A--- میان حدیث پیشین و آیهٔ قرآن هیچ تناقضی نیست. زیرا «اعمال» که در آیه ذکر شده، سببِ ورود به بهشت است، و آنچه در حدیث نفی شده این تصور است که اعمال تنها سبب نیستند، بلکه بهای آن محسوب می‌شوند. در حقیقت، اگر انسان تمام دورهٔ زندگی دنیا را روزها روزه بگیرد، تمام شب را برای خدا در نماز بایستد و از هرگونه گناهی دوری کند، تمام عمرش برای ادای حتی یک‌دهم کوچک‌ترین نعمتی که خداوند به او داده کافی نخواهد بود. پس چگونه می‌تواند بهایی شایستهٔ بهشت باشد! {رَبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَأَنتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ}. (المؤمنون، ۱۱۸)

A--- There is no contradiction between the previous Hadith and the Qur'anic verse. For the " deeds" mentioned in the verse are the cause behind entering Paradise and what is negated in the Hadith is the sense that the deeds turn not to be a mere cause, but they turn into a price paid for it. Indeed, if man lived the whole period of life of the world, fasting during the day, standing in prayer for Allah during the whole night, and avoiding all kinds of sins, the whole of his life would not be enough for meeting even one-tenth of the slightest blessing he is granted by Allah. How can it be then the price suitable for Paradise! {My Lord! Forgive and have mercy, for You are the Best of those who show mercy!}. (Al-Mu'minun, 118)