Manuver politik adalah perkara yang perlu dalam dasar luar negara, dan keberkesanan manuver ini bergantung pada menyembunyikan matlamat (anda) dan mendedahkan tindakan (anda).

Political manoeuvres are necessary in foreign policy, and the effectiveness of these manoeuvres is dependent on concealing (your) aims and disclosing (your) acts.

Artikel ini termasuk dalam perkara-perkara yang dibiarkan kepada pendapat dan ijtihad Imam, dan manuver politik ialah tindakan-tindakan yang dilakukan oleh Negara dan ditujukan untuk matlamat selain daripada matlamat yang nyata daripada tindakan yang dilakukan. Nabi ﷺ pernah melakukan manuver-manuver ini, seperti ekspedisi-ekspedisi yang baginda lancarkan pada penghujung tahun pertama dan awal tahun kedua Hijrah, kerana matlamat zahir ekspedisi-ekspedisi tersebut ialah Rasulullah ﷺ hendak menyerang kaum Quraisy, tetapi hakikat di sebaliknya ialah untuk menggentarkan kaum Quraisy dan menjadikan puak-puak Arab yang lain mengambil sikap berkecuali terhadap konflik antara baginda dengan kaum Quraisy. Buktinya ialah ekspedisi-ekspedisi ini berjumlah kecil, iaitu enam puluh, atau dua ratus, atau tiga ratus orang, yang tidak cukup besar untuk memerangi kaum Quraisy, dan baginda tidak pun memerangi kaum Quraisy dalam mana-mana satu daripadanya. Apa yang terhasil daripadanya hanyalah baginda membuat perjanjian dengan sebahagian puak Arab, seperti perikatan baginda dengan Damrah dan menjalinkan hubungan baik dengan Bani Mudlij. Contoh lain ialah perjalanan baginda ke Makkah pada tahun keenam Hijrah dengan niat menunaikan haji, dan baginda mengumumkan bahawa walaupun wujud keadaan perang antara baginda dengan kaum Quraisy, di bawah kuasa merekalah Ka'bah pada waktu itu. Tujuan perjalanan tersebut ialah untuk mencapai satu perjanjian gencatan senjata dengan kaum Quraisy bagi menangani Khaibar, kerana sampai kepada baginda khabar bahawa Khaibar dan kaum Quraisy sedang berunding untuk membuat persetujuan menyerang Madinah. Bukti bahawa ini ialah manuver politik ialah baginda gembira untuk pulang tanpa menyempurnakan haji sebaik sahaja perjanjian tercapai, kemudian baginda menyerang dan menangani Khaibar dua minggu selepas kepulangan baginda. Kesemua ini ialah manuver politik. Kekuatan tipu daya ini terletak pada tindakan yang dilakukan, iaitu tipu daya itu diumumkan dan kelihatan, tetapi tujuannya tersembunyi. Oleh itu, keberkesanannya bergantung kepada keketaraan tindakan itu dan kerahsiaan tujuannya.

This Article is from the permitted issues left to the opinion and Ijtihad of the Imam, and the political manoeuvres are the actions which are undertaken by the State which are intended for goals other than the goals which are apparent from the action undertaken. The Prophet used to carry out these manoeuvres, such as the expeditions which he carried out at the end of the first and beginning of the second year Hijri, as the apparent goal of these expeditions was that the Messenger (pbuh) wanted to attack the Quraysh, but the reality behind them was to intimidate the Quraysh and make the other Arab tribes take a neutral position regarding the conflict between him and the Quraysh. The evidence for that is that these expeditions were small in number - sixty, or two hundred, or three hundred - which is not large enough to fight the Quraysh, and he did not fight the Quraysh in any of them. All that resulted from them was that he concluded treaties with some of the Arab tribes, such as his alliance with Damra and concluding friendly relations with Bani Mudlej. Another example is his trip to Makkah in the sixth Hijri year intending to perform the pilgrimage, and his announcing that while there was a state of war between him and the Quraysh under whose authority the Ka’bah was at that time. The intention of that journey was to arrive at an armistice treaty with the Quraysh in order to deal with Khaybar, since it had reached him that Khaybar and the Quraysh were negotiating an agreement to attack Madinah. The evidence for this being a political manoeuvre is that he was pleased to return without having completed the pilgrimage once he had achieved the treaty, and he then attacked and dealt with Khaybar two weeks after his return. All of these are political manoeuvres. The power of these manoeuvres are the actions which are undertaken, such as that the manoeuvre is announced and apparent, but the goals of it are hidden, and so its effectiveness is dependent upon the prominence of the action and the concealment of the goals.