14.6 Mitos Pengaruh Undang-Undang Rom ke atas Fiqh Islam - Keperibadian Islam | Quran Course

14.6 Mitos Pengaruh Undang-Undang Rom ke atas Fiqh Islam - Keperibadian Islam | Quran Course

0% read · 3 min left

Keperibadian Islam Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

14.6 Mitos Pengaruh Undang-Undang Rom ke atas Fiqh Islam

14.6 The Myth Of The Influence Of Roman Law On Islamic Jurisprudence

by Sheikh Taqīuddīn An-Nabahānī3 min readViewed 123 times

Sebahagian orientalis yang membenci Islam dan memandang rendah kaum Muslimin mendakwa bahawa fiqh Islam banyak dipengaruhi oleh fiqh dan undang-undang Rom, ketika kaum Muslimin giat melancarkan penaklukan pada zaman awal. Mereka berkata bahawa undang-undang Rom ialah salah satu sumber hukum Islam dan sebahagian ahkamnya telah diambil daripada sumber ini. Ini bermakna pada zaman Tabi'in dan selepas mereka, kaum Muslimin telah menerima pakai undang-undang Rom daripada fiqh Rom. Mereka mengemukakan bukti untuk pandangan mereka dengan mendakwa bahawa pada masa penaklukan Islam, terdapat sekolah-sekolah undang-undang Rom di rantau Sham, di Qaysariyya dan di pesisir pantai Palestin dan Beirut. Di rantau Sham juga terdapat mahkamah-mahkamah yang dalam sistem dan undang-undangnya berjalan menurut undang-undang Rom. Mahkamah-mahkamah ini di dalam wilayah Muslim terus wujud untuk beberapa ketika selepas penaklukan Islam, yang menunjukkan bahawa kaum Muslimin membenarkan dan menerima pakainya, serta berjalan menurut undang-undang dan sistemnya. Mereka menyokong pandangan ini dengan andaian. Mereka berkata, adalah lumrah bagi suatu kaum yang tidak banyak mengamalkan kehidupan menetap seperti kaum Muslimin, apabila mereka menakluki sebuah negeri bandar seperti rantau Sham yang berada di bawah pemerintahan Rom, untuk memikirkan apakah yang harus mereka lakukan? Dengan apakah mereka harus memerintah rakyatnya? Selepas itu, mereka meminjam undang-undang mereka. Kemudian mereka berkata bahawa perbandingan antara bahagian-bahagian tertentu dalam hukum Islam dengan bahagian-bahagian tertentu dalam fiqh dan undang-undang Rom menunjukkan persamaan antara kedua-duanya. Mereka juga memperlihatkan bahawa beberapa hukum telah disalin sama persis seperti dalam undang-undang Rom, seperti:

Dan seperti perkataan fiqh dan faqih. Sebaliknya, para orientalis tersebut berpendapat bahawa hukum Islam mengambil kaedah-kaedah daripada Talmud, dan Talmud pula mengambilnya daripada undang-undang Rom. Menurut dakwaan mereka, perundangan Islam mengambil undang-undang Rom secara langsung daripada sekolah-sekolah dan mahkamah-mahkamah di Sham, dan melalui Talmud.

And like the words fiqh and faqih. Rather those orientalists maintained that the Islamic law took rules from the Talmud which the Talmud took from Roman jurisprudence. According to their claim Islamic jurisprudence took Roman jurisprudence directly from schools and courts in Sham and through the Talmud.

Ini adalah apa yang didakwa oleh para orientalis tanpa mengemukakan sebarang bukti selain sekadar andaian semata-mata.

This is what the Orientalists claim without furnishing any proof other than mere assumptions.

Kenyataan-kenyataan orientalis ini adalah salah atas beberapa sebab:

The statements of these orientalists are wrong for a number of reasons:

Pertama: Tiada seorang pun yang melaporkan tentang orang Islam, sama ada orientalis atau selain mereka, bahawa mana-mana orang Islam, sama ada dia seorang faqih atau bukan, pernah menyebut undang-undang atau perundangan Rom, sama ada dengan cara kritikan, sokongan atau dengan niat untuk meminjam daripadanya. Tiada seorang pun yang menyebut apa-apa sedikit pun atau banyak yang menunjukkan bahawa undang-undang Rom pernah menjadi bahan perbincangan, apatah lagi bahan kajian. Sebahagian orang Islam memang menterjemahkan karya falsafah Yunani, tetapi mereka tidak menterjemahkan walau sepatah perkataan atau sebaris ayat pun daripada perundangan Rom, apatah lagi menterjemahkan sebuah kitab yang menguatkan hukuman bahawa undang-undang itu telah dihapuskan dan dilenyapkan dari muka bumi selepas negeri-negeri tersebut ditakluki.

