Artikel 21 - Draf Perlembagaan Negara Khilafah | Quran Course

Artikel 21 - Draf Perlembagaan Negara Khilafah | Quran Course

Daripada sudut bahawa penubuhan sebuah kumpulan yang akan melaksanakan dua perkara yang disebut dalam ayat ini adalah wajib ke atas kaum Muslimin, dan mereka semua akan berdosa jika kumpulan ini tidak wujud. Adapun persoalan bahawa kumpulan yang disebut dalam ayat tersebut untuk ditubuhkan itu ialah sebuah parti politik, maka dalilnya ada dua perkara: pertama, bahawa Allah (SWT) tidak menuntut dalam ayat ini agar kaum Muslimin melaksanakan Da'wah kepada kebaikan dan menyuruh kepada yang ma'ruf serta melarang daripada yang munkar; sebaliknya dalam ayat itu hanya dituntut supaya ditubuhkan sebuah kumpulan yang akan melaksanakan dua perkara tersebut, maka tuntutannya bukanlah untuk melaksanakan dua perkara itu, tetapi untuk menubuhkan sebuah kumpulan yang akan melaksanakannya, dan oleh itu perintah itu tertumpu kepada penubuhan sebuah kumpulan dan bukan kepada dua perkara tersebut. Dua perkara itu ialah penjelasan bagi kerja kumpulan yang dituntut penubuhannya, dan dua perkara itu sendiri bukanlah isu yang dituntut, sebaliknya ia adalah ciri-ciri khusus bagi jenis kumpulan yang dituntut penubuhannya.

This is from the angle that the establishment of a group that will carry out these two actions mentioned in the verse is obligatory upon the Muslims and they will all become sinful if this group was not in existence. As for the issue that this group mentioned in the verse to be established is a political party, then the evidence for that is two issues: firstly that Allah (swt) did not request in this verse that the Muslims carry out the Da’wah to the good and the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar; rather it was only requested in the verse to establish a group which will carry the two actions out and so the request is not to carry out the two actions but rather to establish a group that will carry them out, and so the order is exerted over the establishment of a group and not over the two actions. The two actions are the explanation of the work of the group, whose creation is requested, and the two actions are not themselves the issue requested, rather they are the specific characteristics for the type of group whose creation is requested.

Agar kumpulan ini dapat melaksanakan tindakan itu sesuai dengan sifatnya sebagai sebuah kumpulan, adalah wajib baginya memiliki perkara-perkara tertentu agar ia menjadi kumpulan dan tetap sebagai kumpulan semasa melaksanakan tindakan tersebut. Untuk kumpulan itu memperoleh sifat yang disebut dalam ayat tadi, iaitu kumpulan yang melaksanakan kedua-dua tindakan itu, adalah wajib ia memiliki apa yang menjadikannya sebuah kumpulan dan yang mengekalkannya sebagai satu kumpulan semasa ia bekerja. Yang menjadikannya sebuah kumpulan ialah adanya ikatan yang menyatukan anggotanya sehingga mereka menjadi satu tubuh, iaitu satu blok. Tanpa adanya ikatan ini, kumpulan yang diminta untuk diwujudkan, iaitu kumpulan yang bekerja mengikut sifatnya sebagai kumpulan, tidak akan dapat ditemui. Yang mengekalkan kumpulan sebagai kumpulan semasa ia bekerja ialah adanya seorang Amir baginya yang wajib ditaati. Hal itu kerana Syariah telah memerintahkan bahawa setiap kumpulan tiga orang atau lebih mesti melantik seorang Amir; Rasulullah ﷺ.

In order for this group to be a group which is able to undertake the action in its characteristic as a group, it is imperative that it has specific issues in order to be and remain a group while undertaking the action. In order for the group to gain this characteristic which came in the verse – and that is a group that undertakes the two actions – it is imperative that it possesses what brought it about as a group and keeps it as one while it works. What makes it a group is the presence of a bond that bonds together its members such that they become a single body, i.e. a bloc. Without the presence of this bond the group whose creation is requested, in other words, a group which works according to its characteristic as a group, would not be found. What keeps the group as a group while it is working, is the presence of an Amir for it whom obedience to is obligatory. That is because the Shari’ah ordered that every group of three and more must appoint an Amir; the Messenger (pbuh).

