Walaupun akidah Islam terdiri daripada iman kepada Allah, para Malaikat-Nya, Kitab-kitab-Nya, Rasul-rasul-Nya, Hari Kiamat dan al-Qada' wal-Qadar, baik dan buruknya daripada Allah, ini tidak bermakna untuk mengecualikan apa-apa lain daripada iman. Sebaliknya, ia bermaksud bahawa perkara-perkara ini menjadi asas kepercayaan, dan terdapat pemikiran lain yang berkaitan dengan 'aqidah, seperti kema'shuman para Nabi, yang juga termasuk dalam iman kepada para nabi. Dalil kema'shuman para Nabi ialah dalil akal dan bukan dalil nas, kerana pembuktian kenabian seorang Nabi dan risalah rasul yang diutuskan kepadanya adalah secara akal, yang ditetapkan melalui mukjizat yang dapat dilihat.

Although the Islamic belief consists of belief in Allah , His Angels, His Books, His Messengers, the Day of Judgement and al-Qada wal-Qadar, both good and bad from Allah , it does not mean to exclude anything else from the belief. Rather, it means that this forms the basis of belief and there are other thoughts which relate to the ‘aqīdah (creed), such as the infallibility of the Prophets which also come under the belief in the prophets. The evidence of the infallibility of the Prophets is a rational evidence and not a textual evidence because the proof of the prophethood of a Prophet and the message of the messenger to whom he has been sent is rational, established by a perceptible miracle.

Walaupun akidah Islam dikatakan terdiri daripada kepercayaan kepada Allah, para malaikat-Nya, kitab-kitab-Nya, rasul-rasul-Nya, hari kiamat, serta al-Qada dan al-Qadar, baik dan buruknya daripada Allah, ini tidak bermakna bahawa tiada apa lagi yang perlu dipercayai. Sebaliknya, konsep-konsep ini hanyalah asas kepercayaan, kerana terdapat pula pemikiran-pemikiran lain yang berkait dengan 'aqidah, seperti sifat maksum para nabi, yang termasuk dalam kategori kepercayaan kepada para nabi.

Although the Islamic belief is said to consist of belief in Allah , his angels, his books, his messengers, the day of judgement and al-Qada wal-Qadar both good and bad are from Allah , it does not mean that nothing else must be believed in. Rather these concepts only form the basis of belief, as there are other thoughts that are linked to the ‘aqīdah, like the infallibility of the prophets, which fall within the category of belief in the prophets.

Bukti bagi kema'shuman (kebebasan daripada dosa) para nabi bersifat rasional dan tidak berdasarkan laporan secara lisan (naqli). Ini kerana kesahihan kenabian seorang nabi dan risalah rasul yang diutus kepadanya adalah bersifat rasional, dan dibuktikan dengan mukjizat yang nyata. Sifat kema'shuman seorang nabi menuntut agar ia bersifat rasional, kerana ia merupakan salah satu syarat untuk mengesahkan kenabian para nabi dan rasul. Akal menuntut agar para nabi dan rasul itu maksum, kerana ia menjadi prasyarat bagi peranan nabi dan rasul dalam menyampaikan (risalah) daripada Allah.

Evidence for the infallibility of the prophets is rational and not based upon aural reports. This is because the validity of the prophethood of the prophet and the message of the messenger to whom they are sent is rational and is proven by the tangible miracle. The prophet’s infallible nature necessitates it to be rational because it is one of the requirements to verify the prophethood of the prophets and messengers. The mind necessitates that the prophets and messengers are infallible, as it is a pre-requisite for the role of the prophet and messenger in propagating from Allah .

Jika sekiranya dibolehkan untuk menimbulkan keraguan terhadap sifat maksum para nabi walaupun dalam satu perkara hukum, maka akibatnya akan timbul keraguan dan kekosongan dalam setiap perkara yang lain. Oleh itu, ketika itu kedudukan kenabian dan kerasulan akan menjadi tidak bermakna. Dalil bahawa seseorang itu seorang nabi atau rasul daripada Allah bermaksud bahawa dia maksum dalam setiap perkara yang dia sampaikan.

If it were possible to raise doubts about the infallible nature of the prophets even in one issue of law, consequently this would give rise to the emergence of skepticism and vacuums in every other issue. Hence, at that point both the case for prophethood and messengerhood would be meaningless. The evidence that a person is a prophet or a messenger from Allah  means that he is infallible in everything he propagates.

Oleh itu, secara mustahak dia terpelihara daripada kesilapan dalam penyampaian, dan mengingkari hal ini bermakna mengingkari risalah yang dibawanya serta kenabian yang dengannya dia diutuskan. Maka, wajib setiap nabi dan rasul terpelihara daripada kesilapan dalam penyampaian kerana ia adalah salah satu sifat para nabi. Akal menuntut bahawa sifat-sifat ini ada pada setiap nabi dan rasul.

Thus, by necessity he is infallible in his propagation, and the disbelief in this is disbelief in the message that he brought and the prophethood which he was sent with. Therefore, it is necessary that each and every prophet and messenger is infallible from error in the propagation as this is one of the attributes of the prophets. The mind necessitates that these characteristics are present in each and every prophet and messenger.

