جهاد د الله تعالیٰ په لاره کې د جنګ کولو لپاره د انسان د هڅو خرڅول دي، دا چې دې کار کې په مستقیم ډول برخه واخلي یا مال، رأي یا د ځواک په زیاتولو سره مرسته وکړي یا بل ډول. د الله تعالیٰ د کلمې د لوړولو لپاره جنګ کول جهاد دي. څه چې د الله تعالیٰ په لاره کې د خبرو په واسطه جهاد دی، که دا خبرې په مستقیم ډول د الله تعالیٰ په لاره کې د جنګ سره تړاو ولري، نو دا جهاد دی. که دا خبرې په مستقیم ډول د جنګ سره تړاو ونلري، نو دا شرعي جهاد نه دی، که څه هم دا کار سخت وي او که څه هم د هغې پایله د الله تعالیٰ د کلمې په لوړولو کې ګټور وي. دا ځکه چې په شریعت کې جهاد یوازې د جنګ لپاره خاص دی، نو په دې کې هرڅه داخلیږي چې په مستقیم ډول د جنګ سره اړیکه ولري. رأي او لیکنه هم د همدې حکم لري؛ که دوی په مستقیم ډول د الله تعالیٰ په لاره کې د جنګ سره تړاو ولري، لکه لښکر ته د جنګ د هڅولو لپاره خبرې کول یا دښمنانو سره د جنګ د هڅولو الفاظ، نو دا جهاد دی. که نه، دا جهاد نه دی. نه سیاسي مبارزه او نه د واکمنانو نیوکه جهاد بلل کیږي، که څه هم اجر یې لوی دی او د مسلمانانو لپاره ستره ګټه لري. خبره د سختۍ یا ګټې نه ده، بلکه د هغه شرعي معنی ده چې دا کلمه د هغې سره راغلې ده. شرعي معنی جنګ دی او هغه ټول شیان چې له رأي، خبرو، لیکنې، ستراتیژۍ او نورو څخه د جنګ سره تړاو لري.

Jihad is expending (one’s) effort in fighting in the way of Allah (swt) directly or assisting by wealth or opinion or increasing numbers or other than that. The fighting to raise the word of Allah is jihad. As for jihad by speaking in the path of Allah (swt), this is jihad if the speech relates directly to fighting in the way of Allah. If it does not relate directly to it, it is not Shar’i jihad even if it involves difficulty and even if the results benefit in raising the word of Allah (swt). This is because jihad in Shar’a is specific to fighting, so there enters within it everything related directly to fighting. Similar to the opinion is writing and speaking; they are jihad if they are related directly to fighting in the way of Allah (swt) like the speech to the army to encourage it to fight directly or words inciting fighting the enemies. If not, this is not (jihad). Neither political struggle nor rebuking the rulers is termed jihad though their reward is high and their benefit to the Muslims great. The issue is neither difficulty nor the benefit, but rather it is the Shar’i meaning with which it came for this word. The Shari’ah meaning is fighting and all that it relates to from opinion, speech, writing, strategy and other things.

د جهاد سبب جزیه نه ده که حتی کله چې هغوی جزیه قبوله کړي نو موږ له جنګ څخه لاس اخلو. بلکې د جهاد سبب دا دی چې هغه کسان چې موږ ورسره جنګ کوو کافران دي چې د دعوت څخه یې انکار کړی دی. الله (ج) فرمایي:

The cause of jihad is not jizyah even though we stop (fighting) them when they accept the jizyah. Rather, the cause of jihad is that those whom we fight are disbelievers (kuffar) who rejected the da’wah. Allah (swt) said:

د هغوی د جهاد حکم د هغوی د کفر د صفت له امله دی، یعنی د دې له امله جهاد وکړئ چې دوی د الله او د آخرت د ورځې په شتون نه ایمان لري او نور. نو دا بیان یو محدودیت دی او په دې ځای کې یو علت ګرځي. نو د جهاد علت کفر دی. دا په یوه بله آیت کې هم راغلی دی:

The command to fight them is (due to) their attribute of disbelief i.e. fight them because they do not believe in Allah and the Last Day etc. So this description is a restriction and at this point it becomes a cause. So the cause of fighting is disbelief. It came in another ayah:

دا نو د کفر د صفت له امله د هغوی د جنګ د حکم سبب دی. دې ته ورته ډیرې آیتونه شته، لکه:

So the command to fight them is due to the attribute of disbelief. There are many similar ayat such as:

او

And

او

And

ان تمام آیات جہاد کو ایک مخصوص وصف کی بنا پر حکم دیتی ہیں، اور وہ وصف ہے کفر، جو جنگ کا سبب ہے۔ رہی جزیہ کی ادائیگی، تو قرآن نے اسے ذلت کے ساتھ جوڑا ہے، اور یہ جنگ کے رکنے کا سبب ہے نہ کہ جنگ کا سبب۔ اس سے یہ سمجھ آتا ہے کہ جہاد کا سبب کفر ہے۔ جن لوگوں سے ہم لڑتے ہیں اگر وہ دعوت کو قبول کر لیں تو مسلمان ہو جاتے ہیں؛ اور اگر وہ اسلام قبول کرنے سے انکار کریں لیکن جزیہ ادا کرنے اور اسلام کے نظام کے تحت رہنے پر راضی ہوں، تو ان سے یہ قبول کیا جاتا ہے اور ان سے جنگ نہیں کی جاتی، کیونکہ انہیں اسلام قبول کرنے پر مجبور کرنا جائز نہیں۔ جب تک وہ اس نظام کے تحت رہنے اور جزیہ ادا کرنے پر راضی ہیں، وہ دعوت کے سامنے جھک چکے ہیں، اگرچہ انہوں نے اسلام قبول نہیں کیا۔ اس بنا پر، جب وہ اس نظام کے تحت رہنے اور جزیہ ادا کرنے پر راضی ہو جائیں تو ان سے لڑنا جائز نہیں۔ البتہ اگر وہ جزیہ ادا کرنے پر راضی ہوں مگر اسلام کے تحت حکومت کرنے سے انکار کریں تو ان سے یہ قبول کرنا جائز نہیں، کیونکہ جنگ کا سبب، یعنی یہ کہ وہ کافر ہیں اور دعوت قبول کرنے سے انکاری ہیں، باقی رہتا ہے، لہٰذا ان سے لڑنا واجب رہتا ہے، ایسا فریضہ جو مسلمانوں کی گردنوں سے ساقط نہیں ہوا۔ رہے وہ ہنگامی معاہدے جن میں خلیفہ ان سے جزیہ لیتا ہے اور انہیں کفر کے نظام کے تحت خود اپنے اوپر حکومت کرنے دیتا ہے، تو یہ اس وجہ سے ہے کہ اس کے لیے داخلی و خارجی حالات موافق نہیں ہوتے؛ شریعت نے ضرورت کی حالتوں میں اس ہنگامی صورتحال کے لیے رخصت دی ہے، لہٰذا اس پر قیاس نہیں کیا جائے گا۔ پس جہاد کا سبب یہی ہے کہ جن سے ہم لڑتے ہیں وہ کافر ہیں جنہوں نے دعوت قبول کرنے سے انکار کیا، اور جہاد کا اس کے سوا کوئی اور سبب نہیں۔ رہا جزیہ کے ساتھ ذلت کا جنگ روکنے کا سبب ہونا، تو یہ صرف غیر مشرک عرب کے بارے میں ہے۔ رہے مشرک عرب، تو ان سے اسلام یا جنگ کے سوا کچھ قبول نہیں کیا جاتا، اللہ کے اس فرمان کی وجہ سے:

All these ayat command the fighting due to a specific attribute which is the cause of fighting i.e. disbelief. As for the payment of jizyah, the Qur’an combined it with humiliation as the cause of stopping the fighting not the cause of fighting. From here it is understood that the cause of jihad is disbelief. If those whom we fight accept the da’wah they become Muslims; if they refuse to accept Islam (but) accept to pay the jizyah and be ruled by Islam, it is accepted from them and they are not fought as it is not permitted to force them to accept Islam. As long as they accept to be ruled by it and pay the jizyah, they have submitted to the da’wah even if they have not accepted Islam. Accordingly, it is not allowed to fight them after they accept to be ruled by it and pay the jizyah. However, if they accept to pay the jizyah but refuse to be ruled by Islam, it is not allowed to accept this from them because the cause of fighting which is that they are disbelievers who have refused to accept the da’wah remains standing so fighting them remains obligatory, an obligation which has not fallen from the Muslims’ necks. As for the emergency treaties in which the Khalifah accepts from them the jizyah while leaving them to rule themselves by the system of disbelief, due to the absence of compliance of the external and internal circumstances for it, the Shar’a gave concession to this emergency situation in the situations of necessity so no analogy is done upon it. Therefore the cause of jihad is that those whom we fight are disbelievers who refused to accept the da’wah and there is no other cause for jihad. As for jizyah together with humiliation being a cause to stop fighting, this is only with non polytheist Arabs. As for polytheist Arabs, it is not accepted from them except Islam or fighting due to Allah’s statement:

جهاد د قرآن کریم او حدیث د صریح نص په واسطه فرض دی. الله (سبحانه و تعالی) فرمایي:

Jihad is obligatory by the explicit text of the Qur’an and Hadith. Allah (swt) said:

او هغه (سبحانه وتعالیٰ) وفرمایل:

And He (swt) said:

او الله (سبحانه و تعالی) فرمایي:

And Allah (swt) said:

او هغه (سبحانه وتعالیٰ) وفرمایل:

And He (swt) said:

د انس (رض) څخه روایت دی، هغه فرمایلي: «رسول الله ﷺ فرمایلي:

It is narrated from Anas (ra) who said: “The Messenger of Allah (saw) said:

او له انس رضي الله عنه څخه روایت دی چې نبي ﷺ وفرمایل:

Also from Anas that the Prophet (saw) said:

هم روایت کړې چې هغه وفرمایل:ﷺ

He also narrated that he (saw) said:

امام احمد او ابوداود د انس رضی الله عنه څخه روایت کوي چې هغه وفرمایل: رسول الله ﷺ وفرمایل:

Imam Ahmad and Abu Dawud narrated from Anas who said: The Messenger of Allah (saw) said:

زید بن خالد جهنی رضی الله عنه روایت کوي چې رسول الله ﷺ وفرمایل:

It has been narrated from Zayd bin Khalid who said: The Messenger of Allah (saw) said:

او ﷺ وفرمایل:

And he (saw) said:

له ابی اوفی (رضی الله عنه) څخه روایت دی چې رسول الله ﷺ فرمایلي:

It has been narrated from Abi Awfa (ra) that the Messenger of Allah (saw) said:

د ابو هريرة رضي الله عنه څخه روایت دی چې هغه وویل:

It is narrated from Abu Hurayra (ra) who said:

جہاد اقدامی طور پر فرضِ کفایہ ہے، اور دشمن کے خلاف جو ان پر حملہ کرے، فرضِ عین ہے، جبکہ باقی لوگوں پر یہ فرضِ کفایہ رہتا ہے۔ یہ فریضہ اس وقت تک ساقط نہیں ہوتا جب تک دشمن کو نکال نہ دیا جائے اور اسلامی سرزمین کو ان کی گندگی سے آزاد نہ کرا لیا جائے۔ جہاد کا اقدامی طور پر فرضِ کفایہ ہونے کا مطلب یہ ہے کہ ہم دشمن سے جنگ شروع کریں گے، خواہ وہ ہم سے جنگ کا آغاز نہ کرے۔ اگر کسی بھی زمانے میں کوئی مسلمان اقدامی جہاد نہ کرے تو وہ اسے ترک کرنے کی وجہ سے گناہگار ہوگا۔ اگر مصر کے لوگ اقدامی جہاد کریں تو انڈونیشیا کے لوگوں سے اس کی ذمہ داری ساقط ہو جائے گی، کیونکہ مسلمانوں کی طرف سے محاربین کافروں کے خلاف عملی جنگ موجود ہے، لہٰذا جہاد کا فریضہ ادا ہو گیا۔ البتہ اگر مسلمانوں اور کافروں کے درمیان جنگ چھڑ جائے، لیکن صرف مصر کے لوگوں کے کافروں سے لڑنے سے کفایت (یعنی فریضے کی ادائیگی) نہ ہو، تو پھر مصر اور عراق کے لوگوں کے عمل سے ہندوستان اور انڈونیشیا کے لوگوں سے اس کی ذمہ داری ساقط نہیں ہوگی۔ بلکہ یہ فریضہ سب سے قریبی (مسلمانوں) پر، پھر دشمن سے قریب تر لوگوں پر واجب ہوگا، یہاں تک کہ کفایت حاصل ہو جائے؛ اور اگر کفایت تمام مسلمانوں کے بغیر حاصل نہ ہو، تو جہاد تمام مسلمانوں پر واجب ہو جائے گا یہاں تک کہ دشمن مغلوب ہو جائے۔ جہاد فرضِ کفایہ ہے، اگر خلیفہ نے اسے آگے بڑھنے کا حکم نہ دیا ہو؛ اور جس شخص کو خلیفہ نے شرکت کا حکم دیا ہو، تو اس پر جہاد اللہ تعالیٰ کے اس فرمان کی وجہ سے واجب ہو گیا ہے:

Jihad is an obligation of sufficiency (fard kifayah) offensively, and an individual obligation (fard ‘ayn) against the enemy who attacks them while being a obligation of sufficiency upon the rest. The obligation does not fall until the enemy is expelled and the Islamic land liberated from their filth. The meaning of jihad being an obligation of sufficiency offensively is that we start fighting the enemy even if they do not start (fighting) us. If no Muslim performs the fighting offensively at any period then they will be sinful for leaving it. If the people of Egypt perform the offensive jihad then (its obligation) falls from the people of Indonesia, as there exists practical fighting by Muslims against belligerent disbelievers therefore the obligation of jihad has occurred. However if fighting broke out between Muslims and disbelievers but the sufficiency (kifayah) has not occurred by the people of Egypt fighting the disbelievers alone, then its obligation does not fall from the people of India and Indonesia by the performance of the people of Egypt and Iraq. Rather it is obligatory upon the nearest (Muslim) then the nearest to the enemy until sufficiency occurs; if sufficiency does not occur except with all the Muslims, then jihad becomes obligatory upon all the Muslims until the enemy is subdued. Jihad is an obligation of sufficiency (fard kifayah) if the Khalifah has not told him to advance; as for the one whom the Khalifah has told him to take part, then jihad has become obligatory upon him due to Allah’s statement:

او د هغه (صلی الله علیه وسلم) ارشاد دی:

And his (saw) statement:

جهاد کې د کفایت مفهوم په اسلامي دولت کې دا دی چې داسې یو قوم د جهاد لپاره پیدا شي چې د هغوی جنګ کافي وي؛ که دا یو لشکر وي چې د دې لپاره د دفتر (دواوین) حسابونه وي، لکه څنګه چې د عمر (رض) په وخت کې وو، یا دا چې دوی په خپله خوښه د جهاد لپاره ځانونه تیار کړي وي، لکه څنګه چې د ابوبکر (رض) په وخت کې وو. دا برابر دی که دا لومړني وي، یا وروستني، یا دواړه یوځای، داسې چې که دښمن دوی ته یرغل وکړي نو دوی ومنلای شي، نو دا د کفایت یوه فرض دنده ده په دوی باندې. که دوی ونه شي کولای چې دفاع وکړي، نو خلیفه نور خلک د جهاد لپاره تیاروي، او همداسې تر دې وروسته. تعرضي جهاد دا نه معنا لري چې موږ په مستقیم ډول د دښمن سره جنګ پیل کړو؛ بلکه موږ باید لومړی هغوی ته د اسلام دعوت ورکړو.

The meaning of the sufficiency in jihad in the Islamic State is that there arise for jihad a people whose fighting is sufficient; whether they are an army for whom there are books of accounts (dawawin) for this as was the case in the time of Umar (ra), or they had prepared themselves for jihad freely as was the case in the time of Abu Bakr (ra). It is the same whether the first ones or the latter ones or both of them together such that if the enemy targets them they are able to defend so it is a obligation of sufficiency upon them. If they are unable to defend, then the Khalifah prepares others for jihad and so on. Offensive jihad does not mean that we initiate fighting the enemy directly; rather we must first call them to Islam.

دا جائز نه دی چې مسلمانان هغو خلکو سره جنګ وکړي چې ته یې د اسلام دعوت نه وي رسیدلی؛ بلکه لومړی باید کافرانو ته د اسلام دعوت ورکړل شي. که هغوی انکار وکړي نو له هغوی څخه د جزیې ورکول غوښتل کیږي؛ او که هغوی انکار وکړي نو موږ له هغوی سره جنګ کوو. مسلم د سلیمان بن بریده څخه روایت کوي، هغه د خپل پلار څخه:

If is not allowed for Muslims to fight those whom the Islamic da’wah has not reached; rather, the disbelievers must first be called to Islam. If they reject, then they are asked to pay the jizyah; and if they reject, we fight them. Muslim narrated from Sulayman bin Buraydah from his father:

او له ابن عباس (رض) څخه:

And from ibn Abbas (ra):

او د فروه بن مسیک څخه روایت دی، چې هغه وویل:

And from Furwat bin Maseek who said: