20.9 قیدیان - اسلامي شخصیت | Quran Course

20.9 قیدیان - اسلامي شخصیت | Quran Course

0% read · 5 min left

اسلامي شخصیت Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

20.9 قیدیان

20.9 Captives

by Sheikh Taqīuddīn An-Nabahānī5 min readViewed 131 times

کله چې مسلمانان د خپل دښمن څخه جنګي بنديان ونيسي، د دې بنديانو کار د خليفې مستقيم حکم ته سپارل کېږي او د هغو کسانو لپاره چې دوی يې ونيسي، يعني د جګړې ځای قوماندان يا لښکر مشر، هيڅ رائې نه وي. دا ځکه چې کله چې جنګيالی جنګي بنديان شي، هغه باندې حکم د خليفې رائې ده، او خليفه د بنديانو په اړه د شريعت حکم تعقيبوي. د جنګي بنديانو حکم د يوه ډاډمن قرآني متن له مخې ټاکل شوی دی، هغه دا چې خليفې ته د خوشې کولو او فدیې ترمنځ انتخاب ورکړل شوی دی، د الله تعالیٰ د دې ارشاد له امله:

When the Muslims take their enemy as prisoners of war, the matter of these captives is delegated to the Khalifah’s direct command and their is no opinion for those who captured them, the battlefield commander or army leader. This is because once the fighter becomes a prisoner of war, the command regarding him is the Khalifah’s opinion and the Khalifah follows the Shari’ah rule concerning captives. The rule of the prisoners of war is established by a definite Qur’anic text which is that the Khalifah is given a choice between release and ransom due to Allah’s statement:

کله چې تاسو هغو کسانو سره مخ شئ چې کفر یې کړی دی، نو د غاړو ټکول وکړئ، تر دې چې کله تاسو د دوی ښه وژنه وکړه، نو بیا تینګ زنځیرونه وتړئ. بیا وروسته یا آزادول دي او یا فدیه، تر دې چې جګړه خپل بار کېږدي.

دا د اسیرانو د حکم په اړه یو صریح حکم دی او په ډیرو لارو مشخص شوی دی: له هغو لارو څخه یوه دا ده چې دا صریح متن د سورت محمد کې راغلی، چې د جهاد په موضوع کې لومړی نازل شوی سورت دی. د دې نزول د هغه وخت څخه وروسته و چې رسول الله ﷺ له مکې څخه مدینې ته راغی، او دا سورت د جهاد سورت هم بلل کیږي. دا د سورۃ الحدید څخه وروسته او د بدر له جګړې مخکې نازل شو. دا د اسیرانو حکم د هغه وخت څخه مخکې بیان کړ چې کومه جګړه پیښه شوې وه یا کوم اسیران نیول شوي وو. که په دې سره دا هم اضافه شي چې دا هغه آیت دی چې د اسیرانو سره د کار څرنګوالی په صراحت سره بیانوي، نو دا خرګنده شي چې دا د اسیرانو د حکم متن دی او هغه بنسټ دی چې په دې موضوع کې نور ټول متنونه ورته راګرځیدل پکار دي. او له هغو لارو څخه چې د اسیرانو د دې حکم مشخص کوي، دا ده چې آیت د «إمّا» لفظ سره راغلی، کوم چې په دوو شیانو کې د غوره کولو ښکاره کوي، پرته له دې چې دریم شی یې شامل وي. آیت وایي: «نو یا بیا ټینګ وتړئ، بیا وروسته یا آزادي او یا فدیه.» کله چې «إمّا» د دوو شیانو په مینځ کې راشي، نو هغه د دې دواړو ترمنځ غوره کولو محدودوي او دا مخنیوی کوي چې له دې دواړو پرته بل څه وي یا دا چې دا دواړه د هغو څخه نه وي. نو په «إمّا» کې د غوره کولو د مشخص کولو له امله تخصیص راځي، او د قرآن په اسیرانو کې د هغه څه پرته بل څه نه جایز کیدل چې قرآن د غوره کولو په توګه ورکړی دی. دا خبره هغه وخت نوره هم قوي شي کله چې رسول الله ﷺ ثمامة بن اثال، د یمامې د خلکو مشر، ابو عزة شاعر، او ابو العاص بن الربیع خوشې کړل، او د بدر له جګړې د اسیرانو په اړه یې وفرمایل:

