Pengintipan ialah menyiasat maklumat. Dalam bahasa dikatakan "dia mengintip berita dan mengintipnya (bermaksud) menyiasat mengenainya", dan daripada situ datangnya perkataan "pengintip" (spy). Jika seseorang menyiasat maklumat, maka dia telah mengintipnya dan dia adalah seorang pengintip, sama ada dia menyiasat maklumat yang terbuka atau yang tersembunyi. Dalam menyiasat maklumat, tidak menjadi syarat bahawa ia mesti tersembunyi, iaitu rahsia, supaya ia disebut pengintipan; sebaliknya, pengintipan ialah menyiasat berita sama ada yang rahsia mahupun yang tidak rahsia, iaitu yang rahsia dan yang tidak rahsia. Adapun jika seseorang melihat sesuatu secara semula jadi tanpa penyiasatan, dan tindakannya bukan penyiasatan terhadap berita, atau pengumpulan maklumat untuk disiarkan, atau berkaitan dengan berita, semua ini bukanlah pengintipan selagi ia bukan penyiasatan berita dan penyiasatan berita bukan sebahagian daripada tindakannya. Walaupun dia mengikuti berita dalam keadaan-keadaan ini, ia bukanlah pengintipan, kerana menyiasat maklumat yang merupakan pengintipan hanyalah apabila mengikuti dan meneliti maklumat itu bertujuan untuk memeriksanya. Adapun orang yang mengikuti maklumat untuk mengumpulkannya, dia tidak meneliti maklumat itu dengan tujuan memeriksanya, tetapi dia mengumpulkannya untuk disiarkan kepada orang ramai. Oleh itu, tidak dikatakan tentang orang yang mengikuti dan mengumpulkan berita, seperti wartawan akhbar dan agensi berita, bahawa mereka adalah pengintip, kecuali jika kerja mereka ialah pengintipan dan mereka menjadikan kerja wartawan akhbar dan agensi sebagai alat. Dalam keadaan ini, dia adalah pengintip bukan kerana dia seorang wartawan yang mengikuti berita, tetapi kerana kerjanya ialah pengintipan dan dia menjadikan kerja kewartawanan sebagai alat penyamaran, sebagaimana keadaan kebanyakan wartawan, terutamanya golongan kafir yang memerangi antara mereka. Adapun pegawai jabatan penyiasatan dan pejabat siasatan serta yang seumpamanya yang menyiasat berita, mereka adalah pengintip kerana kerja mereka ialah pengintipan.

Spying is investigating information. It is said in the language “spied the news and spying it (is) investigating regarding it” and from it is the spy. If the man investigates information then he has spied it and he is a spy, whether he investigates open or hidden information. It is not a condition in investigating information that it be hidden i.e. secret so that it is spying; rather spying is investigating news whether secret or open i.e. secret and non-secret. Whereas if he sees things naturally without investigation and without his action being investigation of news, or collection of information to publish it or is concerned with news, all this is not spying as long at it is not investigating news and investigating news is not part of his actions. Even if he follows news in these situations, it is not spying because investigating of information which is spying is only where following and scrutinising it is for the objective of examining it. As for the one who follows information to collect it, he does not scrutinize it for the objective of examining it but rather he collects it to publish it to the people. Accordingly it is not said about the one who follows news and collects it like the correspondents of gazettes and news agencies that they are spies, except if their work is spying and they take the correspondence of gazettes and agencies as a tool. In this situation he is a spy not because of his being a correspondent who is following the news but rather because his work is spying and he takes correspondence as a tool for cover as is the situation with many correspondents and particularly the belligerent disbelievers among them. As for the officers of investigative departments and the investigative office and their like who investigate news, they are spies because their work is spying.

Inilah hakikat pengintipan dan hakikat pengintip. Adapun hukum pengintipan, ia berbeza mengikut pihak yang diintip. Jika ia mengintip orang Islam atau dhimmi yang menjadi warganegara seperti orang Islam, maka ia haram dan tidak dibenarkan. Jika ia mengintip orang kafir yang memerangi, sama ada mereka memerangi dalam kenyataan atau mengikut hukum, maka ini dibenarkan bagi orang Islam dan wajib ke atas Khalifah. Adapun mengintip orang Islam dan warganegara Negara Islam adalah haram, dan ini ditetapkan secara jelas oleh al-Quran. Allah (swt) berfirman:

