د خلافت غوښتل او د هغې لپاره سيالي کول ټولو مسلمانانو لپاره جائز دي، او مکروه نه دي. داسې هيڅ متن نقل شوی نه دی چې د هغې د سيالۍ منع کوي. ثابته ده چې مسلمانانو د بني ساعده په ډيره کې د خلافت لپاره سيالي کړې، په داسې حال کې چې نبي ﷺ په خپل بستر کې کفن شوی و او لا ښخ نه و شوی. همدارنګه ثابته ده چې د شوريٰ شپږ کسانو، چې د غوره صحابه وو څخه وو، د ټولو صحابه کرامو په مخ کې د خلافت لپاره سيالي کړې، او نورو صحابه کرامو دې ته انکار ونه کړ او د دې بحث په اړه يې دوی سره موافقت وښود. د صحابه کرامو دا اجماع دې ته اشاره کوي چې د خلافت لپاره سيالي کول جائز دي، او د هغې د ترلاسه کولو لپاره د غوښتلو، د هغې د لټولو او د دليل او رايې په واسطه يو بل سره بحث کولو اجازت لري. اما د هغو احاديثو کې چې د امارت غوښتلو منع راغلې ده، دا منع هغو کمزورو کسانو لپاره ده چې د دې اهل نه وي، لکه ابوذر (رضي الله عنه). خو هغه کسان چې د امارت لپاره اهل وي، د هغې غوښتلو اجازت لري. عمرو بن العاص (رضي الله عنه) امارت وغوښته او نبي ﷺ هغه والي وټاکه. نو نقل شوي احاديث هغو کسانو پورې خاص دي چې د دې لپاره وړ نه وي، که دا امارت وي او که خلافت. اما هغه کسان چې د دې لپاره وړ وي، نبي ﷺ د هغو د غوښتلو څخه منع نه ده کړې، او هغه يې چې امارت غوښت هغه ته ورکړ. نو چې نبي ﷺ هغه چا ته امارت ورکړ چې يې غوښتی و، او په عين حال کې د امارت غوښتلو څخه يې منع هم کړې، نو منع هغو کسانو پورې اړه لري چې شرائط نه پوره کوي، او دا مطلقه منع نه ده.