Perkara 38 - Draf Perlembagaan Negara Khilafah | Quran Course

Perkara 38 - Draf Perlembagaan Negara Khilafah | Quran Course

"Imam (pemerintah) itu adalah penjaga dan bertanggungjawab (akan dipersoalkan) ke atas rakyatnya," diriwayatkan oleh Al-Bukhari melalui 'Abd Allah bin Umar, dan juga bahawa peraturan yang diberikan oleh Shari'ah kepada Khalifah, seperti kebebasannya dalam bertindak menurut pendapatnya dan Ijtihad dalam harta Bayt Al-Mal (perbendaharaan negara) yang diamanahkan, dan seperti memaksa rakyat untuk mengikut pendapat tertentu dalam satu isu, serta apa sahaja yang serupa dengannya. Riwayat ini memberikan Khalifah hak yang sempurna dalam mentadbir urusan rakyat tanpa sebarang sekatan, dan peraturan Bayt Al-Mal, pengambilan, penyediaan Tentera, pelantikan gabenor, serta apa sahaja yang telah diberikan kepada Khalifah, diberikan kepadanya secara mutlak tanpa sebarang sekatan. Ini menjadi bukti bahawa beliau boleh menjalankan pentadbiran urusan mengikut pandangannya tanpa sebarang sekatan, dan mentaatinya adalah wajib manakala menderhakainya adalah dosa. Namun, pelaksanaan pentadbiran ini mestilah dilakukan mengikut peraturan Shari'ah; dengan kata lain, mengikut nas-nas Shari'ah. Oleh itu, kuasa wajib tersebut, walaupun telah diberikan kepadanya secara mutlak, tetap terikat dengan Shari'ah; dengan kata lain, mengikut peraturan Shari'ah. Sebagai contoh, beliau diberikan kuasa untuk melantik gabenor mengikut kehendaknya, tetapi tidak sah melantik orang kafir, kanak-kanak, atau wanita sebagai gabenor, kerana ia telah diharamkan oleh Shari'ah. Contoh lain ialah beliau boleh membenarkan pembukaan kedutaan negara-negara kafir di tanah yang berada di bawah kekuasaannya, dan beliau dibenarkan berbuat demikian tanpa sebarang sekatan; namun, tidak sah membenarkan pembukaan kedutaan bagi negara kafir yang ingin menggunakan kedutaan itu sebagai alat untuk menguasai negeri-negeri Islam, kerana Shari'ah telah melarangnya. Demikian juga, beliau boleh menggubal bahagian-bahagian belanjawan dan jumlah yang diperlukan bagi setiap bahagian, tetapi beliau tidak boleh memasukkan dalam belanjawan satu bahagian untuk membina empangan yang kosnya melebihi hasil Bayt Al-Mal dengan alasan bahawa beliau akan mengutip cukai untuk membiayainya. Ini kerana tidak dibenarkan dari syariah untuk mengenakan cukai demi sesuatu yang tidak penting seperti empangan ini. Dengan cara ini, walaupun beliau mempunyai kuasa mutlak dalam mentadbir urusan yang telah diberikan kepadanya oleh syariah, kemutlakan ini hanya boleh beroperasi mengikut hukum-hukum syariah. Selain itu, yang dimaksudkan dengan hak mutlak dalam mentadbir urusan bukanlah bahawa beliau boleh menggubal undang-undang yang beliau anggap perlu untuk mentadbir urusan negeri, sebaliknya maksudnya ialah beliau telah diberikan kebebasan bertindak untuk bertindak mengikut pendapatnya tentang bagaimana urusan itu patut dijalankan dalam perkara-perkara yang telah dibenarkan kepadanya, dan pada ketika itulah beliau menggubal undang-undang dalam perkara-perkara yang telah diberi kebenaran untuk diusahakannya mengikut pendapatnya, dan kemudian menjadi wajib bagi rakyat untuk mentaatinya kerana syariah telah memberikan beliau kebebasan bertindak untuk melaksanakan pendapatnya dalam perkara-perkara tersebut dan memerintahkan kita supaya mentaatinya. Maka beliau boleh menjadikan pendapat ini sebagai undang-undang yang rakyat terikat dengannya. Sebagai contoh, beliau diberi hak untuk menguruskan urusan Bayt Al-Mal mengikut pendapat dan ijtihadnya, dan memerintahkan rakyat supaya mentaatinya sewajarnya, maka beliau boleh menggubal undang-undang kewangan bagi Bayt Al-Mal, dan pada ketika itu menjadi wajib untuk mentaati undang-undang tersebut. Demikian juga, beliau diberi kepimpinan Tentera dan pengurusan urusannya mengikut pendapat dan ijtihadnya, dan rakyat diperintahkan supaya mentaatinya sewajarnya. Maka beliau boleh menggubal undang-undang mengenai kepimpinan Tentera dan pentadbirannya, dan pada ketika itu menjadi wajib untuk mentaati undang-undang tersebut. Demikian pula, beliau berhak mengurus kepentingan rakyat menurut pandangan dan ijtihadnya, serta melantik orang-orang untuk mengurus kepentingan tersebut dan bekerja bersama mereka menurut pandangan dan ijtihadnya, dan rakyat telah diperintahkan untuk mentaatinya sesuai dengan itu. Maka beliau boleh menggubal undang-undang bagi Pentadbiran Urusan, dan beliau boleh menggubal undang-undang berkenaan penjawat awam, dan ketika itu wajib untuk mentaati undang-undang tersebut. Beliau boleh menggubal undang-undang bagi setiap isu yang telah diserahkan kepada pandangan dan ijtihad Khalifah dalam perkara-perkara yang beliau memiliki kuasa wajib, dan adalah wajib untuk mentaati undang-undang tersebut.

