الف--- بله، آنان توانایی و اراده نسبت به اعمال خود دارند. اعمالشان در واقع به خودشان نسبت داده می‌شود. به سبب آن‌ها مکلف می‌شوند، بر طبق آن‌ها پاداش یا کیفر می‌بینند، و خداوند تنها به آنچه توان انجامش را دارند تکلیف می‌کند. این مطلب را خداوند در قرآن کریم و در سنت نبوی ﷺ تأیید کرده است.

A--- Yes, they have ability and will over their acts. Their acts are actually attributed to them. They are charged therewith, rewarded and punished with accordance thereto, and Allah charged only with what they can afford. He affirmed this in His Glorious Qur'an and the Prophetic Sunnah.

اما آنان تنها توانایی‌ای را نشان می‌دهند که او به ایشان داده است، تنها اراده‌ای را نشان می‌دهند که او خواسته است، و تنها کاری را می‌توانند انجام دهند که او ایشان را به انجام دادنش وادار کرده است. همان‌گونه که آنان نمی‌توانستند خودشان را بیافرینند، نمی‌توانند کردارشان را نیز بیافرینند. بدین‌ترتیب، توانایی، اراده و کردارشان تابع توانایی، اراده و کردار اوست، زیرا او آفریننده‌ی ایشان و آفریننده‌ی توانایی، اراده و کردارشان است. افزون بر این، توانایی، اراده و کردار ایشان همان توانایی، اراده و کردار الله نیست، همان‌گونه که خود ایشان نیز او نیستند. الله متعال از این بسی برتر است! اما کردارهای آفریده‌شده‌ی ایشان به خودشان تعلق دارد و در حقیقت به ایشان نسبت داده می‌شود.

But, they show ability only for what He enabled them, they show will only for what He willed, they can do only what He makes them doers thereto. Just as they could not create themselves, they can not create their acts. Thus, their ability, will, and acts follow His Ability, Will and Acts, as He is their Creator and the Creator of their ability, will, and acts. Moreover, their ability, will, and acts are not the same as Allah's Ability, Will, and Act, just as they are not Him Himself. Allah the Almighty is far above this! But, their created acts suit them and are actually attributed to them.

پس خداوند فاعلِ حقیقی است و بنده متأثرِ (مخلوقِ) حقیقی است، خداوند هدایت‌کنندهٔ حقیقی است و بنده هدایت‌شدهٔ (مخلوقِ) حقیقی است؛ و بدین‌ترتیب، او هر یک از دو فعل را به یکی از دو فاعل نسبت داده است. می‌فرماید: {کسی را که خدا هدایت کند، او هدایت‌یافته است}. (الکهف، ۱۷) هدایت را به خداوند و پذیرفتنِ هدایت را به بنده نسبت داده است. از آنجا که هدایت‌دهنده با هدایت‌پذیر متفاوت است، هدایت‌دادن با هدایت‌پذیرفتن نیز متفاوت است. به همین قیاس، خداوند متعال هر که را بخواهد گمراه می‌کند، و آن بنده گمراهِ حقیقی شمرده می‌شود. این همان فعلِ خداوند درباره‌ی بندگانش است. پس کسی که فعل و تأثیر را به بنده نسبت دهد، کافر شده است؛ و کسی که هر دو را به خداوند نسبت دهد نیز کافر شده است؛ و کسی که فعل را به آفریدگار و تأثیر را به مخلوق نسبت دهد، او مؤمنِ حقیقی است.

Allah is the real Doer, and the slave is the real influenced (creature), Allah is the real Guide, and the slave is the real guided (creature), thus, He attributed each of the two acts to each doer. He says: {He whom Allah guides, he is the rightly guided}. (Al-Kahf, 17) By attributing guidance to Allah and receiving guidance to the slave. As the guidance-giver is unlike the guidance receiver, the guidance is unlike receiving guidance. By the same token, Allah the Almighty misleads whomsoever He wills, and that slave is seen as a real astray. This is the same of Allah's Acting regarding His slaves. So, he who attributes the act and the influence to the slave, he becomes a disbeliever; and he who attributes both to Allah, he becomes a disbeliever; and he who attributes the act to the Creator and the influence to the creature, he is the true believer.