Tiada mahkamah rayuan, dan tiada mahkamah kasasi, maka badan kehakiman, dari segi kaedah cara kes-kes dibicarakan, adalah pada satu peringkat sahaja. Jika hakim telah menjatuhkan keputusan, ia menjadi mengikat, dan ia tidak boleh sekali-kali dibatalkan oleh keputusan hakim lain kecuali jika beliau memutuskan dengan selain Islam, atau bercanggah dengan nas yang tegas daripada al-Quran, Sunnah atau Ijma' para sahabat, atau jelas bahawa beliau mengeluarkan keputusan yang bercanggah dengan realiti keadaan sebenar.

There is no court of appeal, and no court of cassation, so the judiciary, as far as the method by which the cases are treated, is of a single level. If the judge pronounced a verdict, it would become binding, and it cannot ever be annulled by the verdict of another judge unless he ruled by other than Islam, or contradicted a definite text from the Quran, Sunnah or Ijmaa’ of the companions, or it became clear that he gave a verdict that contradicted the reality of the situation.

Artikel ini menjelaskan bahawa keputusan seorang hakim tidak boleh dibatalkan, sama ada oleh dirinya sendiri atau oleh mana-mana hakim lain. Bukti bahawa keputusan hakim tidak dibatalkan ialah para sahabat mempunyai Ijma' mengenainya. Abu Bakr (ra) memutuskan dalam beberapa perkara mengikut Ijtihadnya, dan Umar (ra) berbeza pendapat dengannya tetapi tidak membatalkan keputusannya; Ali (ra) berbeza pendapat dengan Umar (ra) dalam Ijtihadnya dan tidak membatalkan keputusannya; dan Ali (ra) berbeza pendapat dengan kedua-dua Abu Bakr (ra) dan Umar (ra) tetapi tidak membatalkan keputusan mereka. Penduduk Najran datang kepada 'Ali (ra) dan berkata, "Wahai pemimpin orang-orang beriman, keputusan berada di tangan tuan dan pengampunan berada di lidah tuan sendiri." Beliau berkata, "Celakalah kamu! Umar telah diberi petunjuk dan aku tidak akan membatalkan keputusan yang dijatuhkan oleh Umar." Diriwayatkan bahawa Umar (ra) memutuskan bahawa dalam pembahagian harta pusaka bersama, hak saudara-saudara seibu sebapa (lelaki dari sebelah bapa) digugurkan. Kemudian beliau memerintahkan agar mereka diberi bahagian, lalu berkata, "Keputusan itu terpakai bagi kes tersebut dan keputusan ini terpakai bagi kes ini," dan beliau melaksanakan kedua-dua keputusan itu walaupun terdapat percanggahan. Perkara ini disebut oleh Ibn Qudamah dalam Al-Mughni dan oleh Al-Bayhaqi daripada Al-Hakam bin Mas'ud Al-Thaqafi. Beliau juga memutuskan secara berbeza berkenaan datuk, dan beliau tidak pernah membatalkan mana-mana keputusan yang terdahulu, sebagaimana disebut oleh Al-Bayhaqi dalam Al-Sunan Al-Kubra.

This article explains that the ruling of a judge cannot be annulled, neither by himself nor by any other judge. The evidence that the ruling of the judge is not annulled is that the companions had an Ijma’ upon it. Abu Bakr (ra) ruled in the issues according to his Ijtihad, and Umar (ra) differed with him and did not annul his rulings, and Ali (ra) differed with Umar (ra) in his Ijtihad and did not annul his rulings, and Ali (ra) disagreed with both Abu Bakr (ra) and Umar (ra) and did not annul their rulings. The people of Najran came to ‘Ali (ra) and said “O leader of the believers, the judgement is in your hands and your pardon is with your own tongue”. He said: “Woe to you, Umar was rightly guided and I will not reverse a judgement pronounced by Umar.” It has been reported that Umar (ra) judged that in the shared inheritance, the rights of brothers from the father’s side are abrogated. He then ordered that they have a share, and then said “That sentence applies to that case and this sentence applies to this one”, and he executed both sentences despite the contradiction. This was mentioned by Ibn Qudamah in Al-Mughni and Al-Bayhaqi from Al-Hakam Bin Mas’ud Al-Thaqafi. He also judged differently in relation to the grandfather and he never reversed any of the earlier sentences, as is mentioned by Al-Bayhaqi in Al-Sunan Al-Kubra.

