Maksudnya, segala sesuatu berlaku menurut ketentuan (taqdīr) Allah dan ilmu-Nya, iaitu Dia telah menuliskannya dalam Lawh al-Mahfūz.
That is, everything is according to the determination [taqdīr] of Allah and His Knowledge, that is, He has written that in the Lawh al-Mahfūdh.
Frasa ‘qadar Allah’ telah digunakan dalam ucapan para Sahabah dengan maksud takdir Allah dan Ilmu-Nya. Diriwayatkan daripada Abdullah bin ‘Abbas bahawa, “‘Umar bin al-Khattāb pergi ke al-Sham, sehingga beliau sampai ke Sawgh, di mana beliau bertemu dengan para pemimpin tentera, Abu Ubaydah bin al-Jarrah dan sahabat-sahabatnya, yang memberitahunya bahawa wabak penyakit telah menimpa negeri Sham. Ibn ‘Abbas berkata, ‘Umar bin al-Khattāb berkata, ‘Panggilkan untuk saya golongan Muhājirīn yang pertama’. Maka mereka pun dipanggil, beliau bermesyuarat dengan mereka dan memaklumkan kepada mereka tentang wabak yang menimpa Sham, tetapi mereka berselisih pendapat. Sebahagian daripada mereka berkata, ‘Engkau keluar kerana suatu urusan dan kami tidak fikir engkau patut menukar keputusanmu’. Sebahagian yang lain berkata, ‘Engkau bersama beberapa orang dan para Sahabat Rasulullah ﷺ, dan kami tidak fikir engkau patut mendedahkan mereka kepada wabak ini’. ‘Umar berkata, ‘Undurlah dari hadapanku’. Kemudian beliau berkata, ‘Panggilkan untuk saya golongan Ansar’, maka mereka pun dipanggil, beliau bermesyuarat dengan mereka, dan mereka mengikut pendapat golongan Muhājirīn, lalu mereka juga berselisih seperti mereka. Beliau berkata, ‘Undurlah dari hadapanku.’ Kemudian beliau berkata, ‘Panggilkan untuk saya sesiapa sahaja yang hadir di sini daripada para pemimpin Quraisy yang termasuk golongan Muhājirīn Pembukaan (Fath)’, maka mereka pun dipanggil, dan tiada seorang pun daripada mereka berselisih pendapat dengannya, malah dua orang daripada mereka pun tidak berbeza. Mereka semua berkata, ‘Kami berpendapat engkau patut berpatah balik bersama orang-orang yang bersamamu dan jangan mendedahkan mereka kepada wabak ini.’ Maka ‘Umar mengumumkan kepada orang ramai, ‘Aku akan menunggang (pulang) pada waktu pagi, maka lakukanlah juga’. Abu Ubaydah kemudian berkata, ‘(Adakah engkau) lari daripada qadar Allah?’ ‘Umar menjawab, ‘Andai kata orang lain yang berkata begitu, wahai Abu Ubaydah; Ya, kami lari daripada qadar Allah kepada qadar Allah. Bagaimana pendapatmu jika engkau mempunyai unta dan engkau turun ke sebuah lembah yang mempunyai dua cerun (sisi), salah satunya subur dan yang lain gersang. Bukankah benar bahawa jika engkau menggembala di tanah yang subur, engkau melakukannya dengan qadar Allah, dan jika engkau menggembala di tanah yang tandus, engkau melakukannya dengan qadar Allah?" Qadar Allah di sini bermaksud ketentuan dan ilmu Allah, iaitu, jika engkau menggembala di tanah yang subur, engkau telah melakukan apa yang Allah tetapkan di dalam Lawh al-Mahfūdh dan apa yang Dia ketahui. Demikian juga jika engkau menggembala di tanah yang tandus, engkau telah melakukan apa yang Allah tetapkan di dalam Lawh al-Mahfūdh dan apa yang Dia ketahui.