First: No one reported about the Muslims, whether orientalist or others, that any Muslim, whether he was a faqih or not, that he alluded to Roman jurisprudence or law, either by way of criticism, support or with intention to borrow. No one has mentioned anything whatsoever much or little which indicates that Roman law was even a subject of discussion let alone a subject of study. Some Muslims did translate works of Greek philosophy but they did not translate a single word or sentence from the Roman jurisprudence let alone translate a book which strengthens the judgement that they were abolished and effaced from the land after the were conquered.

Kedua: Pada masa para orientalis mendakwa bahawa wujudnya sekolah-sekolah undang-undang Rom dan mahkamah yang memutuskan mengikut undang-undang Rom di rantau Sham, Sham dipenuhi dengan mujtahidin daripada kalangan ‘ulama, hakim dan pemerintah. Adalah wajar bahawa jika berlaku sebarang pengaruh, maka ia akan berlaku di kalangan fuqaha itu. Namun realitinya, kita tidak mendapati dalam fiqh golongan ini yang telah dipelihara untuk kita sebarang pengaruh daripada undang-undang Rom atau sebarang sebutan mengenainya. Bahkan, undang-undang dan hukum-hukum mereka berasaskan al-Qur’an, Sunnah dan ijma’ para Sahabat. Salah seorang mujtahidin yang paling masyhur ialah al-Awza‘i. Beliau pernah tinggal di Beirut, yang didakwa oleh para orientalis sebagai tapak sekolah-sekolah Rom yang terbesar di Sham. Beliau menghabiskan seluruh hidupnya di sana dan wafat di sana. Pendapat-pendapat beliau telah dicatat dalam banyak kitab fiqh yang diiktiraf. Maka, dalam jilid vii kitab al-Umm karya al-Shafi‘i, terdapat banyak hukum daripada al-Awza‘i. Jelaslah kepada sesiapa yang membacanya sejauh mana jauhnya al-Awza‘i daripada undang-undang Rom, seperti jauhnya bumi daripada langit. Bahkan, mazhab al-Awza‘i, sebagaimana yang jelas daripada fiqhnya sendiri dan apa yang diriwayatkan tentangnya, ialah mazhab Ahl al-Hadith. Beliau lebih bergantung kepada hadith daripada bergantung kepada ra’y. Keadaan al-Awza‘i sama seperti fuqaha yang lain. Jika ada sebarang pengaruh, ia tentunya akan muncul di kalangan fuqaha tersebut.

Second: At the time when the orientalists allege that there were schools of Roman jurisprudence and courts which ruled according to Roman law in the Sham region, Sham was full of mujtahidin from the ‘Ulamā, judges and rulers. It is natural that if any influence took place then it would have happened among those fuqaha (jurists). However, the reality is that we do not find in the fiqh of these people which has been preserved for us free of any influence by Roman jurisprudence or any mention of it. Rather their jurisprudence and ahkām were based on the Qur’ān, Sunnah and the ijma’ of the Sahabah. One of the most famous from those mujtahidin is al Awza’i. He used to live in Beirut, where the Orientalists allege was the site of the largest Roman schools in the Sham. He spent his entire life there and died there. His opinions have been recorded in many of the recognised books of fiqh. Thus, in volume vii of al-Shafi’i’s al-Umm there are numerous ahkāms by al-Awza’i. It becomes clear to anybody who reads them the extent of al Awza’i’s remoteness from Roman jurisprudence, like the remoteness of the earth from the sky. Even, the mazhab of al-Awza’i, as it becomes clear from his fiqh itself and what has been reported about him, was that of the Ahl al-hadīth. He relied upon hadīth more than he relied upon ra’i. The example of al-Awza’i is the same as that of other fuqaha (jurists). If there were any influences they would have emerged amid those fuqaha.