"Hendaklah ada di antara kamu segolongan umat (sekumpulan orang)" bermaksud: dan wujudkanlah daripada kalangan kamu sebuah kumpulan yang mempunyai ikatan yang menyatukan ahlinya, serta seorang Amir yang wajib ditaati. Inilah blok, parti, persatuan, organisasi, atau apa-apa nama daripada nama-nama yang dikenakan kepada kumpulan yang memenuhi apa yang menjadikannya sebuah kumpulan dan mengekalkannya sebagai kumpulan semasa ia beroperasi. Dengan itu jelaslah bahawa ayat ini merupakan perintah untuk membentuk parti, persatuan, kumpulan atau yang seumpamanya. Adapun hakikat bahawa perintah ini ialah perintah untuk mewujudkan parti-parti politik, itu kerana perintah tersebut ialah suatu permintaan untuk mewujudkan kumpulan tertentu dengan menyatakan tindakan yang akan dilakukannya, dan bukan sekadar mana-mana kumpulan. Ayat ini menjelaskan tindakan yang akan dilakukan oleh kumpulan itu dalam sifatnya sebagai sebuah kumpulan, dan penjelasan ini mengenal pasti jenis kumpulan yang diminta untuk diwujudkan; dengan kata lain, ia mengenal pasti jenis persatuan yang diminta untuk diwujudkan, kerana ayat itu menyebut: untuk mewujudkan daripada kalangan kaum Muslimin sebuah kumpulan yang menyeru kepada kebaikan, menyuruh dengan yang makruf dan mencegah yang mungkar. Maka ini hendaklah menjadi sifat bagi kumpulan tersebut, dan ia sifat yang tertentu, jadi kumpulan yang memenuhi sifat ini ialah yang wajib diwujudkan, dan selainnya tidak wajib. Adapun seruan kepada kebaikan, atau dakwah kepada Islam, maka mungkin sesebuah kumpulan melaksanakannya, dan mungkin sebuah parti atau organisasi melaksanakannya. Namun, menyuruh dengan yang makruf dan mencegah yang mungkar, yang datang dalam bentuk umum, ialah tindakan yang hanya boleh dilaksanakan oleh sebuah parti politik, kerana ia meliputi menasihati para pemerintah supaya melakukan yang makruf dan melarang mereka daripada yang mungkar. Malah, inilah tindakan yang paling penting daripada amar makruf dan nahi mungkar, dan ia termasuk dalam ayat ini, kerana ayat itu datang dalam bentuk umum.

“Let there be [arising] from you a nation (a band of people)” means: and bring about from amongst yourselves a group which has a bond which bonds its members together and an Amir to whom obedience is obligatory. And this is the bloc or the party or the association or the organisation or any name from the names which are applied to the group which fulfils what makes it a group and maintains it as group while it is working. And with that it becomes apparent that the verse is an order to form parties, associations, groups or their likes. As for the reality that this order is an order to bring about political parties, that is because the order is a request to bring about a specific group by specifying the action that it will carry out, and not simply any group. The verse explains the action that the group will carry out in its characteristic as a group and this explanation identified the type of group whose creation was requested; in other words, it identified the type of association whose creation was requested, since the verse mentioned: to bring about from the Muslims a group that calls to the good and enjoins the Ma’ruf and forbids the Munkar. So this is to be a characteristic for this group, and it is a defined characteristic, so the group that meets this characteristic is the one which is obligatory to be brought about, and anything else is not obligatory. As for the call to the good, or the Da’wa to Islam, then it is possible for an group to carry it out, and it is possible for a party or an organisation to carry it out. However, enjoining the Ma’ruf and forbidding the Munkar which came in a general form, is an action which can only be carried out by a political party, because it encompasses the ordering of the rulers by the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar. In fact, this is the most important action from the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar, and it is part of this verse, since it came in a general form.

"amar bil-ma'ruf wa nahi 'anil-munkar", dan Alif dan Lam ('the') mewakili genus, maka menurut ini ia termasuk daripada bentuk keumuman. Perbuatan ini termasuk antara perkara yang paling penting bagi parti politik, dan ia lah yang memberikan aspek politik kepada parti, persatuan atau organisasi, dan menjadikannya sebuah parti politik atau persatuan politik atau organisasi politik. Dan oleh kerana perbuatan ini, iaitu memerintahkan para pemerintah dengan al-Ma'ruf dan melarang mereka daripada al-Munkar, adalah antara perkara yang paling penting dalam perbuatan menyuruh kepada al-Ma'ruf dan mencegah daripada al-Munkar, dan oleh kerana menyuruh kepada al-Ma'ruf dan mencegah daripada al-Munkar adalah salah satu daripada dua perbuatan yang dituntut dalam ayat tersebut, yang menjadi perbuatan bagi kumpulan yang mesti diwujudkan, maka perintah dalam ayat itu berkaitan dengan kumpulan tertentu, dan kumpulan itu ialah kumpulan yang kerjanya adalah Da'wah kepada Islam, iaitu memerintahkan para pemerintah dengan al-Ma'ruf dan melarang mereka daripada al-Munkar, serta memerintahkan rakyat yang selebihnya dengan cara yang sama dengan al-Ma'ruf dan melarang mereka daripada al-Munkar.

“enjoining what is right and forbidding what is wrong.”, and the Alif and Lam (‘the’) represent the genus so accordingly it is from the forms of generality. This action is from the most important acts of the political party, and is what grants the political aspect to the party or association or organisation, and makes it a political party or a political association or a political organisation. And since this action, the ordering of the rulers with the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar, is from the most important acts of enjoining the Ma’ruf and forbiddance of the Munkar, and since the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar is one of the two requested actions in the verse which are to be the actions of the group which must be created, accordingly the order in the verse is related to a specific group and that is the group whose work is the Da’wa to Islam, the ordering of the rulers with the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar, and ordering the rest of the people likewise with the Ma’ruf and forbidding them from the Munkar.

Ini adalah kumpulan yang Allah (swt) wajibkan ke atas kaum Muslimin untuk ditubuhkan; dengan kata lain, ia memenuhi semua ciri yang terdapat dalam ayat yang menerangkannya. Kumpulan yang mempunyai ciri ini ialah parti politik. Tidak boleh dihujahkan bahawa penubuhan sebuah kumpulan yang menyeru kepada Islam, menyuruh manusia melakukan Ma'ruf dan melarang mereka daripada Munkar, serta tidak menentang para pemerintah, sudah memadai untuk menunaikan kewajipan ini. Hujah itu tidak boleh diterima kerana kewajipan tersebut tidak tertunai melainkan kumpulan yang didirikan oleh kaum Muslimin itu memenuhi semua cirinya. Dengan kata lain, ia mesti melaksanakan amar Ma'ruf dan nahi Munkar bersama-sama dakwah kepada kebaikan, kerana kaitan dalam ayat itu datang dengan huruf "dan" (Wa) yang menunjukkan penyertaan, dan kerana perkataan menyuruh kepada Ma'ruf dan melarang daripada Munkar datang dalam makna umum dengan bentuk daripada bentuk-bentuk keumuman, maka ia mesti kekal pada keumumannya dan keumumannya mesti dipenuhi. Oleh itu, kewajipan tersebut tidak dapat ditegakkan kecuali kerja kumpulan dalam menyuruh Ma'ruf dan melarang Munkar itu bersifat umum, sebagaimana yang datang dalam ayat, tanpa pengecualian. Maka, jika menyuruh para pemerintah dengan Ma'ruf dan melarang mereka daripada Munkar dikecualikan, atau dengan kata lain, jika tindakan politik dikecualikan, maka kumpulan yang dikehendaki dalam ayat itu tidak wujud, dan kumpulan ini bukanlah yang dituntut oleh ayat itu kerana ia telah mengecualikan satu tindakan penting daripada amar Ma'ruf dan nahi Munkar, sedangkan ayat itu datang dalam keumumannya. Maka ciri ini tidak sempurna kecuali menyuruh para pemerintah dengan Ma'ruf dan melarang mereka daripada Munkar menjadi sebahagian daripada tindakan kumpulan tersebut. Oleh sebab itu, kewajipan sebagaimana yang disebut dalam ayat tersebut tidak akan tertunai kecuali dengan penubuhan sebuah kumpulan politik, iaitu sebuah parti politik, persatuan atau pertubuhan; yakni kumpulan yang melaksanakan penyeruan kepada yang Ma'ruf dan larangan daripada yang Munkar secara umum tanpa mengecualikan sesuatu pun daripadanya, dan perkara ini tidak akan didapati kecuali dengan parti politik, persatuan atau sesuatu yang menyerupai keduanya.

This is the group whose establishment Allah (swt) made obligatory upon the Muslims; in other words, it fulfils all of these characteristics found in the verse describing it. The group which has this characteristic is the political party. It cannot be argued that the creation of a group which calls to Islam, and orders the people with the Ma’ruf and forbids them from the Munkar and does not confront the rulers is sufficient to fulfil this obligation. That cannot be argued since the fulfillment of the obligation does not occur unless the group which the Muslims brought about fulfils all of its characteristics. In other words it fulfils the enjoining of the Ma’ruf and the forbiddance of the Munkar alongside the Da’wah to the good, since the attachment in the verse came with the letter “and” (Wa) which indicates participation, and because the words to order the Ma’ruf and forbid the Munkar came in a general meaning with a form from the forms of generality - ,therefore, it has to remain upon its generality and its generality has to be fulfilled. So the obligation cannot be established unless the work of the group in enjoining the Ma’ruf and forbidding the Munkar was general, as it came in the verse, with no exceptions made. So if the ordering the rulers with Ma’ruf and forbidding them from the Munkar is excluded, or in other words, if the political actions are excluded, then the group requested in the verse is not present, and this group is not the one requested by the verse because it excluded an important action from the enjoining of the ma’roof and the forbiddance of the Munkar, and the verse came in its generality and so this characteristic is not complete unless the ordering of the rulers by the ma’roof and forbidding them from the Munkar is part of the groups actions. For this reason the obligation as mentioned in the verse is not fulfilled except by the establishment of a political group, in other words, a political party or association or organisation; that is, the group which carries out the enjoining of the Ma’ruf and forbiddance of the Munkar generally without excluding anything from it, and this is not found except with a political party or association or something that resembles them.

