Pada asalnya lelaki dan perempuan dipisahkan, dan mereka tidak berhimpun kecuali kerana suatu keperluan yang disetujui oleh Syarak, serta Syarak membenarkan perhimpunan mereka untuk tujuan itu, seperti perdagangan dan haji.

In origin men and women are segregated, and do not come together except for a need by Shar’ agrees to it and agrees to their assembly for it , such as trade and the pilgrimage.

Artikel ini berdasarkan pelbagai dalil. Pertama: Syariat membahagikan kehidupan seorang Muslim kepada ruang umum dan ruang peribadi. Dalam kehidupan peribadi seorang wanita, dia boleh menzahirkan apa yang berada di atas auratnya kepada mahramnya (saudara-mara terdekat), manakala dalam ruang awam dia tidak boleh menzahirkan apa-apa daripada tubuhnya kecuali wajah dan tangannya. Kedua: Syariat menetapkan saf wanita dalam solat berada di belakang saf lelaki. Ketiga: Syariat memerintahkan lelaki supaya menundukkan pandangan daripada wanita, dan begitu juga sebaliknya. Keempat: Wanita diperintahkan menutup dirinya dengan pakaian yang sopan, yang menutupi setiap bahagian tempat perhiasan, kecuali yang zahir daripadanya (iaitu tangan dan wajahnya). Kelima: Dibenarkan baginya menzahirkan apa yang berada di atas auratnya dalam kehidupan peribadinya di antara mahramnya.

This article is derived from numerous evidences. Firstly: the Shari’ah divided the Muslim’s life between the general and private spheres, and in the woman’s private life she can display what is above her Awrah to her Maharim (close family relatives), whereas in her public sphere she cannot display anything from her body except her face and hands. Secondly, the Shari’ah made the rows of the woman in prayer behind that of the men. Thirdly, the Shari’ah ordered men to lower their gaze from the women, and vice versa. Fourthly, the woman has been ordered to cover herself in modest clothing which covers every part of the places of adornment, except for that which is apparent from her (in other words, her hands and face). Fifthly, it is permitted for her to display what is above her Awrah in her private life between her Maharim.

Semua dalil bagi hukum-hukum ini menunjukkan bahawa asasnya ialah lelaki dipisahkan daripada wanita, sehingga masing-masing hidup dalam ruang kehidupan yang berbeza daripada yang lain. Di samping itu, beberapa perkara telah dihalalkan, disunatkan dan diwajibkan ke atas wanita. Oleh itu, adalah wajib baginya melaksanakan apa yang diwajibkan dan disunatkan, dan apa yang dibenarkan, tetapi tanpa Tabarruj (berhias yang menarik perhatian) dan dengan pakaian yang Allah (SWT) sifatkan dalam al-Qur'an dengan firman-Nya (SWT): "Dan hendaklah mereka menutupkan tudung kepala mereka sehingga menutupi dada mereka." (TMQ 24:31), iaitu pakaian atas/luar; manakala firman-Nya (SWT): "Hendaklah mereka melabuhkan (menurunkan) jilbab mereka ke atas diri mereka," merujuk kepada pakaian dari bahagian bawah, kerana jilbab dipakai di atas pakaian. Al-Jawhari berkata dalam al-Sihhah: "Jilbab ialah penutup, dan ada yang mengatakan ia ialah selimut." Dalam kamus al-Muheet disebutkan: "Jilbab berbentuk seperti sirdab atau sinmar, iaitu jubah atau pakaian besar bagi wanita di bawah penutup, atau yang menyembunyikan pakaiannya seperti penutup." Dan "idnaa'" (melabuhkan) pakaian bermaksud menurunkannya ke bahagian bawah; dikatakan "labuhkanlah penutup itu, turunkannya", dan makna melabuhkan di sini ialah menurunkan, dan makna satu-satunya menurunkan pakaian ialah menurunkannya ke bahagian bawah. Dan firman-Nya (SWT):

All of the evidences for these rules indicate that the basis is that men are segregated from women, and so each of them lives in a different sphere of life than the other. Along with this, the woman has had certain issues made permitted, recommended and obligatory upon her. Therefore, it is imperative that she undertakes what is obligatory, and recommended, and permitted, but without Tabarruj (beautification which attracts attention) and with the clothing which Allah (swt) described in the Quran with His (swt) words. “And to wrap [a portion of] their headcovers over their chests.” (TMQ 24:31) is the upper/outer clothing; whereas His (swt) words. “Bring down (let down) over themselves their wrapping outer garments.” is referring to the clothing from underneath, because the Jilbab is worn above the clothing. Al-Jawhari said in Al-Sihhah “The Jilbab is the cover and some say it is a sheet”. In the Al-Muheet dictionary it mentions “the Jilbab is in the form of the Sirdab or the Sinmar, which is the gown or a large garment for women under the cover, or conceals her clothing like a cover”. And to “draw” (Idnaa') clothing is to lower it to the bottom; it is said “draw the cover, lower it”, and the meaning of drawing here is lowering, and the only meaning of lowering the clothing is to lower it to the bottom. And His (swt) words.

"Tidak menampakkan perhiasan." (TMQ 24:60) merujuk kepada memamerkan perhiasan secara terbuka (Tabarruj).

“Not displaying adornment.” (TMQ 24:60) is with respect to the open display of beautification (Tabarruj).

Oleh itu, dia dibenarkan keluar dengan memakai pakaian yang ditetapkan oleh Syariah untuknya, dan bertemu dengan lelaki bagi melaksanakan apa yang dibenarkan oleh Syariah untuknya, seperti membeli, menjual, bekerja, melantik wakil, hak jagaan dan sebagainya, serta untuk menunaikan apa yang diwajibkan ke atasnya seperti haji dan membayar zakat, atau yang disunatkan ke atasnya seperti sedekah sukarela, membantu orang miskin, merawat orang sakit dan sebagainya. Keperluan-keperluan ini telah disahkan dari sudut hukum untuknya oleh Syariah, sama ada ia wajib, sunat, atau harus, dan Syariah juga telah mengesahkan perhimpunan lelaki dan wanita semasa ia dilaksanakan. Oleh itu, dalil-dalil ini menunjukkan bahawa cara hidup dalam Islam ialah memisahkan lelaki daripada wanita dalam ruang peribadi, dan membenarkan lelaki dan wanita berhimpun di ruang awam untuk melaksanakan apa sahaja yang diwajibkan, disunatkan, atau dibenarkan ke atas mereka, dengan pakaian yang ditetapkan oleh Syariah untuk wanita. Inilah dalil-dalil bagi artikel ini.

Therefore, she is allowed to go out dressed in accordance with what the Shari’ah specified for her, and meet with men in order to undertake what the Shari’ah allowed her to do, such as buying, selling, employment, appointing proxies, custody and so on, and to carry out was has been made obligatory upon her such as Hajj and paying the Zakah, or recommended upon her such as voluntary charity, helping the poor, treating the sick and so on. These needs have been confirmed from the legislative angle for her by the Shari’ah, whether they were obligatory, recommended, or permitted, and has confirmed the gathering of men and woman while they are undertaken. Therefore, these evidences indicate that the method of life in Islam is to segregate men from the women in the private sphere, and allow men and women to gather in the public sphere in order to carry out whatever was obligatory, recommended, or permitted upon them with the dress in accordance with what the Shari’ah specified to her. These are the evidences for this article.