Jihad ialah mencurahkan usaha dalam berperang di jalan Allah (SWT), sama ada secara langsung atau dengan membantu menggunakan harta, pendapat, menambah jumlah (pejuang), atau selain itu. Peperangan untuk meninggikan kalimah Allah ialah jihad. Adapun jihad dengan ucapan di jalan Allah (SWT), ia menjadi jihad jika ucapan itu berkaitan secara langsung dengan berperang di jalan Allah. Jika ia tidak berkaitan secara langsung dengannya, maka ia bukan jihad syar'i, sekalipun ia mengandungi kesukaran dan sekalipun hasilnya memberi manfaat dalam meninggikan kalimah Allah (SWT). Ini kerana jihad dalam syariat adalah khusus kepada peperangan, maka termasuk di dalamnya segala perkara yang berkaitan secara langsung dengan peperangan. Begitu juga dengan pendapat, penulisan dan ucapan; ia menjadi jihad jika berkaitan secara langsung dengan berperang di jalan Allah (SWT), seperti ucapan kepada tentera untuk membangkitkan semangat mereka berperang secara langsung, atau kata-kata yang menghasut peperangan terhadap musuh. Jika tidak, ia bukanlah (jihad). Perjuangan politik mahupun menegur para pemerintah tidak dinamakan jihad, walaupun ganjarannya besar dan manfaatnya kepada umat Islam amat besar. Permasalahannya bukanlah kesukaran atau manfaat, tetapi makna syar'i yang dibawa oleh lafaz ini. Makna syariah bagi jihad ialah peperangan dan segala yang berkaitan dengannya daripada pendapat, ucapan, penulisan, strategi dan perkara-perkara lain.

Jihad is expending (one’s) effort in fighting in the way of Allah (swt) directly or assisting by wealth or opinion or increasing numbers or other than that. The fighting to raise the word of Allah is jihad. As for jihad by speaking in the path of Allah (swt), this is jihad if the speech relates directly to fighting in the way of Allah. If it does not relate directly to it, it is not Shar’i jihad even if it involves difficulty and even if the results benefit in raising the word of Allah (swt). This is because jihad in Shar’a is specific to fighting, so there enters within it everything related directly to fighting. Similar to the opinion is writing and speaking; they are jihad if they are related directly to fighting in the way of Allah (swt) like the speech to the army to encourage it to fight directly or words inciting fighting the enemies. If not, this is not (jihad). Neither political struggle nor rebuking the rulers is termed jihad though their reward is high and their benefit to the Muslims great. The issue is neither difficulty nor the benefit, but rather it is the Shar’i meaning with which it came for this word. The Shari’ah meaning is fighting and all that it relates to from opinion, speech, writing, strategy and other things.

Sebab jihad bukanlah jizyah, walaupun kita berhenti memerangi mereka apabila mereka menerima jizyah. Sebaliknya, sebab jihad ialah bahawa mereka yang kita perangi adalah orang-orang kafir (kuffar) yang menolak dakwah. Allah (SWT) berfirman:

The cause of jihad is not jizyah even though we stop (fighting) them when they accept the jizyah. Rather, the cause of jihad is that those whom we fight are disbelievers (kuffar) who rejected the da’wah. Allah (swt) said:

Perintah untuk memerangi mereka adalah (disebabkan oleh) sifat kekafiran mereka, iaitu perangilah mereka kerana mereka tidak beriman kepada Allah dan Hari Akhir dan sebagainya. Maka huraian ini adalah suatu pembatasan, dan pada ketika ini ia menjadi sebab. Jadi sebab memerangi ialah kekafiran. Ia juga datang dalam ayat yang lain:

The command to fight them is (due to) their attribute of disbelief i.e. fight them because they do not believe in Allah and the Last Day etc. So this description is a restriction and at this point it becomes a cause. So the cause of fighting is disbelief. It came in another ayah:

Jadi perintah untuk memerangi mereka adalah disebabkan oleh sifat kekafiran. Terdapat banyak ayat yang serupa, seperti:

So the command to fight them is due to the attribute of disbelief. There are many similar ayat such as:

