ا---کلمهٔ «عبد» به معنای فرومایه یا مطیع و مقهور است. این معنا همهٔ آفریدگان را دربر می‌گیرد: بالا و پایین، خردمند و بی‌خرد، جاندار و بی‌جان، پویا و ایستا، آشکار و پنهان، مؤمن و کافر، پرهیزگار و فاسق و غیره؛ همهٔ اینان را الله سبحانه آفریده است. همگی مقهور او هستند و تنها او آنان را تدبیر می‌کند. افزون بر این، همهٔ آنان را حدّ و سرانجامی است و هر یک تا زمان معینی ادامه می‌دهند. این است حکم و تدبیر آن ذات توانا و دانای فرزانه. و اگر مقصود از آن، بندهٔ فروتن و خداجوی باشد، در این صورت تنها به مردان و زنان مؤمنی اشاره دارد که بندگان گرامی الله و پرهیزگاران خداترس‌اند؛ بر آنان نه بیمی است و نه اندوهی.

A--- The word Abd1 means the subdued or subjugated. This meaning encompasses all sorts of creation: higher and lower, rational and reasonless, animate and inanimate, dynamic and static, apparent and hidden, believing and disbelieving, and pious and dissolute, etc.; all of which are created by Allah he Almighty. They are subjected to Him, and managed by Him Alone. Moreover, all of them have a limit and destination and each one runs (its course) or an appointed term. Such is the judgment and ordering of (Him), the Exalted in Power, the Omniscient. And if the intended sense is the modest God-loving worshiper), in this case it refers only to the believing men and women who are Allah's honorable slaves and pious godly ones; on them shall be no fear, nor shall they grieve.