Mengenai apa yang diriwayatkan bahawa Shurayh (hakim) pernah memutuskan dalam kes dua sepupu sebelah bapa, di mana salah seorang daripadanya ialah saudara lelaki ibu, bahawa harta pusaka hendaklah diberikan kepada saudara tersebut, perkara ini dirujuk kepada Ali (ra) yang berkata, "Bawa dia kepadaku." Apabila dia datang, Ali berkata kepadanya, "Di manakah dalam Kitab Allah kamu dapati hukum ini?" Dia menjawab, Allah (SWT) berfirman,

As for what has been reported about Shurayh (the judge) having judged in the case of two paternal cousins, where one of them was one of the mother’s brothers, that the estate should go to the brother, this was referred to Ali (ra) who said “Bring him to me”. When he came he said to him “Where in the Book of Allah did you find this?" He said Allah (swt) says,

"Tetapi mereka yang mempunyai hubungan kekeluargaan lebih berhak [untuk mewarisi] menurut ketetapan Allah." (TMQ 8:75), maka 'Ali (ra) berkata kepadanya, "Allah juga berfirman."

“But those of [blood] relationship are more entitled [to inheritance] in the decree of Allah.” (TMQ 8:75), so ‘Ali (ra) said to him “Allah also says.

“Dan jika seorang lelaki atau perempuan meninggal dunia tanpa meninggalkan ascendant dan descendant tetapi mempunyai seorang saudara lelaki atau perempuan, maka bagi setiap seorang daripada mereka adalah seperenam.” (TMQ 4:12), dan kemudian beliau membatalkan keputusannya sebagaimana disebut dalam sebahagian riwayat. Ibn Qudamah memberi jawapan kepada perkara ini dalam Al-Mughni, dalam bab kehakiman, dengan berkata: “Tidak thabit bahawa ‘Ali membatalkan keputusannya, tetapi jika ia thabit, mungkin ‘Ali yakin bahawa keputusannya itu bercanggah dengan teks al-Quran dalam ayat yang beliau sebutkan, lalu beliau membatalkan keputusannya.” Telah thabit bahawa para sahabat biasa memutuskan sesuatu perkara mengikut ijtihad mereka, dan khalifah biasa berbeza pendapat dengan mereka dalam ijtihad mereka pada zaman Abu Bakar (ra), ‘Umar (ra) dan ‘Ali (ra), dan tiada seorang pun daripada mereka yang membatalkan keputusan yang lain. Dan telah thabit bahawa ‘Umar (ra) memutuskan dengan keputusan yang bertentangan dan berbeza dalam satu perkara yang sama, dan beliau melaksanakan kesemua keputusan itu dan tidak membatalkan keputusan pertama dengan keputusan kedua walaupun keduanya bercanggah. Dan telah thabit bahawa beliau berkata mengenai perkara ini: “Ayat itu terpakai untuk kes itu, dan ayat ini terpakai untuk kes ini” (disebut oleh Ibn Qudamah dalam Al-Mughni dan oleh Al-Bayhaqi daripada Al-Hakam bin Mas‘ud Al-Thaqafi). Ini menunjukkan bahawa keputusan hakim tidak boleh diubah. Ibn Qudamah berkata dalam Al-Mughni: “Adapun jika ijtihadnya berubah tanpa bercanggah dengan nas atau ijma‘, atau jika ijtihadnya berbeza dengan ijtihad orang-orang sebelumnya, dia tidak boleh membatalkannya semata-mata kerana ia berbeza, kerana para sahabat telah sepakat (ijma‘) mengenai perkara itu.”

“And if a man or woman leaves neither ascendants nor descendants but has a brother or a sister, then for each one of them is a sixth.” (TMQ 4:12), and he then reversed his ruling as is mentioned in some narration. Ibn Qudamah replies to this in Al-Mughni in the chapter of the judiciary saying “It is not confirmed that Ali reversed his ruling, but if it was confirmed it may be that Ali was certain that he contradicted the text of the Quran in the verse which he mentioned and ,therefore, he voided his ruling”. It is confirmed that the companions used to rule in issues according to their Ijtihad and that the Khalifah used to differ with them in their Ijtihad in the eras of Abu Bakr (ra), Umar (ra) and ‘Ali (ra), and none of them would annul the rulings of the other. And it is confirmed that Umar (ra) ruled by opposite and different rulings in single issues, and would execute all of the rulings and not reverse the first ruling by the second one even though they were contradictory, and it is confirmed that he said regarding this “That sentence applies to that case and this sentence applies to this one” (mentioned by Ibn Qudamah in Al-Mughni and Al-Bayhaqi from Al-Hakam b. Mas’ud Al-Thaqafi). This indicates the irreversibility of the judge’s rulings. Ibn Qudamah said in Al-Mughni: “As for if his Ijtihad changed without contradicting a text or an Ijma’, or if his Ijtihad differed from the Ijtihad of those before him, he should not reverse it just because it is different, for the companions have an Ijma’ on that”.

Mengenai apa yang diriwayatkan daripada surat Umar bin Al-Khattab (ra) kepada Abu Musa, daripada kata-katanya: "Jangan biarkan keputusan yang kamu buat semalam, yang kamu kaji semula dan kamu peroleh petunjuk yang benar, menghalang kamu daripada kembali kepada kebenaran, kerana kebenaran itu Qadim (lama), dan kembali kepada kebenaran lebih baik daripada terus dalam kebatilan," sebagaimana dilaporkan oleh Al-Bayhaqi dalam Al-Sunan daripada Sa'id bin Abi Burdah, dan Khatib Al-Baghdadi dalam Al-Tarikh daripada Sa'id bin Abihi, dan Al-Daraqutni daripada Abu 'l-Malih Al-Hathali, maksud surat itu ialah jika kamu membuat keputusan semalam kemudian menyedari bahawa ia salah, jangan biarkan perkara ini menghalang kamu daripada mengubahnya dan membuat keputusan yang berbeza dalam kes lain. Ia tidak bermaksud bahawa kamu harus membatalkan keputusan semalam. Sebab itulah Umar (ra) berkata "kembali kepada kebenaran" dan beliau tidak berkata untuk membatalkan keputusan kamu. Kembali kepada kebenaran bermakna meninggalkan pendapat yang salah dan menerima pendapat yang benar. Oleh itu, surat ini tidak menjadi dalil bahawa dibolehkan membatalkan sesuatu keputusan. Inilah sebabnya dalam Islam tidak wujud apa yang dinamakan duluan kehakiman (judicial precedent). Dengan kata lain, tidak ada tempat untuk mengatakan bahawa dalam kes sekian-sekian hukumannya begini dan begitu. Jika sesuatu keputusan telah dibuat atas satu kes tertentu, keputusan itu tidak mewajibkan sesiapa pun yang lain untuk menghakimi mengikutnya. Sebaliknya, dibolehkan membuat keputusan yang berbeza bagi kes yang serupa oleh hakim yang berbeza jika dia berpendapat keputusan baharu itu lebih tepat. Adapun kes itu sendiri, hukum Allah (swt) telah pun dilaksanakan ke atasnya, maka hakim diharamkan daripada membatalkan hukum itu atau mengubahnya. Inilah sebabnya tiada mahkamah rayuan dalam Islam, dan tiada mahkamah kasasi. Badan kehakiman, dari sudut proses, hendaklah berada pada taraf yang sama. Kaedah Syariah menyatakan: "Ijtihad tidak dibatalkan oleh ijtihad yang lain." Oleh itu, tiada seorang Mujtahid pun boleh menjadi sumber yang berautoriti bagi Mujtahid yang lain, dan dengan itu adalah haram untuk mewujudkan mahkamah yang membatalkan keputusan mahkamah-mahkamah lain.

As for what has been narrated from the message of Umar Bin Al-Khattab (ra) to Abu Musa from his words “Do not allow a judgement you passed yesterday, which you reviewed and gained the right guidance, to prevent you from returning to the truth, for the truth is Qadim (old), and to return to the truth is better than to continue with the falsehood” as reported by Al-Bayhaqi in Al-Sunan from Sa‘id Bin Abi Burdah, and Khatib Al-Baghdadi in Al-Tarikh from Sa‘id Bin Abihi, and Al-Daraqutni from Abu ’l-Malih Al-Hathali, what was intended in the letter was if you passed a judgement yesterday and then realised that it was wrong, do not let this stop you from changing it and passing a different judgement in another case. It does not mean that you should annul yesterday’s judgement. That is why Umar (ra) said “to return to the truth” and he did not say to reverse your judgement. To return to the truth means to abandon the wrong opinion and adopt the right one. Therefore, the letter does not serve as evidence that it is permissible to annul a judgement. This is why in Islam there is nothing called judicial precedent. In other words, there is no place to say that in such and such a case the judgement would be so and so. If a certain verdict was passed on a particular case, that verdict does not oblige anyone else to judge accordingly. It is rather permitted to pass a different judgement on a similar case by a different judge if he thinks that the new ruling is more correct. As for the case itself, the rule of Allah (swt) would have been applied to it, ,therefore, the judge would be forbidden from annulling that rule or changing it. This is why there are no courts of appeal in Islam, and nor there is any court of cassation. The judiciary, from the point of view of process, should be of the same level. The Shari'ah principle states: “Ijtihad is not annulled by another Ijtihad.” So no Mujtahid could serve as an authoritative source for another Mujtahid, and thus it would be forbidden to have courts that annul the judgements of other courts.

