ا---«ایمان به رسولان خدا» یعنی باور خالص و قاطع به اینکه الله متعال برای هر امتی پیامبری از میان خودشان فرستاده است تا ایشان را به پرستش تنها او دعوت کند و از آنچه جز او پرستیده می‌شود دوری گزینند. این یعنی باور به اینکه آنان راستگو، امین، پرهیزگار، هدایت‌شده از جانب خداوند، بزرگوار، محترم، راهنما و راه‌یافته بودند، با دلایل روشن و نشانه‌های شگفت‌انگیز معجزه‌آسا از جانب پروردگارشان یاری می‌شدند، و تمام پیامی را که به آن مبعوث شده بودند بدون هیچ‌گونه تغییر، دگرگونی، تحریف، افزایش یا حتی کاستی ابلاغ کردند: {آیا بر فرستادگان جز ابلاغ آشکار پیام، وظیفه‌ای است؟} (النحل، ۳۵).

A--- "To have Faith in the Messengers of Allah" means to have pure and absolute belief that Allah the Almighty sent down to every Ummah (community or nation) a Messenger from among them, to invite them to worship Him Alone and to renounce all that is worshipped besides Him. It means to believe that they are truthful, trustworthy, pious, divinely guided, honorable, respected, guiding and guided, supported with clear evidences and amazing miraculous signs from their Lord, and that they conveyed the whole Message they were sent with without making any change, alteration, distortion, increase or even decrease: {Then! Are the Messengers charged with anything but to convey clearly the Message?}. (An-Nahl, 35)

این نیز به معنای آن است که باور داشته باشیم همه آنان بر راهی روشن و راستین بودند. ایمان آوردن به آنان یعنی باور داشتن به اینکه خداوند متعال ابراهیم (علیه السلام) و محمد ﷺ را دوستان صمیمی خود برگزید، با موسی (علیه السلام) سخن گفت، ادریس را به مقامی بلند رساند، و اینکه عیسی (علیه السلام)

This also means to believe that all of them were on a clear and truthful path. To believe in them means to believe that Almighty Allah took Ibrahim (Abraham) and Muhammad (Peace be upon them) as intimate friends, Spoke to Musa (Moses), raised Idris to a lofty place, and that' Isa (Jesus)

فرستادهٔ خدا و کلمهٔ او بود («باش!» - و او شد) که به مریم القا فرمود، و روحی از جانب او (۱۹)، و اینکه برخی از پیامبران را بر برخی دیگر برتری داد و برخی را به درجاتی (از شرف) ارتقا بخشید.

was (no more than) a Messenger of Allah and His Word, ("Be!" - and he was) which He bestowed on Maryam (Mary) and a spirit (Ruh)(19) created by Him, and that He preferred some of them (the Messengers) to others; and others (from among them) He raised to degrees (of honor).