The phrase ‘the qadar of Allah’ has come in the speech of the Sahabah with the meaning of the taqdīr of Allah and His Knowledge. It is narrated from Abdullah ibn ‘Abbas that, “Umar ibn al-Khattāb left for al-Sham, until he reached Sawgh where he met the leaders of the armies, Abu Ubaydah ibn al-Jarrah and his companions who informed him that plague had befallen the land of Sham. Ibn ‘Abbas said, Umar ibn al-Khattāb said, ‘Call for me the first Muhājirīn’. So they called them, he consulted them and informed them about the plague that that befallen Sham, but they differed. Some of them said, you went out for a matter and we do not think you should change your mind about it. Some others said that you have with you some people and the Companions of the Messenger of Allah and we do not think that you should expose them to this plague. Umar said ‘Withdraw from me’. He then said, ‘Call for me the Ansār’, so they called them, he consulted them, and they took the path of the Muhājirīn, so they differed like them. He said: ‘Withdraw from me.’ Then he said, ’Call for me whoever present here of the leaders of Quraish who are of the Muhajireen of the Conquest’, so they called them and even two men of them did not differ in their opinion to him. They all said, ‘We think that you should turn back together with the people who are with you and not expose them to this plague.’ Thus Umar announced to the people, ‘I will be riding (back) in the morning, so you do the same’. Abu Ubaydah then said, ‘(Are you) fleeing from the qadar of Allah ?’ Umar replied, ‘had someone else said that O Abu Ubaydah; Yes, we are fleeing from the qadar of Allah to the qadar of Allah. What do you think if you had camels and you descended a valley that has two slopes (sides), one of them is fertile and the other barren. Is it not true that if you grazed (in) the fertile one you would do so with the qadar of Allah , and if you grazed (in) the barren one you would do that with the qadar of Allah .” The qadar of Allah here means the determination and the knowledge of Allah , that is, if you grazed (in) the fertile you did what Allah had decreed in the Lawh al-Mahfūdh and what He did know. Similarly if you grazed in the barren one you did what Allah decreed in the Lawh al-Mahfūdh and what He did know.
Jelas daripada semua ini bahawa perkataan ‘qadar’ ialah kata homonim yang mempunyai banyak makna, antaranya ketetapan [taqdīr], ilmu ['ilm], pengaturan [tadbīr], masa [waqt], persediaan [tahī'ah] dan menjadikan sesuatu sebagai sifat. Namun, walaupun terdapat pelbagai makna ini, qadar tidak datang dengan makna bahawa hamba melakukan perbuatan secara paksaan; tidak juga datang dengan makna bahawa ia ialah hukum menyeluruh dalam perkara-perkara juz'i dan perinciannya; dan tidak juga datang dengan makna bahawa ia ialah salah satu rahsia Allah. Oleh itu, perkataan ‘qadar’ mempunyai makna-makna linguistik, dan al-Qur’an menggunakannya dengan makna-makna tersebut. Hadith juga menggunakannya dengan makna-makna yang digunakan dalam al-Qur’an. Tiada perbezaan makna antara yang digunakan dalam al-Qur’an dengan yang digunakan dalam Hadith. Ini ialah makna-makna linguistik bagi suatu istilah, maka akal tidak mempunyai peranan dalam hal itu. Jika tiada makna syar'i, sama ada dalam suatu ayat mahupun suatu hadith, selain makna-makna ini, maka tidak boleh dikatakan bahawa makna konvensional itu ialah makna syar'i.
It it clear from all this that the word ‘qadar’ is a homonym having many meanings, of which include determination [taqdīr], knowledge ['ilm], arrangement [tadbīr], time [waqt], preparation [tahī'ah] and making an attribute. Yet despite these various meanings, qadar did not come in them with the meaning that that the servant does the action by compulsion; nor did it come with the meaning that it is the collective judgement in the partial matters and the details; nor did it come with the meaning that it is one of the secrets of Allah . Therefore, the word ‘qadar’ has linguistic meanings and the Quran used it with these meanings. The Hadīth used it with the meanings used in the Quran. There is no difference in the meanings between those used in the Quran and those used in the Hadīth. These are linguist meanings for a term, so the intellect has a no role in that. If there are no shar’i meanings, neither in a verse nor in a hadīth, other than these meanings, then it should not be said that a conventional meaning is the shar’i meaning.
Jelas daripada semua maksud ini yang datang dalam ayat-ayat tersebut bahawa ia tidak bermaksud qadar yang diperselisihkan oleh golongan mutakallimūn, dan maksud makna-makna yang datang dalam aḥādīth ialah ketentuan [taqdīr] Allah dan Ilmu-Nya, iaitu tulisan-Nya di dalam Lawḥ al-Maḥfūẓ, dan ia tiada kaitan dengan perkara al-qaḍā' wa'l-qadar yang dibawa oleh golongan mutakallimūn untuk dibincangkan. Adapun apa yang diriwayatkan oleh al-Ṭabarānī dengan sanad yang baik [ḥasan] daripada hadis Ibn Mas'ūd, yang meriwayatkannya tanpa menyebut rujukan kepada Rasulullah ﷺ [marfū']:
It is clear from all of these meanings that came in the verses that they do not mean the qadar over which the mutakallimūn differed, and that the purport of the meanings which came in the ahadīth is the determination [taqdīr] of Allah and His Knowledge, that is, His writing in the Lawh al-Mahfūdh, and they have no connection with the subject of al-qadā’ wa‘l-qadar which the mutakallimūn brought up for discussion. As for what al-Tabarani reported with a good [hasan] chain from the hadīth of Ibn Mas'ūd who reported it without mentioning the reference to the Messenger of Allah (PBUH) [marfū']: