د نبي کریم ﷺ خاموشي، یعنې د هغه تأیید، له سنت څخه ده؛ دا د هغه د قول او فعل په شان برابره ده. نو که یو څوک د نبي ﷺ په حضور کې، یا د هغه په زمانه کې یو عمل وکړي او هغه ﷺ پرې خبر وي او د منع کولو وس ولري، خو بیا هم چپ پاتې شي او بې د ملامتولو هغه ته تأیید ورکړي؛ نو دا به وګورل شي: که د هغه عمل لپاره د نبي ﷺ له لوري مخکې کومه منع نه وي، او د دې لپاره کومه منع نه وي معلومه، نو د عمل کونکي په اړه د هغه خاموشي او د هغه ته تأیید ورکول د دې عمل د جواز او د کولو د ملامتۍ د لرې کیدو په اړه دلالت کوي. دا ځکه چې که د هغه عمل کول جائز نه وای، نبي ﷺ به ورته منع کړی وای، ځکه چې رسول د منکر عمل په پیژندو سره چپ نه پاتې کیږي؛ له همدې امله د هغه خاموشي د جواز دلیل دی. که نبي ﷺ مخکې له دې نه هغه عمل منع کړی وای او د هغې منع معلومه شوې وای، نو د رسول د خاموشۍ تصور نه کیږي، ځکه چې دا د ممنوع کار کولو تأیید به وای، او دا د نبي ﷺ لپاره ناشونې ده. څرنګه چې د ذمیانو کافرانو خاموشي ده، چې د مسلمانانو په ذمه کې وو او ډیرې ځلې به خپلو کلیساګانو ته تلل، چې دا د کفر عمل دی؛ نو دا د کفر د کولو تأیید نه دی، بلکې دا د ذمیانو د خپل عبادت د ترسره کولو پرېښودل دي، او دا د کلیسا ته د تلو د جواز دلیل نه دی. نو د خاموشي د سنت (تأیید) ګڼلو شرطونه دا دي: د عمل لپاره مخکې منع نه وي، او رسول ﷺ پرې خبر وي، یعنې دا چې عمل د هغه په حضور کې شوی وي یا د هغه په زمانه کې وي او هغه ﷺ پرې خبر وي، او رسول ﷺ د منع کولو وس ولري؛ مګر داچې خاموشي د سنت نه ګڼل کیږي. د منع کولو معنا دا ده چې د هغه څوک چې دا کار کوي هغه ته مخنیوی وشي، نه دا چې پیغمبر ﷺ ته د دې خوښه نه وه، ځکه چې ځنګلي غوښه (ضب) د پیغمبر ﷺ په حضور کې وخوړل شوه او هغه له دې څخه ونه خوړل، او کله چې له هغه څخه پوښتنه وشوه نو هغه وفرمایل:

The silence of the Prophet (SAW), i.e. His approval is from the Sunnah, it is like His saying and His action equally the same, so if one did an action in the presence of the Prophet, or in His era and He knew about it, and was able to forbid it, then He kept silent about it and approved it for him without dispraising his action; it will be looked, if there is no previous forbiddance for that action from the Prophet (SAW), and no forbiddance is known for it, then His silence about its doer, and His approval to him on it denotes the permissibility of that action and the lifting up of the blame for doing it. That is because, if his action is not permissible; the Prophet would forbid him, since the Messenger does not keep silence if He knows about an evil (munkar) action, therefore His silence is a daleel for the permissibility. If the Prophet had previously forbade that action and its forbiddance became known; the silence of the Messenger can not be imagined, because it would be an approval to do what is forbidden. And this is impossible for the Prophet (SAW). As for His silence about the kuffaar under the Muslims' protection (ahl al-dthimmah), who used to frequently go to their churches, which is a kufr action; it does not denote His approval to do the kufr, but it denotes leaving ahl al-dthimmah to perform their own worship, and it is not a daleel for the permissibility to go to the church. So the conditions to consider the silence to be from the Sunnah (approval) are: that there is no previous forbiddance for the action, and the Messenger (SAW) knew about it, i.e. it was done in His presence, or in His era and He knew it, and that the Messenger was able to forbid (prevent) it, except that the silence is not considered to be from the Sunnah. The meaning of the forbiddance it is restraining its doer, and not that the Messenger does not trend to it, because the dab lizard got eaten in the presence of the Prophet and He did not eat from it, and when He was asked He said:

"ما د زما د قوم په ځمکه کې نه و، نو زه يې خوښ نه کوم" (د امام البخاري روايت). نو کله چې رسول الله ﷺ دا خوښ نه کړ، دا د حرمت دليل نه دى، او هغه چې يې وخوړل نو د هغه منع نه کول د دې خبرې چوپتيا ګڼل کيږي، نو دا د جواز دليل دى. همدارنګه د نافع څخه روايت دى: ابن عمر د يوه شپون د شمبې (نيلۍ) غږ واورېد، نو خپلې ګوتې يې په غوږونو کېښودې او خپل سپور اوښ يې له لارې واړاوه، پداسې حال کې چې ويل يې: اې نافعه! آيا دې اوريدل؟ زه وايم: هو، نو هغه لا هم تلل تر دې چې ما وويل: نه، بيا يې لاسونه ښکته کړل او خپل اوښ يې بيرته په لاره کې راوست، او وې ويل: ما د الله رسول ﷺ ولیدی چې د يوه شپون د شمبې غږ يې واورېد او داسې يې وکړل. (د امام احمد روايت). دا د شپون لپاره منع نه ده، بلکه د هغه د خاموشۍ څرګندونه ده، او د شمبې د جواز او د اورېدو د جواز دليل دى. او په دې کې چې هغه (ﷺ) خپل غوږونه پټ کړل، ممکن دا وي چې هغه د ډېرو جائزو شيانو څخه ډډه کوله، لکه څنګه چې هغه د کور ته درهم يا دينار د شپې نه ساتل، او څنګه چې د کېرلۍ (ګیدړ) خوړل يې ډډه کوله. نو د رسول الله ﷺ خاموشي د هغه چا منع نه کول دي چې عمل کوي، که څه هم هغه د عمل څخه خپل ځان خوښ نه ښيي.

"It did not exist in the land of my people so I find myself detests it" compiled by Al-Bukhari. So being that the Messenger detests it is not of the forbiddance, and His none restraining those who ate it is considered to be silence about it, so it is a daleel for the permissibility. Also it was narrated from Naafi': That Ibn Omar heard the sound of a shepherd's pipe, then he put his finger tips in his ears, and deviated his riding camel from the way while he was saying: O Naafi' could you hear? I say: yes, then he keeps going away until I said no, then he put his hands down, and returned his riding camel to the way, and said: I saw the Messenger of Allah (SAW) when He heard the sound of a shepherd's pipe and He did like this" compiled by Ahmad. This is not considered to be forbiddance for the shepherd, but it is a silence about him, and it is a daleel for the permissibility of the pipe and the permissibility of hearing it, and as for blocking His hearing; it is possible that He avoided it as He used to avoid many permissible things, as He avoided to keep in His house dirham or dinaar overnight, and as He avoided eating the lizard. Accordingly, the silence of the Messenger means not restraining the one who does the action, even if He shows His self detest of the action.