This is explicit in the rule of the prisoners of war and it is a specified rule in numerous ways: Of these (ways) is that this explicit text came in Surah Muhammad which is the first Surah revealed regarding the matter of fighting. Its revelation was after the Messenger (saw) arrived in Madinah from Makkah, and it is called the Surah of fighting. It was revealed after Surah Al-Hadeed and before the battle of Badr. It clarified the rule of prisoners of war before any battle had occurred or any prisoners of war had been captured. If added to this is that this is the ayah which clarifies explicitly what is done to prisoners of war, it becomes clear that it is the text of the rule of prisoners of war and the basis to which return all other texts regarding the subject. And from these ways which specify this rule on prisoners of war is that the ayah came with the language of “imma” which indicates the choice between two things without any third to them. It said: “Then bind strongly the fetters. Then afterwards either the release or the ransom.” When “imma” comes between two things, it restricts the choice between them and prevents there being other than them or that it is not one of them two. So there is specification due to specifying the choice in “imma” the impermissibility of there being other than what the Qur’an gave as a choice in the rule of captives. This is strengthened in when the Messenger (saw) released Thamama bin Wail, the chief of the people of Yamamah, Abu ‘Uzzah the poet, Abu Al-‘As bin Ar-Rabi’ and he said about the prisoners of war from the Battle of Badr:

سو هغه (سبحانه وتعالی) د اسارت څخه وروسته یوازې له دې دواړو څخه یو انتخاب ورکړی دی، او بل هیڅ نه. دا ټول په ښکاره ډول دا بیانوي چې خلیفه د جنګي اسیرانو په اړه یوازې د دوو کارونو تر منځ غوره کوي، هغه دا چې خوشي کړي یا فدیه واخلي. څه چې روایت شوي دي چې پیغمبر ﷺ د بنو قریظې سړي ووژل، دا ټول د حکم کونکي هغه حکم له امله و چې په حکمیت کې ورکړل شوی و، نه دا چې دوی جنګي اسیران وو. څه چې روایت شوي دي چې هغه ﷺ النضر بن الحارث او عقبه بن ابي معیط د بدر په ورځ په بندیخانه کې ووژل، او ابو عزه د احد په ورځ، دا دې ته اشاره نه کوي چې دا د جنګي اسیرانو حکم دی، ځکه چې هغه دا کار د ټولو اسیرانو سره یا په هر جنګ کې نه دی کړی. بلکه هغه دا کار په ځینو جنګونو کې د ځینو کسانو سره کړی، برعکس خوشي کول او فدیه چې هغه د ټولو جنګي اسیرانو سره په ټولو جنګونو کې کړي دي. د دې کسانو د وژلو سبب په ځانګړې توګه دا و چې رسول الله ﷺ په دوی کې د مسلمانانو لپاره یقیني خطر ولید؛ نو دا د ځانګړو کسانو وژل وو د ځانګړو دلیلونو له امله چې دوی ته پکې ځانګړي شوي، او دا د جنګي اسیرانو وژل نه وو. احمد او البخاري د ابو هریرة (رضي الله عنه) څخه روایت کړی چې ويې ویل: رسول الله ﷺ موږ د یوه لښکر سره واستاوو او وې فرمایل:

So He (swt) gave a choice between these two after the captivity and nothing else. All this is explicit that the Khalifah chooses in the prisoners of war between two matters nothing else, which is release or ransom. As for what is narrated that the Prophet (saw) killed the men of Banu Quraydha, all this is because of the ruling of the arbitrator in arbitration not that they were prisoners of war. As for what is narrated that he (saw) killed An-Nadhr bin Al-Harith and ‘Uqbah bin Abu Mu’ayt in custody on the day of Badr, and Abu ‘Uzzah on the day of Uhud, this does not indicate that this is the rule of prisoners of war as he did not do this for all captives or in every battle. Rather he did this in some battles with some persons, contrary to release and ransom which he did for all prisoners of war in all battles. What caused the killing of these persons specifically is that the Messenger (saw) saw in their personalities definite danger for Muslims; so it is the killing of specific persons for reasons specified to them, nor was it the killing of prisoners of war. Ahmad and Al-Bukhari narrated from Abu Hurairah (ra) who said: The Messenger of Allah (saw) sent us on an expedition and said:

بناءً على ذلك واضح أن القتل ليس من أحكام الشرع المتعلقة بأسرى الحرب؛ بل القتل حكم شرعي على أشخاص معينين يرى الخليفة فيهم خطراً، فيأمر بقتلهم ولو كانوا أسرى حرب. أما ما رُوي عن رسول الله ﷺ من الاسترقاق بعد نزول هذه الآية، فكان استرقاق السبايا لا أسرى الحرب، أي أنه ﷺ كان يسترق النساء والأطفال الذين كانوا مع الجيش في ساحة المعركة، لا الرجال المقاتلين. فلو ثبت استرقاق الرجال المقاتلين لكان ذلك صادراً عنه ﷺ، ولكن لا دليل يثبت وقوع ذلك، رغم كثرة حالات الأسر من العرب في زمن رسول الله ﷺ. وأما ما ذكرته بعض كتب التاريخ من أنه ﷺ استرق بني ناجية من قريش، ذكورهم وإناثهم، فلم يُروَ ذلك في كتب الحديث ولا حتى في بعض كتب السيرة كسيرة ابن هشام، فلا يُحتج به. وحتى لو ثبت، فإن الرواية تقول: «استرق بني ناجية ذكورهم وإناثهم»، فذكرت الذكور والإناث، ولم تقل رجالهم ونساءهم، فيُحمل على السبايا، أي الأطفال ذكوراً وإناثاً، وهذا جائز. وبناءً على ذلك لم يسترق رسول الله ﷺ أي رجل، بل استرق السبايا ذكوراً وإناثاً. والوقائع الثابتة في الأحاديث التي يُحتج بها تؤيد ذلك. فمن تتبع أفعال رسول الله ﷺ وجد أنه لم يسترق أي رجل أُخذ أسيراً في الحرب، لا من العرب ولا من غيرهم، وإنما الثابت عنه أنه استرق السبايا. وفي غزوة بدر لم يكن مع العدو نساء، ولذلك لم يُؤخذ فيها سبايا، وإنما أُخذ أسرى حرب، فحكم فيهم ﷺ بالفداء. په حنین کې هوازن د رسول الله ﷺ سره د جنګ لپاره راوتل او د دوی ښځې هم د دوی سره راوتلې. کله چې مسلمانان بریالي شول، هوازن وتښتېدل او ښځې يې له ځانه سره پرېښودې، نو دوی د سبايا (اسیرانو) په توګه ونیول شوې او د غنیمت سره يې کېښودې. په بني مصطلق کې دښمن خپلې ښځې پرېښودې، نو دوی هم د سبايا په توګه ونیول شوې. په خيبر کې جنګ وشو او د دوی کلي فتح شول. هغه ښځې چې د جنګيالیو سره وې، د سبايا په توګه ونیول شوې، پداسې حال کې چې نور خلک هماغسې پرېښودل شول لکه څنګه چې سړي پرېښودل شوي وو. دا ټول پېښې ښيي چې رسول الله ﷺ جنګيالي سړي نیولي، او هغه ښځې چې د جنګيالیو سره وې، د سبايا په توګه ونیول شوې، ګډ له ماشومانو سره. د نورو هغو سړو او ښځو لپاره چې په جنګ کې نه وو، نه دي د جنګي اسیرانو په توګه او نه د سبايا په توګه ونیول شوي. دا ښيي چې رسول الله ﷺ جنګي اسیران غلامان نه کول. دا روښانه کوي چې د جنګي اسیرانو په اړه د رسول الله ﷺ کړنه د آیت د ځانګړي متن سره سم وه. په حقيقت کې هغه ځينې وختونه دوی خوشې کول او ځينې وختونه يې له دوی فدیه اخيسته. هغه جنګي اسیران نه غلامان کول او نه يې وژل؛ بلکې يوازې ښځې او ماشومان يې نیول، او ځينې ځانګړي کسان يې د مسلمانانو لپاره د خطر له امله ځانګړې توګه ووژل. د هغو اسیرانو د بندي کېدو مسئلې په اړه چې د جنګي اسیرانو په څېر شول، خلکو په هغه وخت کې هغه ښځې چې د جنګيالیو سره وتلې وې او ماشومان، د غنیمت د مالونو په څېر وګڼل، د جنګ د تخنیکي تعریف له مخې، د عربو او نورو ترمنځ هيڅ توپير پرته. د جنګ تخنیکي تعریف به غنیمتونه د مال او نیول شوو په توګه ګڼل. رسول الله ﷺ راغی او هغه تعریف يې ومنلو، نو هغه ښځې چې د جنګيالیو سره وتلې وې او ماشومان يې د غنیمت د مالونو په منځ کې د غنیمت د مالونو په څېر وګڼل. دوی غلامه شوې وې او د غنیمت حکم پر دوی جاري شو، نه د جنګي اسیرانو حکم. د جنګي اسیرانو حکم پاتې دی، چې خلیفه ته یوازې د خوشې کولو یا فدیې ترمنځ انتخاب ورکوي او بل هیڅ نه. دا حکم د قیامت تر ورځې پورې پاتې دی. که اسلامي دولت د خپلو دښمنانو سره جګړه وکړي، نو اسیران د خوشې کولو او فدیې ترمنځ ګڼل کیږي؛ او که ښځې د جګړو لپاره ورسره ووځي، د جګړې له بریا وروسته ښځې د سبايا په توګه نیول کیږي او دوی د غنیمت د مالونو په څیر دي.

Accordingly it is clarified that killing is not from the Shar’a rules on prisoners of war; rather killing is a Shar’a rule on specific people from whom the Khalifah views there is danger so he commands their killing even if they are Prisoners of war. As for what is narrated about the Messenger of Allah (saw) enslaving after the revelation of this ayah, this was the enslaving of captives (sabaya) and not the prisoners of war i.e. he would enslave the women and children who were together with the army in the battlefield not fighting men. If enslaving of male fighters was established, this would happen from him (saw) but there is no evidence to prove that this occurred despite the numerous cases of captives being captured from the Arabs during his (saw) time. As for what some books of history narrated about the Messenger (saw) enslaving Banu Najiya of the Quraysh, their males and females, this is not narrated in the books of hadith nor even some books of Sirah like the Sirah of ibn Hisham so it is not used as a proof. Even if they were to be authentic, the narration states the words: “He enslaved Banu Najiyya, their males and females” so it mentioned males and females. The narration does not say their men and women so it is taken to mean the sabaya i.e. children, male and female, and this are allowed. Accordingly the Messenger (saw) did not enslave any man; rather he enslaved the sabaya, male and female. The established realities in the ahadith that are considered proofs strengthen this. The one who follows the actions of the Messenger (saw) finds that he did not enslave any man taken as a prisoner of war, nor from the Arabs or other than them. Rather what is narrated from him is that he enslaved the captives (sabaya). In the battle of Badr, there were no women with the enemy so that is why no captives were taken in it. Rather prisoners of war were taken so the Messenger (saw) ruled upon them with ransom. In the battle of Hunain, Hawazin came out to fight the Messenger (saw) and their women came out with them. When the Muslims won, the Hawazin fled and they left the women behind them so they were taken as captives (sabaya) and they were placed with the booty. In Banu Mustaliq, the enemy left behind their women so they were taken as captives (sabaya). In Khayber they were fought and their forts conquered. The women who were together with the fighters were taken as captives (sabaya) while the remaining people were left just like the men were left. These incidents all indicate that the Messenger (saw) used to capture men fighters and the women who were with the fighters were taken as captives (sabaya), as well as the children. As for other men and women who were not in the battle, they were not taken as prisoners of war or as captives (sabaya). This indicates that the Messenger (saw) did not enslave prisoners of war. This clarifies that the Messenger (saw)’s action in relation to prisoners of war occurred according to the stated text of the ayah. Verily he released them at certain times and he took ransom at other times. He did not enslave the prisonsers of war nor kill them; rather he only took captive the women and children, and killed specific persons due to their particularity in the danger they posed to Muslims. As for the question of imprisonment of captives which became similar to the prisoners of war, people at that time considered the women who went out with fighters, and children, like the consideration of properties in the technical definition of war without (any) difference in that between the Arabs and others. The war technical definition would consider booties as properties and imprisoned ones. The Messenger (saw) came and consented to that definition, so he considered women who went out together with the fighters and children like the properties of booty among booties. So they were enslaved and the ruling of booty applied over them not the rule of prisoners of war. The rule of prisoners of war remains, giving the Khalifah the choice between release or ransom and nothing else. This rule will remain until the Day of Judgement. If the Islamic State fights its enemies, the captives are considered between release and ransom; and if women go out with them to the battles, after victory in the battle the women are taken as captives (sabaya) and they are like the properties of the booties.

