الف: این امر بیانگر تکبر و غرور در برابر فرمان‌های الهی پس از یقین به حقانیت آن‌هاست. مانند کفر ابلیس (شیطان) که خداوند متعال دربارهٔ او می‌فرماید: {جز ابلیس که امتناع ورزید و تکبر کرد و از کافران بود}. (البقره، ۳۴)

A--- This implies rejection and arrogance to submit to Allah's Commandments after conviction of their truth. Such as the disbelief of Iblis (Satan), in whom Allah the Almighty says: {except Iblis (Satan), he refused and was proud and was one of the disbelievers (disobedient to Allah)}. (Al-Baqarah, 34)

او، یعنی ابلیس (شیطان) خود، نتوانست فرمان الهی مبنی بر سجده کردن را انکار کند، اما با آن مخالفت کرد و گفت: {آیا برای کسی که از گل آفریدی سجده کنم؟} (الإسراء، ۶۱)

He, Iblis (Satan) himself, could not deny Allah's Commandment to perform prostration, but he objected to it and said: {Shall I prostrate myself to one whom You created from clay?}. (Al-Isra', 61)

الله تعالی می‌فرماید: {من نیستم که برای انسانی که از گِلِ خشکیده و صدادار از لجنِ متغیّر آفریده‌ای سجده کنم}. (الحجر، ۳۳)

Allah says: {I am not the one to prostrate myself to a human being, whom You created from dried (sounding) clay of altered mud}. (Al-Hijr, 33)

فرمود: {من از او بهترم، مرا از آتش آفریدی و او را از گل آفریدی}. (الأعراف، ۱۲)

Allah says: {I am better than him (Adam), You created me from fire, and him You created from clay}. (Al-A'raf, 12)