27.2 Layanan terhadap Hamba Sahaya - Keperibadian Islam | Quran Course

27.2 Layanan terhadap Hamba Sahaya - Keperibadian Islam | Quran Course

0% read · 3 min left

Keperibadian Islam Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

27.2 Layanan terhadap Hamba Sahaya

27.2 Treating Slavery

by Sheikh Taqīuddīn An-Nabahānī3 min readViewed 104 times

Kategori perhambaan dalam sistem purba yang diamalkan di dunia ketika Islam datang adalah pelbagai. Mereka menjatuhkan hukuman perhambaan ke atas penghutang yang muflis; maka pemiutang, apabila penghutangnya menjadi papa dan muflis, boleh memperhambakannya. Mereka juga menjatuhkan hukuman perhambaan ke atas manusia sebagai balasan atas jenayah dan kesalahan yang dilakukannya. Mereka turut mewajibkan orang merdeka menerima perhambaan ke atas dirinya supaya dia boleh menjual dirinya kepada orang lain dengan syarat bahawa orang itu akan memerdekakannya selepas tempoh yang telah dipersetujui. Puak-puak yang kuat membenarkan diri mereka memperhambakan individu atau puak-puak yang lemah. Peperangan dan pertempuran secara umumnya menentukan perhambaan tawanan perang, dan membenarkan perhambaan seluruh penduduk sesebuah negeri jika mereka menakluki negeri itu. Sebahagian daripada mereka pula mengehadkan perhambaan kepada mereka yang ditawan dalam peperangan, iaitu lelaki, perempuan dan kanak-kanak. Sesiapa yang ditawan dalam peperangan yang sah dan diperhambakan di dalamnya dianggap sebagai hamba dan diakui statusnya sebagai hamba.

The categories of slavery in the ancient systems that were practiced in the world when Islam came were many. They would judge with slavery for the bankrupt debtor; so the creditor, when his debtor became indigent and bankrupt, could enslave him. They would also judge with slavery of the human being as punishment of what he committed of crimes and mistakes. They also ordained for the free person to accept slavery upon himself so he could sell himself to another upon condition that he frees him after a period they agreed upon. The strong tribes allowed themselves to enslave individuals or weak tribes. Wars and battles would determine, in a general way, the enslaving of captives and allow enslaving all the people of a country if they conquered them. Some of them would limit slavery to whom they took as captives in the war of men, women and children. Whoever was taken as a captive in a legal war and was enslaved therein was considered a slave and was acknowledged in his being a slave.

Di sini boleh timbul satu persoalan yang menjadi kekeliruan bagi sebahagian fuqaha, yang daripadanya diambil pendapat bahawa Khalifah boleh memperhambakan tawanan jika dia memandangnya demikian. Persoalan itu ialah bahawa Nabi (saw) memang memperhambakan selepas ayat ini. Ayat ini diturunkan pada tahun kedua selepas Hijrah pada permulaan peperangan antara Rasulullah (saw) dengan orang-orang kafir Quraisy, dan Rasulullah (saw) memperhambakan di Hunain. Tindakan Rasulullah (saw) dianggap sebagai perundangan kerana ia dianggap sebagai penjelasan kepada ayat Allah (swt). Maka bagaimana memperhambakan tawanan boleh dihalang oleh ayat ini, sedangkan Rasulullah (saw) memperhambakan selepas wahyu ini di Hunain? Jawapannya ialah bahawa tindakan Rasulullah (saw) dan sabdanya berhubung dengan ayat-ayat Al-Quran ialah sama ada ia memperincikan perkara yang mujmal (umum dan ringkas), mengehadkan perkara yang mutlak, atau mengkhususkan perkara yang umum. Tindakan dan sabda Rasulullah (saw) tidak boleh menjadi nasakh (pemansuhan) terhadap Al-Quran. Ayat tentang tawanan perang tidak termasuk dalam mujmal sehingga perlu diperincikan, dan lafaznya bukan lafaz umum sehingga perlu dikhususkan, mahupun mutlak sehingga perlu dihadkan. Maka, jika sabit bahawa Rasulullah (saw) memperhambakan selepas turunnya ayat ini, tindakan itu akan menjadi penasakh baginya, dan ini tidak dibenarkan. Selain itu, perbuatan Rasulullah (saw) memperhambakan tawanan adalah khabar ahad, yang bercanggah dengan ayat tersebut.

