Jika Khilafah dikontrakkan kepada seorang individu melalui baiah daripada mereka yang sah untuk dijadikan pihak kontrak, maka baiah selebihnya daripada rakyat ialah baiah ketaatan dan bukan baiah kontrak; dan oleh itu, sesiapa yang dilihat berpotensi untuk memberontak dipaksa untuk memberikan baiah.

If the Khilafah is contracted to an individual by the pledge of those it is valid to be contracted with, the pledge of the remainder of the people is a pledge upon obedience and not a pledge of contracting; and so, any one who is seen to have the potential of rebellion is forced to give the pledge.

Dalil bagi perkara ini ialah apa yang berlaku dalam bai'ah Khulafa' Rasyidin yang empat, kerana ia merupakan Ijma' para sahabat. Dalam bai'ah Abu Bakar (ra), golongan yang berkuasa dan berpengaruh (Ahl Al-Hal wal-‘Aqd) di Madinah sahaja sudah mencukupi, dan begitu juga keadaannya dalam bai'ah Umar (ra). Dalam bai'ah 'Uthman (ra), memadai dengan mengambil pendapat kaum Muslimin di Madinah dan mengambil bai'ah daripada mereka. Manakala dalam bai'ah 'Ali (ra), bai'ah daripada majoriti penduduk Madinah dan Kufah sudah mencukupi. Semua ini menunjukkan bahawa tidak wajib seluruh kaum Muslimin memberikan bai'ah untuk menegakkan Khilafah; sebaliknya bai'ah daripada kebanyakan wakil mereka sudah memadai. Adapun selebihnya, jika mereka memberikan bai'ah, maka bai'ah mereka itu ialah ketaatan.

The evidence for this is what happened in the pledge of the four Khulafaa’, because it was an Ijma’ of the companions. In the pledge of Abu Bakr (ra), the people of power and influence (Ahl Al-Hal wal-‘Aqd) of Madinah alone were sufficient, and that was the case in the pledge of Umar (ra), and in the pledge of ‘Uthman (ra) it was enough to take the opinion of the Muslims in Madinah, and take the pledge from them, and in the pledge of Ali (ra) the pledge of the majority of the people of Madinah and Kufa was enough. All of this indicates that it is not necessary that all the Muslims have to give the pledge in order to contract the Khilafah; rather the pledge of most of their representatives is enough. As for the remainder, then if they gave a pledge their pledge is upon obedience.

Mengenai memaksa mereka yang mungkin memberontak untuk memberikan baiah setelah baiah majoriti para wakil, dalilnya ialah keazaman Ali (ra) agar Mu'awiyah memberikan baiah kepadanya dan menyetujui apa yang telah disepakati oleh rakyat, serta paksaannya terhadap Talhah dan Az-Zubayr untuk memberikan baiah kepadanya. Tiada seorang pun daripada para sahabat yang menegurnya kerana perbuatan itu, walaupun sebahagian daripada mereka menasihatinya agar tidak memecat Mu'awiyah daripada jawatan gabenor di Ash-Sham. Diamnya para sahabat terhadap perbuatan salah seorang daripada mereka, jika perbuatan itu tergolong dalam perkara yang sepatutnya ditegur – seperti memaksa seseorang memberikan baiah sedangkan baiah ialah suatu akad yang berdasarkan kerelaan dan persetujuan – dianggap sebagai Ijma' diam yang menyetujui, dan dianggap sebagai dalil Syarak.

With respect to forcing those whom may rebel to take the pledge after the pledge of the majority of the representatives, the evidence is the resolve of our master Ali (ra) to make Mu’awiyah give him the pledge and agree with what the people had agreed, and his forcing of Talha and Az-Zubayr to take his pledge, and none of the companions rebuked him for doing so, though some of them gave him advice not to remove Mu’awiyah from the governorship of As-Sham. The silence of the companions upon the actions of one of them, if it was from the actions that are rebuked – such as forcing someone to take the pledge whereas it is a contract upon satisfaction and consent – is considered to be an Ijma’ of silent consent, and is considered a Shari’ah evidence.