باید دانست که این چهار عمل و امثال آن از جملهٔ اعمال کفر عملی نیستند. تنها از آن رو چنین شمرده می‌شوند که با اعضای بدن و آنچنان که به ظاهر دیده می‌شود انجام می‌گیرند. اما حقیقت آن است که این‌ها تحقق نمی‌یابند مگر با اعمال قلب، یعنی

A--- One should know that these four acts and the like are not from among the acts of practical disbelief. They are only regarded as such because they are performed by the organs as apparently noticed. But, the truth is that they do not take place unless deeds of tile heart -i.e.

نیت، اخلاص، شور و اشتیاق و تسلیم از میان رفته‌اند. از این رو، ظاهراً شبیه کفر عملی به نظر می‌رسند، اما در اصل نخست به کفر اعتقادی نیاز دارند. بنابراین، این اعمال جز از سوی منافقِ بدخواه یا لجوجِ متکبر انجام نمی‌گیرد. این امر، موضع منافقان در غزوهٔ تبوک را روشن می‌کند. در آغاز، {آنان سخن کفر گفتند و پس از پذیرفتن اسلام کافر شدند، و تصمیمی گرفتند (توطئه برای قتل پیامبر ﷺ) که به آن دست نیافتند}. (التوبه، ۷۴) اما چون مسلمانان پیروز شدند، گفتند: {ما تنها سخنانی بیهوده و شوخی می‌گفتیم}. (التوبه، ۶۵) در اینجا کلام خداوند نازل شد: {بگو: "آیا به خدا و آیات او و پیامبرش ﷺ استهزا می‌کردید؟" عذر نیاورید؛ شما پس از ایمان آوردن کافر شدید}. (التوبه، ۶۵ و ۶۶)

intention, sincerity, passion and submission -are gone. Hence, they apparently look like practical disbelief, but they basically require the dogmatic disbelief first. Consequently, these acts can not be performed but by a malicious hypocrite or a stubborn arrogant. This explains the position of hypocrites in the Battle of Tabuk. In the beginning, {They said the word of disbelief, and they disbelieved after accepting Islam, and they resolved that (plot to murder Prophet Muhammad (Peace be upon him)) which they were unable to carry out}. (AtTaubah, 74) But, when Muslims got victory, they declared, {We were only talking idly and joking}. (At-Taubah, 65) Here, came Allah's Word: {Say: "Was it at Allah (the Almighty), and His Ayat (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations) and His Messenger «Peace be upon him)) that you were mocking?" Make no excuse; you disbelieved after you had believed}. (At-Taubah, 65, 66)

در نهایت، ما «کفر اصغر» (Al-Kufr Al-Asghar) را با «کفر عملی» تعریف نکردیم، بلکه آن را «عملِ مطلق» دانستیم که مستلزم ایمان نیست و با گفتار قلب یا اعمال آن در تعارض نیست.

Finally, we did not define [Al-Kufr Al-Asghar] Minor Disbelief with "the Practical Disbelief", but with the absolute acting that does not require faith and did not contradict with the utterance of the heart or its deeds.