This is the reality of spying and the reality of the spy. As for the rule of spying, it differs according to those spied upon. If it is spying upon Muslims or dhimmis who are citizens like Muslims, then it is haram and not allowed. If it is spying upon belligerent disbelievers, whether they are belligerent in actual fact or by rule, this is allowed for Muslims and obligatory upon the Khalifah. As for spying upon Muslims and citizens of the Islamic State being haram, this is established by the Qur’an explicitly. Allah (swt) said:

Maka Allah melarang pengintipan dalam ayat tersebut. Larangan ini bersifat umum, meliputi segala bentuk pengintipan, sama ada untuk dirinya sendiri atau untuk sesiapa sahaja, sama ada untuk Negara atau untuk individu atau kumpulan, dan sama ada orang yang melakukannya, iaitu pengintipan itu, adalah pemerintah atau yang diperintah. Ungkapannya bersifat umum, meliputi segala sesuatu yang terpakai padanya, yang disebut sebagai pengintipan.

So Allah prohibited spying in the ayah. This prohibition is general covering all spying whether it is spying for himself or anyone, whether it is for the State or individuals or groups, and whether the one performing it i.e. the spying is the ruler or the ruled. The speech is general covering everything applying upon it that it is spying.

Persoalan timbul di sini: Adakah dibenarkan bagi seorang Muslim untuk bekerja sebagai pegawai di jabatan siasatan atau jabatan penyiasatan atau jabatan-jabatan lain yang kerjanya, atau sebahagian daripadanya, ialah pengintipan? Jawapannya bergantung. Jika jabatan itu ditugaskan untuk mengintip orang Islam atau dhimmi yang menjadi warganegara seperti orang Islam, maka ia haram menurut nas Al-Qur'an yang jelas. Ia dilarang bagi dhimmi sebagaimana ia dilarang bagi orang Islam, kerana dhimmi di Dar al-Islam dipertanggungjawabkan untuk melaksanakan hukum-hukum Islam ke atas dirinya kecuali apa yang berkaitan dengan akidah dan ibadah, dan perkara ini bukan sebahagian daripadanya. Jika jabatan itu mengintip kafir harbi yang memasuki negeri kita daripada kalangan mereka yang telah diberi jaminan keselamatan atau mereka yang berada di bawah perjanjian, maka ia dibenarkan, sebagaimana dibenarkan mengintip kafir harbi, sama ada mereka memerangi secara nyata atau secara hukum, dan sama ada mereka berada di negeri mereka atau di negeri kita. Oleh itu, kewujudan jabatan siasatan atau penyiasatan dan seumpamanya bukanlah haram, bahkan ia wajib. Apa yang diharamkan di dalamnya ialah mengintip orang Islam atau dhimmi yang menjadi warganegara orang Islam. Tidak dibenarkan bagi Negara mempunyai jabatan untuk mengintip orang Islam dan warganegara yang lain; sebaliknya, ini diharamkan ke atas mereka. Dan tidak boleh dikatakan bahawa kepentingan Negara memerlukan pengetahuan tentang maklumat warganegara bagi membongkar komplot dan membawa kepada penjenayah, kerana Negara boleh mengetahui perkara ini melalui kaedah polis dan rondaan malam, bukan melalui kaedah pengintipan. Sesuatu itu tidak menjadi sebab untuk diharamkan atau dibenarkan hanya kerana akal melihat ada manfaat atau tidak padanya; hanya apa yang Syarak anggap sebagai manfaat itulah manfaat. Apabila ayat-ayat Al-Qur'an datang dengan melarang sesuatu secara jelas, tidak ada ruang lagi untuk membahaskan sama ada terdapat manfaat padanya untuk dijadikan alasan menghalalkannya, kerana tiada nilai bagi hujah itu di hadapan nas Al-Qur'an yang jelas. Al-Qur'an berfirman: "Janganlah kamu mengintip," yang bermaksud larangan mengintip, dan tiada cara untuk memahaminya selain daripada apa yang ditunjukkan oleh ayat itu dan maksud jelas lafaznya. Tiada datang dalil yang mengkhususkan keumuman ayat ini atau mengecualikan sesuatu daripadanya, maka ia kekal dalam keumumannya yang meliputi segala bentuk pengintipan, dan dengan itu segala pengintipan ke atas rakyat adalah haram.