Ketiga: Kaum Muslimin meyakini bahawa Allah (SWT) menyeru seluruh umat manusia melalui Syariat Islam, dan Dia mengutus junjungan kita Muhammad ﷺ kepada seluruh manusia:

Third: The Muslims believed that Allah  addressed the whole of mankind in the Islamic Sharī’ah and He  sent our master Muhammad  to all the people:

Mereka menganggap sesiapa yang tidak beriman dengan Syariah Islam sebagai kafir, dan mereka berpegang bahawa mana-mana hukum selain hukum Islam ialah hukum kufur yang haram untuk diterima pakai. Sesiapa yang beriman dengan kepercayaan sedemikian dan bertindak atas dasarnya tidak boleh mengambil hukum selain hukum Islam, terutamanya pada zaman awal, pada zaman penaklukan, ketika orang Islam menjadi pembawa Risalah Islam, membuka negeri-negeri lain untuk membawa Dakwah Islam kepada mereka. Mereka menakluk negeri-negeri lain untuk menyelamatkan manusia daripada pemerintahan kufur. Maka bagaimana mungkin mereka menakluk sesebuah negara semata-mata untuk menerima pemerintahan kufur, sedangkan mereka datang untuk menghapuskannya dan menegakkan pemerintahan Islam di tempatnya?

They considered anyone who did not believe in the Islamic Sharī’ah as a disbeliever and they believed that any hukm which is other than the hukm of Islam is a hukm of kufr (disbelief) whose adoption is forbidden. Whoever believes in such a belief and acts upon it he cannot take other than the hukm of Islam, especially in the early period, in the time of the conquests where the Muslims used to be the carriers of the Islamic Message, opening other lands to carry the Da’wah of Islam to them. They conquered other lands to save the people from the rule of kufr (disbelief). So how can they conquer a country only to accept the rule of kufr for they have come to destroy and put the rule of Islam in its place?

Keempat: Tidak benar bahawa orang Islam, ketika menakluki negeri-negeri, berasal daripada tamadun yang lebih rendah daripada tanah yang ditakluki. Jika itu benar, mereka tentu telah meninggalkan tamadun mereka dan mengambil tamadun tanah-tanah yang ditakluki. Realiti yang dapat dilihat dan dirasai ialah bahawa negeri-negeri yang pernah dikuasai Rom membawa pemikiran tentang kehidupan yang bertentangan dengan Islam. Apabila orang Islam menakluki negeri-negeri itu, mereka tidak memaksa penduduknya memeluk Islam. Sebaliknya, mereka hanya berpuas hati dengan mengambil jizyah daripada rakyat. Tetapi tidak lama kemudian, kekuatan pemikiran Islam dan keluhuran tamadun Islam mengatasi pemikiran Rom dan tamadun Rom serta melenyapkannya. Penduduk negeri itu menjadi Muslim yang memeluk Islam dan menjalani kehidupan menurut jalannya dengan rasa puas dan tenteram, yang menunjukkan bahawa pemikiran Islam telah menghapuskan perundangan Rom dan pemikiran Rom serta menggantikan tempatnya. Realiti ini, yang membuktikan dirinya sendiri, menyangkal dakwaan para orientalis bahawa tamadun Rom lebih kuat daripada tamadun Islam. Ia juga menyangkal dakwaan mereka bahawa perundangan Islam dipengaruhi oleh perundangan Rom.

Fourth: It is not correct that the Muslims when they conquered countries were from a lower civilisation than the conquered land. If that was correct they would have abandoned their civilisation and adopted the civilisation of the conquered lands. The observable and perceptible reality is that the lands which the Romans used to rule carried thoughts about life which contradicted Islam. When the Muslims conquered them they did not force the inhabitants to profess Islam. Rather they were content just to take the jizya from the people. But it did not take long before the strength of the Islamic thought and the sublimity of the Islamic civilisation prevailed over the Roman thoughts and Roman civilisation and made it extinct. The inhabitants of the country became Muslims professing Islam and living according to it path with contentment and tranquillity which indicates that the thoughts of Islam had wiped out the Roman jurisprudence and Roman thoughts and had taken its place. This reality which speaks for itself refutes the assertion of the orientalists that the Roman civilisation was stronger than the Islamic civilisation. And it refutes their assertion that the Islamic jurisprudence was influenced by the Roman jurisprudence.