“The Imam (ruler) is a guardian and responsible (will be questioned) of his subjects” reported by Al-Bukhari through ’Abd Allah Bin Umar, and also that the rules which the Shari’ah gives to the Khalifah such as his independence of action according to his opinion and Ijtihad in the wealth of the commissioned Bayt Al-Mal (state treasury), and such as the coercion of the people to follow a specific opinion in the single issue, and whatever else is similar. This narration gives the Khalifah the complete right in governing the affairs of the subjects without any restriction, and the rules of the Bayt Al-Mal, adoption, preparation of the Army, appointing the governors, and whatever else which has been given to the Khalifah was given to him in an absolute manner without any restriction, which is proof that he can carry out the governing of the affairs according to how he views without any restriction, and to obey him is obligatory while disobeying him is a sin. However, the undertaking of this governing must be done according to the rules of the Shari’ah; in other words, according to the Shari’ah texts. So the mandatory power, even if it has been given to him absolutely, is restricted by the Shari’ah; in other words, according to the rules of the Shari’ah. For example, he has been granted the power to appoint the governors as he pleases, but it is not correct to appoint the disbeliever, or child, or woman as a governor, since it has been prohibited by the Shari’ah. Another example is that he may permit the opening of embassies of the disbelieving countries in the lands which are under his authority, and he is allowed to do that without any restriction, however it is not correct to permit the opening of embassies for a disbelieving country that wants to use the embassy as a tool for control over the Islamic lands, since the Shari’ah prohibited that. Likewise, he may draft the sections of the budget, and the necessary amounts for each section, but he may not draft a section in the budget for building a dam whose cost is beyond the revenues of the Bayt Al-Mal on the basis that he will collect taxes to pay for it. This is because it is not permitted from the Shari’ah to raise taxes for the sake of something which is not vital such as this dam. In this manner, though he has absolute power in governing the affairs which have been given to him by the Shari’ah, but this absoluteness can only operate according to the rules of the Shari’ah. Additionally, what is meant by the absolute right in the governing of the affairs is not that he can draft laws which he sees as necessary for the governing of the affairs of the lands, but rather the meaning is that he has been given the independence of action to act according to his opinion of how the affairs should be carried out in those issues that have been permitted to him, at which point he drafts the laws in those issues which he has been permitted to undertake according to his opinions, and then it becomes obligatory for the people to obey him since the Shari’ah gave him the independence of action to apply his opinion in those issues and ordered us to obey him. So he may make this opinion into a law which people are obliged by. For example, he has been given the right to manage the affairs of the Bayt Al-Mal according to his opinion and Ijtihad, and order the people to obey him accordingly, so he can draft financial laws for the Bayt Al-Mal at which point it becomes obligatory to obey these laws. Likewise, he has been given the leadership of the Army and the management of its affairs according to his opinion and Ijtihad, and the people are ordered to obey him accordingly. So he may draft laws regarding the leadership of the Army and for its administration at which point it becomes obligatory to obey those laws. Likewise, he has been given the right to manage the interests of the subjects according to his opinion and Ijtihad, and to appoint people to manage the interests and work with them according to his opinion and Ijtihad, and the people have been ordered to obey him accordingly. So he may draft laws for the Administration of the Affairs, and he may draft laws regarding the civil servants at which point it becomes obligatory to obey those laws. He may draft laws for every issue that has been left to the opinion and Ijtihad of the Khalifah in the issues which he has the mandatory powers, and it would be obligatory to obey those laws.