Here a question can be raised which was a position of confusion for some fuqaha from whom it was taken that the Khalifah can enslave captives if he so views. This question is that the Prophet (saw) did enslave after this ayah. This ayah was revealed in the second year after Hijrah at the beginning of the war between the Messenger (saw) and the Quraysh disbelievers, and the Messenger (saw) enslaved in Hunain. And the Messenger’s action is considered legislation as it considered explanation for the ayah of Allah (swt). So how could enslaving of captives be prevented by this ayah even though the Messenger (saw) enslaved after this revelation in Hunain? The response is that the action of the Messenger (saw) and his speech in relation to the Qur’anic ayat is either detailing its mujmal (aggregate), restricting its unrestricted or specifying its generality. The action of the Messenger (saw) and his speech cannot be an abrogation to the Qur’an. The ayah of prisoners of war is neither (mujmal) such that it be detailed, nor are its words the words of generality so that they be specified nor unrestricted so that they be restricted. So if it be authenticated that the Messenger (saw) enslaved after its revelation, his action would be an abrogator for it and this is not permitted. In addition, the Messenger’s enslaving captives is a khabr ahad which contradicts the ayah:

Dan apabila khabar ahad bertentangan dengan ayat dan hadith yang qat'i, maka pengetahuan daripada khabar ahad itu ditolak. Oleh itu, tiada pertimbangan terhadap apa yang diriwayatkan bahawa Rasulullah ﷺ menjadikan orang sebagai hamba selepas turunnya ayat tawanan. Sebenarnya, apa yang berlaku dalam peperangan Hunain ialah wanita dan kanak-kanak menyertai pejuang kaum musyrikin untuk menambah bilangan mereka dan membakar semangat lelaki mereka. Maka apabila mereka dikalahkan di medan perang, wanita dan kanak-kanak itu menjadi tawanan, dan Rasulullah ﷺ membahagikan mereka di antara para pejuang kaum Muslimin. Apabila hal ini disemak semula berkenaan tawanan, kaum Muslimin menghadiahkan dengan sukarela apa yang mereka miliki daripada hak ke atas tawanan (sabaya), dan mereka mengembalikan tawanan (sabaya) mereka kepada kaum mereka. Ini menunjukkan keharusan menjadikan (sabaya) sebagai hamba, iaitu wanita dan kanak-kanak yang menyertai lelaki di medan perang untuk menambah bilangan dan sebagai dorongan. Walaupun begitu, Rasulullah ﷺ tidak menjadikan hamba wanita dan kanak-kanak yang menyertai para pejuang di Khaibar. Apabila baginda ﷺ menyerang Khaibar dan menawannya, baginda membiarkan mereka sebagai orang merdeka dan membiarkan tanah itu di tangan mereka untuk diusahakan dengan pembahagian separuh daripada hasilnya. Abu Ubaidah berkata tentang tawanan (sabaya): "Imam diberi pilihan terhadap mereka selagi mereka belum dibahagikan. Setelah dibahagikan, tiada jalan ke atas mereka kecuali melalui hadiah dan kerelaan orang yang mereka menjadi milik baginya, sebagaimana tindakan Rasulullah ﷺ terhadap penduduk Hunain. Tiada seorang pun daripada tawanan (sabaya) dikembalikan oleh sesiapa daripada mereka kecuali melalui hadiah dan kerelaan, kerana baginda telah membahagikan mereka. Baginda tidak melakukan perkara ini terhadap penduduk Khaibar, tetapi membiarkan mereka sebagai orang merdeka, dan tiada seorang pun menghadiahkan mereka kerana pembahagian tidak berlaku ke atas mereka."

And when the (khabr ahad) contradicts the definite ayat and ahadith the knowledge of the (khabr ahad) is rejected. Accordingly, there is no consideration to what is narrated about the Messenger (saw) enslaving after the revelation of the ayah of captives. Actually what happened in the battle of Hunain is that the women and children accompanied the fighters of the polytheists to increase their numbers and incite their men, so when they were routed in the battlefield the women and children became captives and the Messenger (saw) divided them between the fighters among the Muslims. When this was revised regarding the captives, the Muslims gifted what they had of the right in the captives (sabaya) voluntarily and returned their captives (sabaya) to their people. This indicated the permissibility of enslaving (sabaya) who are the women and children who accompany the men in the battlefield to increase the numbers and for encouragement. Despite that, the Messenger (saw) did not enslave the women and children who accompanied the fighters in Khayber. When he (saw) invaded Khayber and conquered it, he left them as free persons and left the land under their hands to farm it for half its produce. Abu Ubaidah said about the captives (sabaya): ‘The Imam is given a choice about them as long as they have not been divided. Once they are divided there is no way over them except by gift and free will of those for whom they become like the action of the Messenger of Allah (saw) with the people of Hunain. None of the captives (sabaya) were returned by anyone of them except by gift and free will since he had divided them. He did not do this with the people of Khayber but rather left them as free persons nor were they gifted by anyone as division had not occurred over them.

Adapun selain tawanan (sabaya) yang merupakan para pejuang ketika ditawan, Rasulullah (saw) tidak pernah memperhambakan seorang pun daripada lelaki mereka. Tidak thabit bahawa baginda ﷺ memperhambakan seorang tawanan perang daripada kalangan pejuang lelaki dari Arab, Yahudi atau Nasrani. Perkataan (aseer) apabila digunakan secara mutlak dalam bahasa merujuk kepada pejuang lelaki. Adapun wanita dan kanak-kanak, perkataan yang digunakan untuk mereka dalam bahasa ialah kanak-kanak (sabiyy) dan bukan tawanan perang (usra). Dengan demikian, ini menjelaskan bahawa Islam melarang memperhambakan tawanan daripada kalangan pejuang lelaki, dan memberikan Khalifah pilihan terhadap kanak-kanak (sabaya) antara memperhambakan dan membebaskan, dan tiada tebusan ke atas mereka. Sebagaimana yang dilakukan oleh Rasulullah ﷺ terhadap sabaya Hunain; baginda memperhambakan mereka kemudian membebaskan mereka. Dan sebagaimana yang baginda lakukan terhadap sabaya Khaibar; baginda membiarkan mereka bebas tanpa memperhambakan mereka. Ini jika wanita dan kanak-kanak menyertai tentera dalam peperangan; jika mereka tinggal di rumah, maka tiada apa-apa ke atas mereka, sama ada tawanan perang mahupun tawanan. Tindakan Khalifah dalam persoalan memperhambakan sabaya mengikut apa yang dituntut oleh dasar peperangan dalam menghadapi musuh. Tujuannya bukanlah perhambaan, sebaliknya ia hanyalah salah satu urusan peperangan yang perkaranya diserahkan kepada Khalifah, yang bertindak mengikut apa yang dilihatnya dan apa yang dituntut oleh kedudukan terhadap musuh.

As for other than the captives (sabaya) who are the fighters when they are captured, the Messenger (saw) never enslaved any of their men. It is not authenticated that he enslaved a prisoner of war of the fighting men from the Arabs or Jews or Christians. The word (aseer) when used unrestricted in the language relates to the male fighter. As for the woman and the child, the word used for them in the language is children (sabiyy) and not prisoner of war (usra). Accordingly this clarifies that Islam prevented enslaving captives from the male fighters, and gave the Khalifah a choice in the children (sabaya) between enslaving and liberation and there is no ransom for them. Just as the Messenger (saw) did in the sabaya of Hunain; he enslaved them then liberated them. And like he did with the sabaya of Khayber; he left them free without enslaving them. This is if women and children accompany the army in war; if they stay at home, however, there is nothing upon them, prisoner of war nor captives. The action of the Khalifah in the question of enslaving the sabaya proceeds according to what the war policy requires in dealing with the enemy. Its objective is not enslaving rather it is merely one of the war transactions whose matter is left to the Khalifah who does what he sees and what the position in relation to the enemy requires.

Oleh yang demikian, ini menjelaskan bahawa Islam menganggap perhambaan sebagai sesuatu yang tidak wajar dan telah menutup segala keadaan yang membawa kepada berlakunya perhambaan, serta menyerahkan kepada Khalifah pilihan dalam keadaan sabaya, dengan mengikut kedudukan terhadap pihak musuh. Justeru, perhambaan telah berakhir, terutamanya apabila Islam membatalkan hukum bagi wanita dan kanak-kanak yang keluar bersama tentera untuk menambah bilangan dan sebagai dorongan, sebagaimana dalam keadaan peperangan moden selama berkurun-kurun hingga hari ini. Tidak tinggal lagi walau satu keadaan pun yang di dalamnya perhambaan berlaku sama sekali. Oleh itu, Islam telah menghalang perhambaan.

Accordingly this clarifies that Islam treated enslaving and prevented all situation in which enslaving occurred and left for the Khalifah the choice in the situation of sabaya in following the position in relation to the enemy. Hence it has finished enslaving particularly when it invalidated the women and children going out with the army to increase the numbers and for encouragement as in the situation in modern warfare for centuries today. There does not remain even one situation in which enslaving occurs at all. Accordingly Islam has prevented enslaving.