Namun jika hakim tidak memutuskan berdasarkan hukum-hukum Syariat Islam, dan memutuskan dengan kekufuran, atau dengan apa yang bertentangan dengan nas yang pasti dari Al-Qur'an, Sunnah, atau Ijma' para sahabat, atau bertentangan dengan realiti keadaan, seperti memberikan keputusan qisas akibat pembunuhan terhadap seseorang, kemudian ternyata pembunuh yang sebenarnya, maka dalam keadaan-keadaan ini dan yang serupa dengannya, keputusan hakim itu batal. Ini berdasarkan sabda Rasulullah ﷺ.

However if the judge did not rule by the Islamic Shari’ah rules, and ruled by Kufr, or by what contradicts a definite text from the Quran, Sunnah or Ijma’ of the companions, or what contradicts the reality of the situation, such as giving a ruling of Qisas as a result of killing someone, and then the real killer became apparent, then in these situations and similar the rule of the judge is nullified. This is due to the words of the Messenger of Allah (pbuh).

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ فِيهِ فَ هُوَ رَد « .

. » مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ فِيهِ فَ هُوَ رَد « .

"Sesiapa yang memperkenalkan ke dalam urusan kami (Islam) ini sesuatu yang bukan daripadanya, maka ia tertolak" (diriwayatkan oleh Al-Bukhari dan Muslim daripada Aishah(ra)). Dan ia diriwayatkan oleh Abu Dawud daripada Jabir.

“Whoever introduces into this matter (Islam) of ours something which does not belong to it, then it is rejected” (reported by Al-Bukhari and Muslim from Aishah(ra)). And it is reported by Abu Dawud from Jabir.

. فَجُلِدَ الْحَدَّ، ثُمَّ أُخْبِرَ أَنَّهُ مُحْصَنٌ أَنَّ رَجُلاً زَنَى بِامْرَأَةٍ، فَأَمَرَ بِهِ النَّبِيُّ « » فَأَمَرَ بِهِ فَ رُجِمَ .

. فَجُلِدَ الْحَدَّ، ثُمَّ أُخْبِرَ أَنَّهُ مُحْصَنٌ أَنَّ رَجُلاً زَنَى بِامْرَأَةٍ، فَأَمَرَ بِهِ النَّبِيُّ « » فَأَمَرَ بِهِ فَ رُجِمَ .

“Seorang lelaki telah berzina dengan seorang wanita, lalu Rasulullah ﷺ memerintahkan agar dia disebat, kemudian dia diberitahu bahawa lelaki itu telah berkahwin, maka baginda memerintahkan agar lelaki itu direjam.” dan Malik bin Anas meriwayatkannya dalam Al-Muwatta.

“A man committed fornication with a woman, so the Messenger (pbuh) commanded that he be lashed, then he was told that he was married, and so he commanded that the man be stoned.” and Malik Bin Anas reported in Al-Muwatta.

Seorang wanita yang melahirkan bayi enam bulan dibawa kepada ‘Uthman Bin ‘Affan, dan beliau memerintahkan agar wanita itu direjam. ‘Ali berkata kepadanya: dia tidak layak menerima hukuman itu kerana Allah berfirman dalam Kitab-Nya: “Dan tempoh mengandungnya dan menyapihnya ialah tiga puluh bulan.” (TMQ 46:15) dan Dia berfirman “Para ibu hendaklah menyusukan anak-anak mereka selama dua tahun penuh, bagi sesiapa yang ingin menyempurnakan tempoh penyusuan.” (TMQ 2:233) yang bermaksud bahawa tempoh kehamilan boleh menjadi enam bulan, maka dia tidak perlu direjam. ‘Uthman menghantar utusan untuk memanggilnya, tetapi mendapati bahawa dia telah pun direjam.” Dan ‘Abd Al-Razzaq meriwayatkan daripada Imam Al-Thawri: “Jika seorang hakim memutuskan hukum yang bertentangan dengan Kitab Allah, atau Sunnah Rasulullah ﷺ, atau sesuatu yang telah disepakati, maka hakim selepasnya hendaklah membatalkannya.”

“A woman who gave birth to a six-month baby was brought to ‘Uthman Bin ‘Affan and he ordered that she be stoned. Ali said to him: she does not deserve that since Allah said in His Book: “And his gestation and weaning [period] is thirty months.” (TMQ 46:15) and He said “Mothers may breastfeed their children two complete years for whoever wishes to complete the nursing [period].” (TMQ 2:233) which means that the pregnancy can be six months, and so she is not to be stoned. ‘Uthman sent for her, but found that she had already been stoned.” And ‘Abd Al-Razzaq reported from Imam Al-Thawri “if a judge ruled in contradiction to the Book of Allah, or the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh) , or something agreed upon, then the judge after him should nullify it”.

Pihak yang berkuasa untuk membatalkan hukum-hukum ini ialah hakim Mazhalim.

The one who has the power to nullify these rulings is the judge of the Madhalim.