Dan

And

Dan

And

Semua ayat ini memerintahkan peperangan kerana satu sifat tertentu yang menjadi sebab peperangan, iaitu kekafiran. Adapun pembayaran jizyah, al-Qur'an menggabungkannya dengan kehinaan sebagai sebab untuk menghentikan peperangan, bukan sebab peperangan. Dari sini difahami bahawa sebab jihad ialah kekafiran. Jika mereka yang kita perangi menerima da'wah, mereka menjadi Muslim; jika mereka enggan menerima Islam tetapi bersetuju membayar jizyah dan diperintah oleh Islam, maka ia diterima daripada mereka dan mereka tidak diperangi, kerana tidak dibenarkan memaksa mereka menerima Islam. Selagi mereka bersetuju diperintah olehnya dan membayar jizyah, mereka telah tunduk kepada da'wah walaupun belum menerima Islam. Oleh itu, tidak dibenarkan memerangi mereka setelah mereka bersetuju diperintah olehnya dan membayar jizyah. Namun, jika mereka bersetuju membayar jizyah tetapi enggan diperintah oleh Islam, maka tidak dibenarkan menerimanya daripada mereka, kerana sebab peperangan iaitu mereka adalah kafir yang enggan menerima da'wah masih wujud, maka memerangi mereka kekal wajib, suatu kewajipan yang belum gugur daripada tengkuk kaum Muslimin. Adapun perjanjian-perjanjian darurat yang di dalamnya Khalifah menerima jizyah daripada mereka sambil membiarkan mereka memerintah diri mereka dengan sistem kekafiran, kerana ketiadaan keadaan luaran dan dalaman yang sesuai untuknya, maka syarak memberi keringanan dalam situasi darurat ini dalam keadaan terpaksa, justeru tidak dilakukan qiyas ke atasnya. Maka sebab jihad ialah bahawa mereka yang kita perangi adalah kafir yang enggan menerima da'wah, dan tiada sebab lain bagi jihad. Adapun jizyah bersama kehinaan sebagai sebab menghentikan peperangan, ia hanya berlaku terhadap orang Arab bukan musyrik. Adapun orang Arab musyrik, tidak diterima daripada mereka melainkan Islam atau peperangan, berdasarkan firman Allah:

All these ayat command the fighting due to a specific attribute which is the cause of fighting i.e. disbelief. As for the payment of jizyah, the Qur’an combined it with humiliation as the cause of stopping the fighting not the cause of fighting. From here it is understood that the cause of jihad is disbelief. If those whom we fight accept the da’wah they become Muslims; if they refuse to accept Islam (but) accept to pay the jizyah and be ruled by Islam, it is accepted from them and they are not fought as it is not permitted to force them to accept Islam. As long as they accept to be ruled by it and pay the jizyah, they have submitted to the da’wah even if they have not accepted Islam. Accordingly, it is not allowed to fight them after they accept to be ruled by it and pay the jizyah. However, if they accept to pay the jizyah but refuse to be ruled by Islam, it is not allowed to accept this from them because the cause of fighting which is that they are disbelievers who have refused to accept the da’wah remains standing so fighting them remains obligatory, an obligation which has not fallen from the Muslims’ necks. As for the emergency treaties in which the Khalifah accepts from them the jizyah while leaving them to rule themselves by the system of disbelief, due to the absence of compliance of the external and internal circumstances for it, the Shar’a gave concession to this emergency situation in the situations of necessity so no analogy is done upon it. Therefore the cause of jihad is that those whom we fight are disbelievers who refused to accept the da’wah and there is no other cause for jihad. As for jizyah together with humiliation being a cause to stop fighting, this is only with non polytheist Arabs. As for polytheist Arabs, it is not accepted from them except Islam or fighting due to Allah’s statement:

Jihad adalah wajib berdasarkan nas yang jelas dalam Al-Qur'an dan Hadis. Allah (SWT) berfirman:

Jihad is obligatory by the explicit text of the Qur’an and Hadith. Allah (swt) said:

Dan Dia (SWT) berfirman:

And He (swt) said:

Dan Allah (SWT) berfirman:

And Allah (swt) said:

Dan Dia (SWT) berfirman:

And He (swt) said:

Diriwayatkan daripada Anas (ra) yang berkata: "Rasulullah ﷺ bersabda:

It is narrated from Anas (ra) who said: “The Messenger of Allah (saw) said:

Juga daripada Anas bahawa Nabi ﷺ bersabda:

Also from Anas that the Prophet (saw) said:

Dia juga meriwayatkan bahawa beliau berkata ﷺ:

He also narrated that he (saw) said:

Imam Ahmad dan Abu Dawud meriwayatkan daripada Anas, beliau berkata: Rasulullah ﷺ bersabda:

Imam Ahmad and Abu Dawud narrated from Anas who said: The Messenger of Allah (saw) said:

Telah diriwayatkan daripada Zayd bin Khalid, beliau berkata: Rasulullah ﷺ bersabda:

It has been narrated from Zayd bin Khalid who said: The Messenger of Allah (saw) said:

Dan beliau ﷺ bersabda:

And he (saw) said:

Telah diriwayatkan daripada Abi Awfa (ra), bahawa Rasulullah ﷺ bersabda:

It has been narrated from Abi Awfa (ra) that the Messenger of Allah (saw) said:

Diriwayatkan daripada Abu Hurairah (ra) yang berkata:

It is narrated from Abu Hurayra (ra) who said:

