‘Nabi’ dan ‘rasul’ ialah dua istilah yang berbeza tetapi berkongsi persamaan bahawa satu syariat diwahyukan kepada kedua-duanya. Perbezaan antara rasul dan nabi ialah yang pertama diilhamkan dengan satu syariat yang diperintahkan untuk disebarkannya, manakala yang kedua, iaitu nabi, juga diilhamkan tetapi diperintahkan untuk menyebarkan syariat para rasul. Dengan kata lain, rasul diperintahkan untuk menyebarkan syariat itu sendiri, manakala nabi menyebarkan syariat para rasul.

‘Prophet’ (nabi) and ‘Messenger’ (rasul) are two contrastive terms but they share in the respect that a shari’a is revelaed to both of them. The difference between the Messenger and the prophet is that the former is inspired with a Sharī’ah which he is commanded to propagate, whereas the latter, i.e. the prophet is also inspired, but commanded to propagate the Sharī’ah of the messengers. In other words, the messenger is commanded to propagate the Sharī’ah himself, whilst the prophet propagates the Sharī’ah of the messengers.

Qadi al-Baydawi dalam tafsir ayat firman Allah,

Qadi al-Baydawi in commentary of the saying of Allah  ,

Beliau berkata, "Rasul ialah orang yang diutus oleh Allah dengan syariat yang baharu atau diperbaharui, yang dia serukan kepada manusia, manakala nabi ialah orang yang diutus oleh Allah untuk menegaskan syariat terdahulu." Maka, Musa عليه السلام ialah seorang nabi kerana dia diberi wahyu dengan suatu syariat, dan seorang rasul kerana syariat ini untuk misinya. Sebaliknya, walaupun Harun عليه السلام juga seorang nabi kerana dia diberi wahyu dengan suatu syariat, dia bukanlah seorang rasul kerana syariat yang diwahyukan kepadanya bukan untuk misinya, sebaliknya ia untuk misi Musa عليه السلام. Begitu juga, Muhammad ﷺ ialah seorang nabi dan seorang rasul kerana dia diberi wahyu dengan suatu syariat, yang untuk misinya.

Says, ‘The messenger is sent by Allah  with a revived or new Sharī’ah which he calls people to, whereas the prophet is sent by Allah  to affirm the former Sharī’ah.’ Thus, Musa  was a prophet because he was inspired with a Sharī’ah and a messenger because this Sharī’ah was for his mission. On the other hand, although Aaron  was also a prophet because he was inspired with a Sharī’ah, he was not a messenger because the Sharī’ah, which was revealed to him was not for his mission, rather it was for the mission of Musa . By the same token, Muhammad  was a prophet and a messenger because he was inspired with a Sharī’ah, which was for his mission.

Risalah itu adalah perantaraan antara Allah dan hamba-hamba-Nya, untuk menjelaskan dan menerangkan cara memenuhi keperluan dunia dan akhirat. Hikmah menuntut diutusnya para rasul, kerana mereka membawa syariat dan manfaat bagi manusia.

The message is the mediation between Allah  and the slaves in order to explain and clarify the method of satisfying the needs of this world and the hereafter. Wisdom necessitates the sending of messengers as they bring laws and benefits for people.

Maka, pengutusan para rasul memang telah berlaku. Allah melantik rasul-rasul dari kalangan manusia dan mengutus mereka sebagai pembawa khabar gembira tentang syurga dan ganjaran kepada orang-orang yang beriman dan taat. Mereka juga menjadi pemberi peringatan tentang neraka dan azab kepada orang-orang yang kufur dan ingkar, serta menjelaskan keperluan dan kewajipan manusia bagi kehidupan dunia dan akhirat. Semua ini kerana akal tidak mampu sama ada menentukan yang baik dan yang buruk, atau memahami diri manusia dan urusan-urusannya.

Thus, the sending of Messengers has actually occurred. Allah  appointed messengers from amongst mankind and sent them as bearers of glad tidings of paradise and reward to the people of belief and obedience. They were warners of the hell fire and punishment to people of disbelief and disobedience and they clarified the needs and requirements of this world and the hereafter for man. All because the mind is incapable of either deciding the good and bad or able to comprehend man himself and his affairs.

Makna Ijtaba dalam konteks ini ialah memilihnya. Al-Quran juga membuktikan bahawa Allah memerintahkan dan melarang Adam daripada sesuatu. Maka Allah berfirman,

The meaning of Ijtaba in this context means selecting him. The Quran also proves that Allah  both commanded and prohibited Adam certain things. Hence Allah  says,

Ini secara kategoris membuktikan bahawa tidak ada nabi lain pada zamannya. Oleh itu, Adam ialah seorang nabi melalui wahyu dan tiada yang lain. Beliau ialah seorang nabi yang diilhamkan dengan syariat, kerana setiap perintah [amr] atau larangan [nahi] ialah syariat. Maka, oleh kerana beliau menerima ilham, beliau ialah seorang nabi.

This categorically proves that there was no other prophet during his time. Therefore, Adam  was a prophet by revelation and nothing else. A prophet who was inspired with a Sharī’ah, as every commandment [amr] or prohibition [nahi] is Sharī’ah. Thus since he received inspiration he is a prophet.

Sumber kedua ialah Sunnah. Tirmidhi meriwayatkan daripada Abu Said al-Khudri bahawa Nabi ﷺ bersabda,

The Second source is the Sunnah. Tirmidhi reported from Abu Said al-Khudri  that the prophet  said,

Akhirnya, ijma' para Sahabat juga membuktikan bahawa Adam ialah seorang nabi.

Lastly, the consensus of the Sahaba  also proves that Adam  was a prophet.

Mengenai kenabian Muhammad, oleh kerana beliau juga mendakwa kenabian dan membawa mukjizat, kenabian beliau diketahui melalui riwayat mutawatir, yang menetapkannya tanpa sebarang keraguan. Adapun mukjizat (iaitu al-Quran), ia ialah kalam Allah, yang mencabar dan menentang para penutur yang fasih dan agung di Mekah. Mereka tidak mampu menentang surah yang paling pendek dalam al-Quran, walaupun mereka berusaha untuk berbuat demikian. Kemudian mereka meninggalkan cara penentangan mereka melalui percakapan dan retorik, walaupun mereka ialah ahli bahasa yang terbaik dan paling dihormati pada zaman mereka, dan beralih kepada kekerasan serta pedang. Tidak seorang pun daripada golongan kafir yang meriwayatkan bahawa ada sesiapa yang pernah mampu menghasilkan sesuatu yang serupa dengan al-Quran, walaupun mereka mempunyai cara untuk meriwayatkan maklumat tersebut jika diperlukan. Semua ini membuktikan secara tegas bahawa al-Quran, iaitu mukjizat yang dikurniakan kepada Muhammad ﷺ, datangnya daripada Allah, dan tanpa sebarang keraguan ia mengesahkan dakwaan benar Nabi ﷺ.

As for the prophethood of Muhammad , as he also claimed prophethood and brought forth miracles, the prophethood is known by Mutawatir narrations, which substantiates it beyond any doubt. As for the miracle (i.e. the Qur’ān) it is the speech of Allah , which challenged and defied the eloquent and great speakers of Mecca. They were unable to oppose the shortest Sura of the Qur’ān, although they strived to do so. They then abandoned their styles of opposition from talk and rhetoric, even though they were the best and most revered linguists of their time, to force and the sword. Not even one of the disbelieving Kuffars ever related that someone was ever able to produce anything similar to the Qur’ān, despite the fact that they had the means to relate this information if required. All this categorically proves that the Qur’ān, i.e. the miracle given to Muhammad  is from Allah  and without any doubt verifies the true claim of the prophet .

Bilangan para nabi dan rasul tidak diketahui kerana Allah tidak memberitahu kepada utusan-Nya.