"Barangsiapa di antara kamu melihat suatu kemungkaran (munkar), hendaklah dia mengubahnya" (diriwayatkan oleh Muslim melalui Abu Sa’id Al-Khudri), maka yang dimaksudkan bukanlah satu kemungkaran tertentu, melainkan jenis kemungkaran, dan terdapat banyak contoh yang serupa. Maka hukum ini berlaku atas satu unit dari jenis tersebut dan juga atas beberapa unit dari jenis tersebut. Oleh itu, dibolehkan adanya satu jemaah di dalam Ummah, dan dibolehkan juga adanya beberapa jemaah. Namun jika satu jemaah telah wujud, maka kewajipan kifayah telah tertunai apabila jemaah tersebut melaksanakan tuntutan yang disebut dalam ayat itu. Walau bagaimanapun, ini tidak menghalang penubuhan jemaah-jemaah lain, kerana penubuhan parti politik ialah kewajipan kifayah ke atas kaum Muslimin. Maka jika satu parti telah ditubuhkan dan pihak lain ingin mewujudkan parti kedua, iaitu untuk melaksanakan kewajipan tersebut, tidak dibenarkan mereka dihalang, kerana itu bermakna menghalang daripada melaksanakan suatu kewajipan, dan perbuatan itu adalah haram. Oleh itu, tidak dibenarkan menghalang penubuhan beberapa parti politik. Hukum ini hanya terpakai bagi parti-parti politik yang ditubuhkan atas dasar yang disebut dalam ayat tersebut, iaitu seruan kepada kebaikan, menyuruh kepada yang Ma’ruf dan mencegah yang Munkar, yang merangkumi penguasa serta menuntut pertanggungjawaban daripada penguasa. Adapun selain itu, perlu diteliti: jika ia ditubuhkan untuk melaksanakan sesuatu yang haram, seperti menyeru kepada nasionalisme, atau menyebarkan idea-idea yang bertentangan dengan Islam, atau seumpamanya, maka penubuhan blok-blok sedemikian adalah haram dan akan dihalang oleh Negara, dengan setiap peserta dikenakan hukuman. Jika ia tidak ditubuhkan untuk melaksanakan sesuatu yang haram, seperti untuk melaksanakan sesuatu yang harus, maka apa yang ditubuhkan atas dasar yang harus itu adalah harus. Walau bagaimanapun, ia tidak akan dianggap sebagai menegakkan kewajiban yang Allah (SWT) wajibkan dalam nas ayat ini kecuali jika ia sebuah parti politik yang memiliki semua sifat yang disebutkan dalam ayat tersebut.

“Whoever from you sees an evil (munkar), let him change it” (reported by Muslim through Abu Sa’id Al-Khudri), so the intention is not a single Munkar rather the genus of Munkar, and there are many similar examples. So it holds true upon the single unit from the genus and also upon multiple units from that genus. It is ,therefore, permitted that a single party could exist in the Ummah, and permitted that several parties could exist, but if a single party is present then the obligation of sufficiency has been met if that party carried out the required actions in the verse. However, this does not prevent the establishment of other parties, since the establishment of the political party is an obligation of sufficiency upon the Muslims, so if one party is established and others want to bring about a second party in other words, to carry out that obligation it is not permitted for them to be prevented, since this is the prevention from carrying out an obligation, which is prohibited. Accordingly, it is not permitted to prevent the establishment of multiple political parties. This only applies to those political parties that are established upon what the verse mentioned; that is the call to the good, the enjoining of the Ma’ruf and the prohibiting of the Munkar which encompasses the rulers and accounting the rulers. As for anything else, then it has to be considered - if it was established to carry out something prohibited such as the call to nationalism, or to spread un-Islamic ideas, or similar, then the establishment of such blocs is prohibited and will be prevented by the State, with each participant being punished. If they were not established to carry out something prohibited, such as to carry out something permitted, then what is established upon a permitted basis would be permitted. However, it would not be considered establishing the obligation that Allah (swt) obligated in the text of this verse unless it was a political party which had all the characteristics mentioned in the verse.