Mengenai kema'shuman para nabi dan rasul daripada melakukan perbuatan yang bertentangan dengan larangan dan perintah Allah, dalil akal menuntut bahawa mereka benar-benar ma'sum daripada melakukan dosa-dosa besar (al-Kabair). Oleh itu, mereka tidak boleh melakukan mana-mana dosa besar kerana ini bermakna melakukan maksiat. Ketaatan dan maksiat tidak boleh dipisahkan. Maka, jika sekiranya para nabi boleh berbuat dosa dalam perbuatan mereka, perkara yang sama juga akan berlaku dalam dakwah mereka. Namun, ini bercanggah dengan kenabian dan kerasulan. Oleh itu, para nabi dan rasul ma'sum daripada dosa-dosa besar, sebagaimana mereka ma'sum dalam menyampaikan risalah daripada Allah.

As for the infallibility of the prophets and messengers from carrying out actions contrary to the prohibitions and commands of Allah , rational evidence requires that they be categorically infallible from doing al-Kabair. Hence, they can not undertake any al-Kabair because this would mean committing sins. Both obedience and sinning are indivisible. Thus, if it were possible for the prophets to sin in their actions, this would also be true in their propagation. However, this contradicts both the prophethood and messengerhood. Therefore the prophets and messengers are infallible from the al-Kabair, just as they are infallible in propagating the message from Allah .

Adapun kemaksuman daripada dosa-dosa kecil (al-Saghair), terdapat perbezaan pendapat di kalangan Ulama. Sebahagian mereka berkata bahawa mereka tidak maksum daripadanya kerana ia tidak merupakan perbuatan dosa, dan sebahagian yang lain berkata bahawa mereka maksum daripada dosa-dosa kecil (al-Saghair) kerana ia merupakan perbuatan dosa.

As for infallibility from the minor sins (al-Saghair), there is a difference of opinion between the Ulama. Some say that they are not infallible from them because they do not constitute sinning and others say they are infallible from the minor sins (al-Saghair) because they constitute sinning.

Namun, realitinya ialah bahawa para nabi terpelihara daripada segala perkara yang pasti telah diperintahkan dan dilarang ke atas mereka. Dengan kata lain, semua Faraid (jamak: Fard, kewajipan yang wajib dilaksanakan) dan Muharramat (jamak: Haram, larangan). Mereka juga terpelihara daripada meninggalkan Wajibaat (kewajipan yang wajib dilaksanakan) dan daripada melakukan perbuatan Haram (dilarang), sama ada dosa besar atau dosa kecil. Dengan kata lain, mereka terpelihara daripada segala sesuatu yang disebut atau disahkan sebagai dosa.

However, the reality is that the prophets are infallible from everything definite that has been both commanded and prohibited for them. In other words, all the Faraids [pl: Fard] (compulsory obligations) and Muharramat [pl: Haram] (prohibitions). They are also infallible from leaving the Wajibaats (compulsory obligations) and from carrying out Haram (prohibited) actions, whether it is a major or a minor sin. In other words, they are infallible from everything and anything called, or confirmed to be a sin.

Ini adalah dengan pengecualian makruhat dan mandubat, yang berbeza kerana para nabi dan rasul tidak maksum daripadanya, dan ini juga tidak bercanggah dengan kedudukan kenabian atau kerasulan. Oleh itu, harus bagi mereka melakukan perbuatan makruh dan meninggalkan perbuatan mandub, kerana kedua-dua perbuatan itu tidak merupakan dosa. Begitu juga harus bagi mereka melakukan sebahagian perbuatan mubah dan meninggalkan yang lain, kerana kategori-kategori tersebut tidak termasuk dalam konsep dosa dari segala aspeknya. Inilah sifat-sifat dan syarat-syarat yang wajib diterima akal bagi para nabi dan rasul.

This is with the exception of the Makruhat, Mandubat which are different, as they are not infallible from these and neither would this constitute a contradiction with the role of prophethood or messengerhood. Thus it is permissible for them to carry out a Makruh action and to leave a Mandoob action, because neither action constitutes a sin. Likewise it also permissible for them to carry out some Mubah actions and abstain from others, as neither categories in all their aspects fall within the concept of sin. These are the pre-requisites and attributes of the prophets and messengers that the mind necessitates.

Walau bagaimanapun, sifat maksum hanya menjadi sebahagian yang tidak terpisahkan daripada sifat-sifat para nabi dan rasul selepas mereka menerima wahyu dan menjadi nabi serta rasul. Sebelum itu, mereka terikat dengan hukum yang sama seperti manusia lain, kerana sebagaimana yang telah disebutkan sebelum ini, sifat maksum hanya bagi kenabian dan kerasulan sahaja.

However, infallibility only becomes an integral part of the characteristics of the prophets and messengers after they receive revelation and become prophets and messengers. Prior to this they are bound by the same laws as the rest of mankind, because as previously mentioned, infallibility is for the prophethood and messagehood only.