Tidak boleh dihujahkan bahawa undang-undang ini adalah gaya (uslub), dan gaya-gaya itu termasuk perkara yang diharuskan, maka ia diharuskan bagi semua orang Islam. Dalam hal ini, tidak dibenarkan bagi Khalifah untuk menentukan gaya-gaya tertentu dan mewajibkannya, kerana itu bermakna mewajibkan tindakan terhadap sesuatu yang diharuskan, dan mewajibkan sesuatu yang diharuskan bermakna menjadikan yang harus itu wajib (fard), serta menjadikan yang harus itu haram dengan melarang selain gaya-gaya tersebut, dan perkara ini tidak dibenarkan. Hujah ini tidak boleh dibantah, kerana perkara yang diharuskan itu adalah gaya dari sudut bahawa ia merupakan gaya. Adapun gaya pentadbiran Bayt al-Mal, ia diharuskan bagi Khalifah dan bukan bagi setiap individu; gaya kepimpinan tentera juga diharuskan bagi Khalifah dan bukan bagi setiap individu; dan gaya menguruskan kepentingan rakyat juga diharuskan bagi Khalifah dan bukan bagi semua orang. Oleh itu, kewajipan bertindak menurut perkara yang diharuskan yang diputuskan oleh Khalifah tidak menjadikan perkara harus itu wajib, sebaliknya ia hanya mewajibkan ketaatan kepada Khalifah menurut apa yang telah diberikan oleh Syariah kepadanya, iaitu hak untuk bertindak secara bebas mengikut pendapat dan ijtihadnya, atau dengan kata lain, dalam apa yang beliau putuskan daripada pendapat dan ijtihad bagi mentadbir urusan. Ini kerana walaupun asalnya ia diharuskan, Khalifah telah menjadikannya wajib dan melarang selainnya; maka adalah harus bagi Khalifah untuk mentadbir mengikutnya, kerana pentadbiran itu urusannya, dan tidak harus bagi mana-mana individu lain kerana pentadbiran tersebut bukan urusan mereka. Oleh itu, tidak wajib untuk patuh kepada apa yang dipilih oleh Khalifah daripada perkara-perkara yang harus (mubah) bagi menguruskan urusan pemerintahan; dengan kata lain, apa yang Shari'ah berikan kepada Khalifah untuk bertindak secara bebas mengikut pendapat dan Ijtihadnya, dari sudut bahawa Khalifah menjadikan sesuatu yang mubah sebagai fardu, dan menjadikan yang mubah sebagai haram, tetapi dari sudut bahawa ketaatan kepada Khalifah adalah wajib dalam apa sahaja yang Shari'ah berikan kepada Khalifah untuk bertindak secara bebas mengikut pendapat dan Ijtihadnya. Maka, setiap perkara mubah yang Khalifah jadikan mengikat bagi memudahkan pengurusan urusan menjadi wajib ke atas setiap individu dalam kalangan rakyat untuk dipatuhi. Berdasarkan ini, Umar bin Al-Khattab (ra) mendaftarkan jabatan-jabatan, dan berdasarkan ini, para Khulafa' menetapkan peraturan-peraturan khusus bagi pentadbir mereka dan bagi rakyat, serta mewajibkan mereka bekerja mengikut peraturan-peraturan ini dan melarang mereka bekerja dengan cara lain. Berdasarkan ini, adalah dibenarkan untuk merangka undang-undang pentadbiran dan undang-undang lain yang sejenis dengannya, dan ketaatan kepadanya adalah wajib dengan cara yang sama seperti ketaatan kepada undang-undang yang selebihnya, kerana ketaatan itu adalah kepada Khalifah mengikut apa yang dia perintahkan, daripada apa yang Shari'ah telah berikan kepadanya dari segi hak dan kebebasan untuk bertindak.

It cannot be argued that these laws are styles, and that the styles are from the permitted issues, and so they are permitted for all the Muslims in which case it is not permitted for the Khalifah to specify specific styles and make them obligatory, since it is making it obligatory to act upon something permitted, and to obligate an act upon something permitted is making the Mubah (permitted) Fard (obligatory), and making the Mubah (permitted) Haram (prohibited) by prohibiting anything other than these styles, and this is not allowed. This cannot be argued, since the permitted are styles from the angle that they are styles, as for the styles of administrating the Bayt Al-Mal, they are permitted for the Khalifah and not every person, and the styles of the leadership of the Army are permitted for the Khalifah and not every person, and the styles of the management of the interests of the subjects are permitted for the Khalifah and not all the people. Therefore, the obligation of acting according to this permitted issue which the Khalifah decided upon, does not make that Mubah (permitted) into a Fard (obligation), rather it only makes obeying the Khalifah obligatory according to what the Shari’ah gave to him from the right to act independently according to his opinion and Ijtihad or in other words, in what he decided from opinion and Ijtihad in order to govern the issues. Since although it was originally permitted, the Khalifah made it mandatory and prohibited anything else, but it is permitted for the Khalifah to govern according to it, since the governing is his issue, and it is not permitted for any other person since this governing is not their issue. Therefore, it is not obligatory to adhere to what the Khalifah adopted from the permitted actions in order to govern the affairs; in other words, what the Shari’ah gave to the Khalifah to act independently in according to his opinion and Ijtihad, from the angle that the Khalifah made something Mubah (permitted) into Fard (obligatory), and made the Mubah into Haram (prohibited), but rather from the angle that the obedience to the Khalifah is obligatory in whatever the Shari’ah gave to the Khalifah to act independently in according to his opinion and Ijtihad. So, every Mubah (permitted issue) that the Khalifah made binding in order to facilitate the governing of the issues becomes obligatory upon every individual from the subjects to adhere to. Based upon this, Umar bin Al-Khattab (ra) registered the departments, and based upon this, the Khulafaa’ laid down specific arrangements for their administrators and for the subjects, and obliged them to work according to these arrangements and prohibited them to work in any other way. Based upon this, it is permitted to draft administrative laws and the remaining laws which are from this type, and obedience to them is obligatory in the same manner as obedience to the rest of the laws, since the obedience is to the Khalifah according to what he orders, from what the Shari’ah has given him in terms of rights and independence to act.