Jihad ialah satu kewajipan kifayah dari segi serangan, dan satu kewajipan fardu ain ke atas musuh yang menyerang mereka, sambil menjadi kewajipan kifayah ke atas selebihnya. Kewajipan itu tidak gugur sehingga musuh diusir dan tanah Islam dibebaskan daripada kekotoran mereka. Maksud jihad sebagai kewajipan kifayah dari segi serangan ialah kita memulakan peperangan terhadap musuh walaupun mereka tidak memulakan (peperangan) terhadap kita. Jika tiada seorang Muslim pun melaksanakan peperangan secara serangan pada mana-mana waktu, mereka akan berdosa kerana meninggalkannya. Jika penduduk Mesir melaksanakan jihad serangan, maka (kewajipannya) gugur daripada penduduk Indonesia, kerana wujud peperangan sebenar oleh orang Islam terhadap orang kafir yang memerangi, maka kewajipan jihad telah terlaksana. Namun jika berlaku peperangan antara orang Islam dan orang kafir tetapi kifayah belum tercapai dengan penduduk Mesir sahaja memerangi orang kafir, maka kewajipannya tidak gugur daripada penduduk India dan Indonesia dengan sebab perbuatan penduduk Mesir dan Iraq. Sebaliknya ia menjadi wajib ke atas orang (Muslim) yang paling hampir, kemudian yang paling hampir dengan musuh, sehingga kifayah tercapai; jika kifayah tidak tercapai melainkan dengan semua orang Islam, maka jihad menjadi wajib ke atas semua orang Islam sehingga musuh dapat ditundukkan. Jihad ialah kewajipan kifayah jika Khalifah tidak memerintahkannya untuk maju; adapun orang yang Khalifah perintahkan untuk turut serta, maka jihad telah menjadi wajib ke atasnya kerana firman Allah:

Jihad is an obligation of sufficiency (fard kifayah) offensively, and an individual obligation (fard ‘ayn) against the enemy who attacks them while being a obligation of sufficiency upon the rest. The obligation does not fall until the enemy is expelled and the Islamic land liberated from their filth. The meaning of jihad being an obligation of sufficiency offensively is that we start fighting the enemy even if they do not start (fighting) us. If no Muslim performs the fighting offensively at any period then they will be sinful for leaving it. If the people of Egypt perform the offensive jihad then (its obligation) falls from the people of Indonesia, as there exists practical fighting by Muslims against belligerent disbelievers therefore the obligation of jihad has occurred. However if fighting broke out between Muslims and disbelievers but the sufficiency (kifayah) has not occurred by the people of Egypt fighting the disbelievers alone, then its obligation does not fall from the people of India and Indonesia by the performance of the people of Egypt and Iraq. Rather it is obligatory upon the nearest (Muslim) then the nearest to the enemy until sufficiency occurs; if sufficiency does not occur except with all the Muslims, then jihad becomes obligatory upon all the Muslims until the enemy is subdued. Jihad is an obligation of sufficiency (fard kifayah) if the Khalifah has not told him to advance; as for the one whom the Khalifah has told him to take part, then jihad has become obligatory upon him due to Allah’s statement:

Dan sabda beliau ﷺ:

And his (saw) statement:

Makna kecukupan dalam jihad di Negara Islam ialah bahawa wujud bagi jihad sekelompok orang yang peperangannya mencukupi; sama ada mereka itu tentera yang mempunyai buku-buku rekod (dawawin) untuk tujuan ini sebagaimana yang berlaku pada zaman Umar (ra), atau mereka yang telah menyediakan diri untuk berjihad secara sukarela sebagaimana yang berlaku pada zaman Abu Bakar (ra). Sama sahaja sama ada golongan pertama atau golongan kemudian, atau kedua-duanya bersama, sehingga apabila musuh menyasarkan mereka, mereka mampu mempertahankan diri, maka ia menjadi kewajipan kifayah ke atas mereka. Jika mereka tidak mampu mempertahankan diri, maka Khalifah menyediakan pihak lain untuk berjihad, dan seterusnya. Jihad ofensif tidak bermakna kita memulakan peperangan terus dengan musuh; sebaliknya, kita mesti terlebih dahulu menyeru mereka kepada Islam.

The meaning of the sufficiency in jihad in the Islamic State is that there arise for jihad a people whose fighting is sufficient; whether they are an army for whom there are books of accounts (dawawin) for this as was the case in the time of Umar (ra), or they had prepared themselves for jihad freely as was the case in the time of Abu Bakr (ra). It is the same whether the first ones or the latter ones or both of them together such that if the enemy targets them they are able to defend so it is a obligation of sufficiency upon them. If they are unable to defend, then the Khalifah prepares others for jihad and so on. Offensive jihad does not mean that we initiate fighting the enemy directly; rather we must first call them to Islam.

Tidak dibenarkan bagi orang Islam untuk memerangi mereka yang belum sampai kepada mereka dakwah Islam; sebaliknya, orang kafir mesti terlebih dahulu diseru kepada Islam. Jika mereka menolak, maka mereka diminta membayar jizyah; dan jika mereka menolak, kita memerangi mereka. Muslim meriwayatkan daripada Sulayman bin Buraydah daripada bapanya:

If is not allowed for Muslims to fight those whom the Islamic da’wah has not reached; rather, the disbelievers must first be called to Islam. If they reject, then they are asked to pay the jizyah; and if they reject, we fight them. Muslim narrated from Sulayman bin Buraydah from his father:

Dan daripada Ibnu Abbas (ra):

And from ibn Abbas (ra):

Dan daripada Furwat bin Musaik, beliau berkata:

And from Furwat bin Maseek who said: