ایمان به قضا و قدر الهی از لوازم توحید است، و ایمان به اسباب که خیر را به بار می‌آورند و شر را دفع می‌کنند از لوازم ایمان است. با این حال، امر دین جز با ایمان به قضا و قدر و اطاعت از شرع، نه درست است و نه کامل. از آنجا که پیامبر ﷺ قضا و قدر الهی را تأیید کرد، به کسی که به او گفت: «ای فرستادهٔ خدا! پس آیا نباید به تقدیر خود تکیه کنیم و اعمال را رها کنیم؟» پاسخ داد؛ آنگاه ﷺ فرمود: «کار هر کس بر اساس آنچه برای آن آفریده شده آسان می‌شود؛ پس هر که از گروه سعادتمندان باشد، کارهای نیک برای او آسان می‌گردد، و هر که از گروه بدبختان باشد، کارهای بد برای او آسان می‌شود.» (صحیح البخاری)

A--- Affirming faith in the Divine Decree is required by Tawhid (Oneness of Allah), and affirming faith in the means bringing forth its good and blocking up its evil is required by Iman (Faith). However, the matter of religion can not be sound or perfect unless one believes in the Divine Decree and be obedient to Shar' (Legislation). As the Prophet (Peace be upon him) affirmed the matter of Divine Decree, then he answered the one who said to him: "Allah's Messenger! Should we not then depend upon our destiny and abandon our deeds? Thereupon, he (Peace be upon him) said: Acts of everyone will be facilitated according to that which each has been created for so that whoever belongs to the company of the blessed will have good works made easier for him and whoever belongs to the unfortunate ones will have evil acts made easier for him.” (Sahih Bukhari)