Dalam kitab ini, Rasulullah ﷺ memerintahkan Abdullah bin Jahsh untuk mengintai Quraisy bagi pihak baginda dan memaklumkan kepadanya berita mereka. Namun baginda memberi pilihan kepada sahabat-sahabat yang lain sama ada hendak pergi atau tidak; adapun bagi dirinya (Abdullah), wajib ke atasnya untuk melaksanakan operasi tersebut. Maka Rasulullah ﷺ telah meminta kesemua mereka untuk melakukan pengintipan, tetapi mewajibkannya ke atas Abdullah dan memberi pilihan kepada yang lain. Ini menjadi dalil bahawa permintaan berkenaan ketua sesebuah kumpulan ialah permintaan yang tegas, manakala permintaan berkenaan selainnya yang bersama-sama dengannya ialah permintaan yang tidak tegas. Ia juga menjadi dalil bahawa pengintipan oleh orang Islam terhadap musuh adalah dibolehkan. Pengintipan terhadap musuh termasuk perkara yang tentera Islam tidak boleh tidak perlukan. Tidak mungkin membentuk sebuah tentera untuk berperang tanpa adanya pengintip ke atas musuh, maka kehadiran pengintipan dalam tentera menjadi wajib ke atas Negara dari kategori (min bab) of

In this book the Messenger (saw) command Abdullah bin Jahsh to spy for him upon Quraysh and to inform him of their news. However he gave a choice to his companions whether to travel or not; as for him (Abdullah), it was obliged upon him to execute the operation. So the Messenger had requested all to perform spying but obliged Abdullah and gave a choice to the rest. This is evidence that the request in relation to the leader of a group is a decisive request, and in relation to the rest together with him it is an indecisive request. It is also evidence that spying by Muslims upon the enemy is allowed. Spying upon the enemy is from the matters which the Islamic army cannot do without. It is not possible to accomplish the formation of an army for war without there being spies for it upon the enemy, so the presence of spying in the army becomes obligatory upon the State from the category (min bab) of

Ini adalah hukum memata-matai dari segi haram, harus atau wajib. Adapun hukum menghukum pengintai yang memata-matai untuk orang-orang kafir yang memerangi, hukumnya berbeza mengikut kewarganegaraan pengintai itu dan agamanya. Adapun orang kafir yang memerangi apabila dia menjadi pengintai, hukumnya ialah dibunuh sebagai satu keputusan yang tegas, dan tiada hukum lain baginya selain itu. Dia dibunuh semata-mata apabila diketahui bahawa dia pengintai, iaitu semata-mata apabila terbukti bahawa dia pengintai. Ini berdasarkan apa yang diriwayatkan oleh Al-Bukhari daripada Salamah bin Al-Akwa’ yang berkata:

This is the rule of spying in relation to it being haram or allowed or obligatory. As for the rule on punishing the spy who spies for the belligerent disbelievers, this differs in relation to the citizenship of the spy and his deen. As for the belligerent disbeliever when he is a spy, his rule is killing as one decisive word and there is no rule for him other than that. He is killed merely upon knowing he is a spy i.e. upon mere proving that he is a spy. This is due to what Al-Bukhari narrated from Salamah bin Al-Akwa’ who said:

Dan dalam Muslim telah diriwayatkan daripada Ikrimah dengan lafaz:

And in Muslim it has been narrated from Ikrimah with the words:

Dan dalam riwayat Abu Nu'aym dalam Al-Mustakhraj melalui jalur Yahya bin Al-Hamani dari Abu Al-'Umays

And in the narration of Abu Nu’aym in Al-Mustakhraj via the way of Yahya bin Al-Hamani from Abu Al-‘Umays

Jelas daripada itu bahawa Rasulullah ﷺ, berdasarkan semata-mata sesuatu yang telah sabit sebelum baginya bahawa dia seorang pengintip, telah bersabda.

The is explicit in that the Messenger (saw) on the basis of merely being established before him that he is a spy said

Ini merupakan maksud bahawa permintaan itu adalah permintaan yang bersifat muktamad. Maka hukumnya menjadi pembunuhan sebagai satu perkataan yang muktamad, dan ia umum bagi semua kafir harbi, sama ada dia berada di bawah perjanjian, memegang jaminan keselamatan, atau selain mu'ahid atau musta'man. Kesemuanya ialah kafir harbi yang hukumnya wajib dibunuh jika mereka adalah pengintip.

This is a connotation that the request is a decisive request. So its rule becomes killing as one decisive word and it is general for all belligerent disbelievers whether he is under a covenant or with a pledge of security or other than a mu’ahid or musta’man. All are belligerent disbelievers whose rule is to be killed if they are spies.

Adapun orang kafir dhimmi apabila dia menjadi mata-mata, maka perkara itu diteliti. Jika telah dijadikan syarat ketika dia memasuki dhimmah bahawa dia tidak boleh menjadi mata-mata dan jika dia menjadi mata-mata maka dia akan dibunuh, maka syarat itu dilaksanakan. Oleh itu, jika dia menjadi mata-mata, dia dibunuh menurut syarat tersebut. Walau bagaimanapun, jika syarat itu tidak dikenakan ke atasnya, maka adalah dibolehkan bagi Khalifah untuk menjadikan pembunuhan sebagai hukumannya, lalu dia dibunuh jika menjadi mata-mata, berdasarkan apa yang diriwayatkan oleh Ahmad daripada Furrat bin Hayyan.

As for the dhimmi disbelievers when he is a spy, then it is looked into. If it was made a condition when he entered into the dhimma that he should not spy and if he spied he will be killed, then the condition is acted upon. So if he became a spy, he is killed according to the condition. However, if that is not made a condition upon him then it is allowed for the Khalifah to make killing as his punishment so he is killed if he becomes a spy due to what Ahmad narrated from Furrat bin Hayyan

Ini jelas bahawa Rasulullah ﷺ memerintahkan pembunuhan seorang mata-mata dhimmi. Namun, ini dibenarkan bagi Imam dan tidak diwajibkan ke atasnya sebagaimana halnya apabila mata-mata itu ialah seorang kafir harbi. Dalil bahawa pembunuhan seorang mata-mata dhimmi oleh Negara adalah dibenarkan dan tidak diwajibkan ialah bahawa hadis tersebut tidak disertai dengan qarinah yang menunjukkan ketegasan, maka ia merupakan tuntutan yang tidak tegas. Terdapat qarinah yang menunjukkan ketidaktegasan dalam tuntutan itu, iaitu teks hadis menunjukkan bahawa Rasulullah ﷺ tidak segera membunuh Furrat selepas sekadar mengetahui bahawa dia seorang mata-mata, sedangkan terhadap kafir harbi yang disebut dalam hadis Salamah bin Al-Akwa', Nabi ﷺ memerintahkan pembunuhannya apabila sekadar telah sabit di hadapan baginda bahawa dia seorang mata-mata, lalu baginda bersabda kepada kaum Muslimin: "Cari dia dan bunuhlah dia." Dalil bahawa baginda tidak segera membunuhnya ialah Rasulullah ﷺ mengenalinya, sebagaimana terdapat dalam lafaz hadis "dia adalah seorang dhimmi dan dia adalah seorang mata-mata", iaitu dia dikenali, serta sabda Rasulullah ﷺ "antara mereka ialah Furrat bin Hayyan." Selain itu, Rasulullah ﷺ dalam hal kafir harbi bersabda: "Cari dia dan bunuhlah dia," sedangkan dalam hal Furrat bin Hayyan baginda memerintahkan pembunuhannya tetapi tidak meminta kaum Muslimin untuk mencarinya. Maka jelaslah perbezaan antara keduanya: tuntutan membunuh kafir harbi ialah tuntutan yang tegas, manakala tuntutan membunuh dhimmi ialah tuntutan yang tidak tegas, yang menunjukkan keharusan membunuh mata-mata dhimmi dan keharusan untuk tidak membunuhnya.

This is explicit that the Messenger commanded the killing of a dhimmi spy. However this is allowed for the Imam and not obligatory upon him as is the case when the spy if he is a belligerent disbeliever. The evidence that the killing of a dhimmi spy by the State is allowed and not obligatory is that the hadith is not associated with a connotation indicating decisiveness so it is an indecisive request. There is a connotation which indicates the non-decisiveness in the request which is that the text of the hadith indicates that the Messenger (saw) did not hasten to kill Furrat after the mere knowledge that he is a spy whereas the belligerent disbeliever mentioned in the hadith of Salama bin Al-Akwa’, the Prophet had commanded his killing upon it being merely established before him that he is a spy and he said to the Muslims: “Seek him and kill him.” The evidence that he did not hasten to kill him is that the Messenger (saw) used to know him, which appears in the saying of the hadith “he was a dhimmi and he was a spy” i.e. he was known, and (also) the saying of the Messenger “of them is Furrat bin Hayyan.” In addition to that, the Messenger said in the matter of the belligerent disbeliever: “Seek him and kill him” whereas in the matter of Furrat bin Hayyan he commanded his killing but did not request the Muslims to seek him. It is clear therein the distinction between both of them in that the request to kill the belligerent is a decisive request and the request to kill the dhimmi is an indecisive request which indicates the permissibility of killing the dhimmi spy and the permissibility of not killing him.

Jadi sebab ('illah) untuk menahan diri daripada membunuhnya ialah dia telah menjadi seorang Muslim. Al-Bukhari meriwayatkan daripada Ali bin Abu Talib (ra), katanya:

So the reason (‘illah) abstaining from killing him is his becoming a Muslim. Al-Bukhari narrated from Ali bin Abu Talib (ra) said:

Telah tetap dalam hadis tentang Hatib bahawa beliau adalah seorang mata-mata terhadap orang Islam, dan Rasulullah ﷺ tidak membunuhnya, yang menunjukkan bahawa mata-mata Muslim tidak dibunuh. Tidak boleh dikatakan bahawa hukum ini khusus bagi ahli Badar kerana hadis tersebut disertai alasan (mu'allal) bahawa beliau termasuk dalam kalangan ahli Badar. Ini tidak boleh dikatakan kerana walaupun teks datang dengan sesuatu yang memerlukan penaakulan (illah), dan konteksnya sedemikian rupa sehingga penaakulan itu difahami daripadanya; namun, dalam hadis Ahmad tentang Furrat bin Hayyan, pembunuhan diangkat daripadanya kerana dia menjadi Muslim selepas sebelumnya menjadi dhimmi, yang membatalkan penaakulan dalam hadis ini dan menjadikannya sebagai gambaran realiti, kerana Furrat bin Hayyan bukan daripada ahli Badar. Begitu juga, tidak boleh dikatakan bahawa hadis Furrat bin Hayyan dalam Abu Dawud mempunyai Abu Hammam Ad-Dalal Muhammad bin Muhabbib dalam sanadnya, dan hadisnya tidak dianggap sebagai hujah, serta dia meriwayatkan daripada Sufyan Ath-Thawri. Ini tidak boleh dikatakan kerana Ahmad telah meriwayatkan hadis ini daripada Sufyan bin Bushr bin As-Sirri Al-Basri, dan beliau termasuk dalam kalangan yang Al-Bukhari dan Muslim sepakat menganggap hadisnya sebagai hujah. Maka hadis ini adalah sahih dan boleh dijadikan dalil, dan ia menjadi bukti bahawa mata-mata Muslim tidak dibunuh, tetapi dihukum dengan penjara atau hukuman lain mengikut pandangan hakim atau Khalifah.

It was established in this hadith about Hatib that he was a spy against the Muslims and the Messenger did not kill him, which indicates that the Muslim spy is not killed. One should not say that the rule is specific to the people of Badr because the hadith is reasoned (mu’allil) on his being of the people of Badr. This should not be said became even if the text came with what requires reasoning and its context was in a way that reasoning is understood from it; nevertheless (in) the hadith of Ahmad about Furrat bin Hayyan, killing was lifted from him because he became a Muslim after he was a dhimmi which invalidates the reasoning of this hadith and makes it a description of a reality because Furrat bin Hayyan was not from the people of Badr. Nor should one say that the hadith of Furrat bin Hayyan in Abu Dawud has Abu Hammam Ad-Dalal Muhammad bin Muhabbib in its chain and his hadith are not considered as proofs, and he is narrating from Sufyan Ath-Thawri. One should not say this because Ahmad has narrated this hadith from Sufyan bin Bushr bin As-Sirri Al-Basri, and he is from those whom Al-Bukhari and Muslim agreed to consider as proof with his hadith. So the hadith is established and is extrapolated upon, and it is an evidence that the Muslim spy is not killed but is punished with imprisonment or something else according to the view of the judge or Khalifah.

Semua ini berkaitan dengan pengintipan terhadap orang Islam dan dhimmi demi musuh kafir harbi yang memerangi. Adapun pengintipan terhadap orang Islam tetapi bukan demi musuh, iaitu bukan demi kafir harbi, sebaliknya demi tujuan pengintipan itu sendiri, atau demi orang Islam atau Negara; walaupun ia haram, Syara' tidak menetapkan hukuman tertentu bagi dosa ini, maka hukumannya menjadi hukuman budi bicara (ta'zeer).