The number of prophets and messengers are unknown because Allah  informs his messenger,

Walaupun bilangan tersebut telah disebut dalam beberapa hadis, hadis-hadis berkenaan tergolong dalam kategori Ahad. Oleh itu, ia tidak mempunyai nilai dalam ‘aqīdah (akidah); iaitu, ia tidak menjadi sebahagian daripada ‘aqīdah. Dengan andaian bahawa hadis Ahad itu memenuhi semua syarat-syarat Usul al-fiqh, ia hanya akan membawa kepada sangkaan, dan sangkaan tidak boleh diterima sebagai sebahagian daripada kepercayaan. Oleh itu, bilangan tersebut dihadkan kepada nabi-nabi dan rasul-rasul yang disebut dalam al-Qur’ān kerana itu adalah pasti. Lebih-lebih lagi, bilangan nabi-nabi juga tidak disebut dalam Hadis Mutawatir. Berkenaan nabi-nabi yang disebut dalam al-Qur’ān, Allah berfirman,

Although the number has been mentioned in some Ahadith, the Ahadith in question are of the Ahad category. Thus they do not have any value in ‘aqīdah (creed); i.e. they do not form part of the ‘aqīdah (creed). Assuming that the Ahad Hadith met all the pre-requisites of Usul-al-fiqh, it would only lead to conjecture, and conjecture can not be accepted as part of belief. Therefore the number is limited to the prophets and messengers mentioned in the Qur’ān because that is definite. Moreover, the number of prophets is neither mentioned in the Mutawatir Hadith. In respect to the prophets mentioned in the Qur’ān, Allah  says,

Semua nabi dan rasul adalah pemberi berita daripada Allah, kerana inilah makna kenabian dan kerasulan. Mereka adalah orang yang benar, pemberi peringatan kepada makhluk supaya risalah dan mesej itu tidak menjadi sia-sia, dan mereka terpelihara daripada dusta serta kesilapan dalam penyampaian, sebagaimana mereka terpelihara daripada melakukan sebarang dosa. Selanjutnya, tidak terdapat dalil yang qati’ (pasti) dalam al-Quran mahupun Sunnah Nabi ﷺ yang memberitahu tentang kesilapan para nabi selepas kenabian dan kerasulan mereka. Apa sahaja yang dilaporkan sama ada terdapat dalam hadis yang dhanni (tidak pasti) dari segi periwayatannya [dhanni athuboot], atau dalam ayat yang dhanni (tidak pasti) dari segi dalalahnya [dhanni ad-dalala]; dan dalil yang dhanni tidak boleh mengatasi dalil akal yang qati’ mengenai kemaksuman. Adapun apa yang diwahyukan mengenai Adam (عليه السلام) dalam al-Quran, bahawa baginda memakan daripada pokok yang Allah (SWT) telah larang baginda memakannya, perkara ini tidak bercanggah dengan syarat kemaksuman dalam penyampaian risalah kepada manusia di bumi, kerana apa yang berlaku kepada Adam (عليه السلام) berlaku di Syurga, dan hikmahnya hanya diketahui oleh Allah (SWT). Oleh itu, ini adalah perkara yang berasingan (iaitu Adam (عليه السلام) memakan buah pokok itu), kerana kemaksuman berkaitan dengan penyampaian risalah kepada manusia di bumi.

All the prophets and messengers were informers from Allah  because this is the meaning of prophethood and messengerhood. They are truthful, admonishers to creation lest the mission and message become futile and they are infallible from lying and error in their propagation, just as they are infallible from committing any sin. Further there is no definite [Qati] textual evidence in the Qur’ān or the Sunnah of the prophet  informing about the erring of the prophets after their Prophethood of Messengership. Whatever has been reported is either in the ahadith that are indefinite in their transmission [dhanni athuboot] or in the ayat that are indefinite in their evidence [dhanni ad-dalala] and the Indefinite [dhanni] cannot over ride the definite rational evidence on infallibility. As for what was revealed regarding Adam  in the Qur’ān about him eating from the tree which Allah  had prohibited him to eat from, this does not contradict the requirement of infallibility in the propogation of the message to the people on the earth because what happened from Adam  was in the Paradise, the wisdom of which is only known to Allah . Therefore this is separate matter (i.e Adam’s  eating of the fruit of the tree) because infallibility is related to the propogation of the message to the people on the earth.