebagaimana dalam meminta bantuan dalam peperangan. Namun, tidak ada dalil sedemikian yang melarang mengambil senjata daripada sebuah Negara, maka ia kekal tanpa had dalam membenarkan pengambilannya daripada orang kafir secara mutlak, sama ada melalui pinjaman atau pembelian. Biasanya, pengambilan senjata oleh sebuah Negara berlaku daripada sebuah Negara, maka dibenarkan meminta bantuan dengan mengambil senjata daripada sebuah Negara kafir.

It is clear herein that the Messenger (saw) sought help from a disbeliever by taking weapons from him, even if he was an individual; he was the head of a tribe. The mere taking of weapons from a disbeliever is an indication upon the permissibility of seeking assistance from a disbeliever by taking weapons from him without restriction as long as there came no evidence specifying not seeking assistance from them as a State just like in seeking assistance in fighting. However, there came no such evidence preventing taking weapons from a State so it remains unrestricted in permitting taking them from the disbeliever absolutely whether by loan or purchase. Usually, the taking of weapons by a State usually occurs from a State, so it is allowed to seek assistance by taking weapons from a disbeliever State.