Kelima: perkataan 'fiqh' dan 'faqih' telah disebut dalam al-Qur'an al-Karim dan dalam hadith yang mulia. Kaum Muslimin tidak mengetahui sebarang hubungan berkenaan perundangan dengan orang Rom. Beliau berkata:

Fifth: the word ‘fiqh’ and ‘faqih’ have been mentioned in the Noble Qur’ān and in the sacred hadīth. The Muslims did not know of any relations regarding legislation with the Roman. He  said:

Ia adalah sebuah hadith daripada Rasulullah ﷺ yang disebutkan sebelum sebarang hubungan perundangan dengan Rom. Kaedah ini juga telah disebut dalam surat ‘Umar kepada Abu Musa di Basrah. Telah diketahui umum bahawa tiada sebarang hubungan perundangan berlaku antara ‘Umar dan Rom. Maka bagaimana mereka mendakwa bahawa orang Islam mengambil istilah fiqh, faqih dan kaedah: ‘Bebanan bukti terletak pada orang yang membuat dakwaan, dan sumpah pada orang yang menafikannya’ daripada orang Rom, padahal orang Islam sendiri telah mengatakan perkara-perkara ini dan telah memilikinya sejak fajar Islam.

It is a hadīth of the Messenger  which he stated before any legislative contact with the Romans. The maxim has been mentioned in the letter of ‘Umar to Abu Musa in Basra. It is well known that no legislative contact took place between ‘Umar and the Romans. So how can they allege that the Muslims took the term fiqh, faqih and the principle: ‘The burden of proof rests on the one makes the claim and on the one who rejects is the oath’ from the Romans when the Muslims themselves have said these things and they had them since the dawn of Islam.

Daripada ini jelaslah bahawa dakwaan mengenai pengaruh undang-undang Rom terhadap fiqh Islam sama sekali tidak mempunyai asas. Ia adalah rekaan para orientalis yang memusuhi Islam, yang memenuhi hati mereka dengan kebencian terhadap orang Islam...

From this it becomes clear that the myth of the influence of Roman law on Islamic jurisprudence has absolutely no basis whatsoever. It is a fabrication of the orientalists who are hostile to Islam, who fill their hearts with hatred for the Muslims...

Mengenai isu bahawa fiqh Islam mengambil daripada Talmud, kebatilannya jelas daripada kecaman al-Qur'an terhadap orang Yahudi kerana memalsukan Taurat dan Injil yang diturunkan kepada sayyidina Musa dan sayyidina 'Isa, dan bahawa apa yang ada pada mereka itu ditulis oleh tangan mereka sendiri, ia bukan daripada Allah. Tambahan pula, orang Yahudi dahulu merupakan puak-puak yang terpisah daripada orang Islam; mereka tidak tinggal bersama orang Islam, malah tidak bergaul dengan mereka, apatah lagi permusuhan yang berterusan antara mereka dengan orang Islam dan peperangan tanpa henti yang dilancarkan oleh orang Islam terhadap mereka, sehingga mereka diusir dari tengah-tengah kalangan mereka. Hal ini bertentangan dengan dakwaan bahawa orang Islam mengambil daripada mereka.

As for the issue of Islamic jurisprudence taking from the Talmud, its fallacy is evident from the Qur’ān’s attack on the Jews for fabricating the Tawrah and Injeel which were revealed to sayyidna Musa  and sayidina ‘Isa  and that what they have with them has been written by their own hands, it is not from Allah . Moreover, the fact that the Jews used to be separate tribes from the Muslims, they did not live with the Muslims, they did not even mix with them not to speak of the constant animosity between them and the Muslims and the unremitting wars waged on them by the Muslims until they expelled them from their midst. This contradicts the idea of Muslims taking from them.

Hakikat dan realiti yang dapat dilihat ialah bahawa fiqh Islam terdiri daripada hukum-hukum yang diistinbatkan daripada al-Qur’an dan Sunnah, atau daripada apa yang ditunjukkan oleh al-Qur’an dan Sunnah sebagai dalil, dan bahawa sesuatu hukum yang tidak berasaskan, pada asal-usulnya, kepada dalil Syariah tidak dianggap sebagai sebahagian daripada hukum-hukum Islam, dan tidak juga dianggap sebagai sebahagian daripada fiqh Islam.

The truth, and the perceptible reality is that Islamic jurisprudence constitutes rules deduced from the Qur’ān and Sunnah or to what the Qur’ān and Sunnah alluded to in terms of evidence and that if the rule is not based, in its origins, on a Sharī’ah evidence, it is not considered as a part of the rules of Islam and nor is it considered part of Islamic jurisprudence