Harta persendirian ialah hukum Syariah yang ditentukan oleh harta itu sendiri atau manfaat daripadanya. Ini melayakkan pemilik sesuatu harta untuk mendapat manfaatnya atau memperoleh balasan sebagai gantinya.

Private property is Shari’ah rule determined by the property itself or the benefit from it. This qualifies the one that owns a property to benefit of it or gets an exchange for it.

Dalil bagi artikel ini ialah dalil-dalil Syariah yang menunjukkan bahawa definisi pemilikan persendirian ialah keizinan Pembuat Syariat (swt) untuk menggunakan harta itu sendiri, yang merangkumi keizinan-Nya (swt) berkenaan penggunaan, dan keizinan ini memerlukan dalil bagi setiap penggunaan kerana ia adalah perbuatan seorang hamba, maka adalah wajib terdapat ketetapan daripada Pembuat Syariat (swt) mengenainya. Sama juga, ia merangkumi keizinan-Nya (swt) berkenaan sama ada harta itu sendiri boleh digunakan atau tidak, yang tidak memerlukan dalil bagi setiap satu barang. Sebaliknya, asal bagi setiap harta ialah ia diizinkan untuk dimiliki kerana dalil umum dalam firman-Nya:

The evidence of this article is the Shari’ah evidences which indicate that the definition of private ownership is the permission of the Legislator (swt) for the utilisation of the property itself, which encompasses His (swt) permission with respect to utilisation, which in turn requires an evidence for every utilisation since it is the action of the worshipper, and so it is imperative that there is an address from the Legislator (swt) regarding it. In the same way it also encompasses His (swt) permission with respect to whether the property itself can be utilised or not, which does not require an evidence for every item. Rather, the origin in every property is that it has been permitted to be owned due to the general evidence in His (swt) words:

"Dan Dia telah menundukkan untuk kamu apa yang ada di langit dan apa yang ada di bumi, semuanya daripada-Nya." (TMQ 45:13), maka larangan memiliki sesuatu harta tertentu memerlukan nas.

“And He has subjected to you whatever is in the heavens and whatever is on the earth - all from Him.” (TMQ 45:13), and so the prohibition of owning a specific property requires a text.

Oleh itu, dalil-dalil yang mengizinkan penggunaan harta itu juga mengizinkan pemilikan harta tersebut, dan dalil-dalil yang menghalalkan segala sesuatu bagi manusia memberikan kepadanya keizinan umum untuk memiliki apa sahaja. Maka, daripada kedua-dua perkara ini dapat disimpulkan bahawa takrif pemilikan ialah keizinan Pembuat Syariat (SWT) untuk menggunakan harta itu sendiri. Inilah maksud takrif yang disebutkan dalam artikel ini.

Accordingly the evidences for the permission of utilisation permitted the possession of the property, and the evidences which permitted every thing for human beings gave him the general permission to own anything, and so it has been deduced from these two issues that the definition of ownership is the permission of the Legislator (swt) for the utilisation of the property itself. This is the meaning of the definition mentioned in this article.

Sebagai contoh pemilikan sebuah roti, dikatakan bahawa roti itu adalah harta, dan ditetapkan bahawa hukum syara' mengenainya ialah Pembuat Syariat (swt) memberi izin kepada manusia untuk menggunakannya, melalui memakannya, mengambil manfaat daripadanya dan menukarkannya. Izin untuk menggunakan ini menghendaki bahawa pemilik, iaitu orang yang izin itu berkaitan dengannya, diberi kemampuan untuk memakan roti itu dan begitu juga kemampuan untuk menjualnya. Maka hukum syara' yang ditetapkan bagi harta, iaitu roti itu, ialah terdapat izin untuk memakan dan menukarkannya.

If we take the example of the ownership of a loaf of bread, it would be said that the loaf of bread is the property, and it is determined that the Shari’ah rule regarding it is that the Legislator (swt) gave permission for people to utilise it, through consumption, benefiting from it and exchanging it. This permission for utilisation necessitates that the owner, who is the one whom the permission relates to, is enabled to eat the loaf of bread and similarly is enabled sell it. So the determined Shari’ah rule for the property, in other words, the loaf of bread, is that there is permission to consume and exchange it.

Definisi yang disebut dalam artikel ini berdasarkan hal ini, dan definisi ini bermaksud izin Pembuat Syariat (Ash-Shaari') bagi penggunaan harta tersebut. Artikel ini disusun berdasarkan asas ini.

The definition mentioned in this article was based upon this, and this definition means the permission of the Legislator for the utilisation of the property. The article was drafted upon this basis.