Gabenor tidak wajib memaklumkan kepada Khalifah tentang apa yang telah dilaksanakannya dalam lingkungan kuasa yang diberi kepadanya. Jika timbul masalah baharu yang tiada duluan (preseden), dia wajib memaklumkan kepada Khalifah terlebih dahulu tentangnya, dan kemudian dia meneruskan tindakan mengikut arahan Khalifah. Jika dia takut masalah itu akan bertambah teruk sekiranya ditangguhkan, dia melaksanakan tindakan itu dan kemudian mesti memaklumkan kepada Khalifah kemudian hari tentang sebab dia tidak memaklumkannya terlebih dahulu.

The governor is not obliged to inform the Khalifah of what he has carried out within his authorised command. If a new problem arises which has no precedent, he has to inform the Khalifah about it first, and he then proceeds according to the instructions of the Khalifah. If he was afraid that the problem would be exacerbated if delayed, he carries out the action and then must inform the Khalifah later on about the reason for not informing him beforehand.

Buktinya ialah bahawa Nabi (ﷺ) memberi kuasa kepada gabenor-gabenornya dan tidak meminta mereka memaklumkan kepada baginda tentang tindakan yang mereka lakukan, dan mereka juga tidak biasa melaporkan kepada baginda tentang apa-apa perkara. Sebaliknya, mereka melaksanakan tindakan mereka dengan kebebasan sepenuhnya, masing-masing memerintah dalam kepimpinannya dengan pendapatnya sendiri; inilah cara Mu’adh, dan ‘Attab bin Asid, Al-‘Ala’ b. Al-Hadrami, dan semua gabenor Rasulullah (ﷺ) – yang menunjukkan bahawa gabenor tidak perlu memaklumkan kepada Khalifah apa-apa tentang tindakannya. Dan dalam hal ini, beliau berbeza daripada pembantu, kerana pembantu wajib memaklumkan kepada Khalifah setiap tindakan yang dilakukannya, manakala tidak wajib ke atas gabenor untuk memaklumkan kepada Khalifah apa-apa pun tentang tindakannya.

The evidence is that the Prophet (phuh) empowered his governors and did not request them to inform him of what actions they undertook and they did not use to report to him about anything. Rather, they used to undertake their actions with full independence, each of them ruling in his leadership by his opinion; this was the manner of Mu’adh, and ’Attab Bin Asid, Al- ’Ala’ b. Al-Hadrami, and of all of the governors of the Messenger of Allah (pbuh) – which indicates that the governor does not inform the Khalifah about anything from his actions. And in this regard, he is different from the assistant, since the assistant must inform the Khalifah about every action that he undertakes, whereas it is not obligatory upon the governor to inform the Khalifah about any of his actions.

Wajib bagi Khalifah untuk meneliti setiap tindakan pembantunya, sedangkan tidak wajib baginya meneliti setiap tindakan gabenor, walaupun dia mengkaji keadaan para gabenor dan meneliti berita daripada mereka. Oleh itu, gabenor mempunyai kebebasan bertindak yang tidak terbatas dalam pemerintahannya, sebab itulah Mu'adh berkata kepada Rasulullah ﷺ ketika beliau diutus ke Yaman, "Aku akan menggunakan pendapatku sendiri," maka ini menjadi dalil bahawa gabenor tidak perlu memaklumkan kepada Khalifah, sebaliknya dia menggunakan pendapatnya sendiri. Tidak dilarang untuk meminta pendapat Khalifah dalam perkara-perkara penting, tetapi dia tidak meminta pendapatnya dalam perkara-perkara yang tidak penting supaya kepentingan rakyat tidak tertangguh. Jika berlaku sesuatu perkara baharu, dia menyerahkannya kepada pendapat Khalifah, kerana kuasa yang diberikan kepada gabenor ialah Khalifah melantik seseorang untuk memimpin sebuah bandar atau wilayah, iaitu pemerintahan ke atas seluruh rakyatnya, dan kawalan dalam perkara-perkara yang diketahui daripada tindakannya. Maka jika berlaku isu baharu yang belum pernah diketahui sebelumnya, ia diserahkan untuk diperiksa oleh Khalifah, kecuali jika dikhuatiri bahawa penangguhan itu akan membawa kemudaratan, maka ketika itu gabenor boleh mengambil tindakan terhadap isu tersebut dan kemudian memaklumkannya kepada Khalifah, kerana ia adalah isu yang belum pernah berlaku sebelum ini.

It is obligatory that the Khalifah scrutinise every action the assistant undertakes, whereas it is not necessary for him to scrutinise every action of the governor, though he studies the situation of the governors and scrutinises the news from them. Accordingly, the governor has unrestricted action in his governorship, which is why Mu’adh said to the Messenger (pbuh) when he was sent to Yemen “I will exert my own opinion.”; so this is evidence that the governor does not inform the Khalifah, rather he exercises his opinion. It is not forbidden to take the opinion of the Khalifah in the important issues, but he does not seek his opinion in unimportant issues in order that the interests of the people are not delayed. If something new occurs, he leaves it to the opinion of the Khalifah, because the empowerment of the governorship is that the Khalifah delegates the leadership of a city or region to the governor which is a governorship over all its people, and control in the known issues from his actions. So if a new issue which was not previously known occurred, it is left for the examination of the Khalifah, unless it was feared that this would be detrimental, in which case the governor undertakes the issue and then informs the Khalifah, since it was an issue that was unprecedented.