Mengenai perkara yang tidak diberikan kepada Khalifah untuk dilaksanakan menurut pendapat dan ijtihadnya, sebaliknya diizinkan bagi seluruh rakyat, maka tidak dibenarkan baginya untuk menggubal undang-undang yang memaksa rakyat ke atasnya. Sebagai contoh, teknik memimpin tentera dilaksanakan menurut pendapat dan ijtihadnya, tetapi rakyat dibenarkan memakai pakaian yang mereka sukai mengikut rupa yang mereka gemari, maka tidak dibenarkan menggubal undang-undang yang membatasi rupa pakaian mereka. Mereka juga dibenarkan membina rumah mereka mengikut gaya seni bina apa sahaja yang mereka sukai, maka tidak dibenarkan bagi Khalifah untuk menggubal undang-undang yang membatasi gaya rumah mereka, kerana ini adalah perkara mubah bagi semua rakyat. Oleh itu, sebarang pemaksaan rakyat ke atas sesuatu yang tertentu dalam perkara mubah jenis ini dengan mengorbankan yang lain, sama dengan mewajibkan dan mengharamkan yang mubah, dan ini tidak dibenarkan bagi Khalifah. Jika dia melakukannya, ketaatan kepadanya tidak menjadi wajib dan perkara itu akan dibawa ke mahkamah Madhalim (kezaliman). Sebaliknya, penerimaannya hanya terhad kepada satu bidang, iaitu bidang yang dia diberi kebebasan untuk bertindak menurut pendapat dan ijtihadnya. Dibenarkan baginya untuk mewajibkan rakyat mengikuti pendapat dan ijtihad tertentu, dan ketaatan kepadanya adalah wajib; dengan kata lain, dibenarkan baginya untuk menggubal undang-undang dalam perkara-perkara ini, iaitu perkara yang dibenarkan bagi Khalifah dan tidak bagi rakyat umum, seperti gaya memimpin tentera dan sebagainya. Dalam perkara sebegini, dia boleh mewajibkan rakyat mengikuti pendapat dan ijtihadnya yang tertentu, dan rakyat wajib mentaatinya; dengan kata lain, dibenarkan baginya untuk menggubal undang-undang dalam perkara tersebut, manakala tidak dibenarkan langsung baginya untuk berbuat demikian dalam perkara selain daripada ini.

With regards to that which has not been given to the Khalifah to run according to his opinion and Ijtihad but instead was permitted for all of the people – it is not permitted for him to legislate laws which force people upon it; for example, the techniques of leading the Army are run according to his opinion and Ijtihad, but the people are permitted to wear the clothes that they like according to the appearance they like and so it is not permitted to draft laws which would limit the appearance of their clothes. And they are permitted to build their houses according to any architectural style they like, and so it is not permitted for the Khalifah to draft laws which would limit the styles for their houses, since this is a Mubah (permitted) issue for all the people, so any forcing of the people upon a specific thing in this type of Mubah (permitted) issue at the expense of others, is equivalent to obligating and prohibiting the Mubah, and this is not permitted for the Khalifah. If he did it, obedience to him would not be obligatory and the issue would be raised to the court of the Madhalim (injustices). Rather, his adoption is limited to a single area, which is that in which he has been given the independence to act according to his opinion and Ijtihad. It is permitted for him to make the people adhere to a specific opinion and Ijtihad, and obedience to him is obligatory; in other words, it is permitted for him to draft laws in these issues, in other words, those issues which are permitted for the Khalifah and not for the general people such as the styles of leading the Army and so on. In such issues, he can obligate people to follow his specific opinion and Ijtihad, and it would be obligatory upon them to obey him, in other words, it is permitted for him to draft laws in such issue, while it is not permitted for him to do so at all in anything other than these issues.