دا حکم چې د جنګي بندیانو او اسیرانو په اړه دی، د ټولو خلکو لپاره عمومي دی، د عربو او نورو ترمنځ توپیر نه کوي، او دا د عربو سره خاص نه دی. ځکه چې آیت او احادیث عمومي دي، او داسې کوم دلیل نشته چې دا حکم د غیر عربو سره خاص کړي یا عربان ترې مستثنا کړي. نو دا په خپل عموم کې پاتې دی، چې عرب او نور دواړه شامل دي. او د معاذ هغه حدیث لړ چې الشافعي او البیهقي روایت کړی، چې رسول الله ﷺ د أُحد په ورځ وفرمایل:

This rule on prisoners of war and captives is general for people without distinction between Arabs and others; it is not specific to Arabs. This is because the ayah and ahadith are general, and there is no evidence what would specify it to non-Arabs or exempt Arabs from it. So it remains in its generality conveying Arabs and others. As for the hadith of Mu’adh which which was extracted by Ash-Shafi’ and Al-Baihaqi that the Messenger (saw) said on Uhud:

دا یو ضعیف حدیث دی. په سند کې الواقدي دی چې ډیر ضعیف دی. الطبراني دا په بل طریق سره روایت کړی او په هغې کې یزید بن عیاض دی چې له الواقدي څخه هم ضعیف دی. دې ډول حدیث د دلیل په توګه نه قائمیږي، نو د شرعي دلیل په توګه جائز نه دی. او هغه څه چې د رسول الله ﷺ څخه روایت شوي چې هغه د عربو ښځې او د هغوی ماشومان غلامان کړل، او د هغوی نارینه غلامان نه کړل، دا صحیح دی، خو دا د عربو نارینه د غلامولو عدم جواز او د نورو د غلامولو جواز نه بيانوي. بلکې دا عام دی، عربو او نورو ته شامل دی. او هغه پېښه چې د عربو سره پېښه شوې، دا د یوې حالت واقعیت دی چې د هغې لپاره هیڅ پوهه نشته، يعني هغه حالت چې پېښ شو د عربو سره و، نو دا دې ته نه پابندیږي چې ځانګړی د دوی لپاره وي او نورو ته نه وي. سربیره پردې، د شریعت قاعده دا ده چې ارزښت د الفاظو په عموم کې دی نه د سبب په خاص والي کې. پېښه، که څه هم د یو کس یا یوې ډلې سره پېښه شي، دا په دغه کس یا ډلې پورې ځانګړې نه ده. بلکې د هغې حکم یو عام حکم دی.

This is a weak hadith. In its chain is Al-Waqidi who is very weak (dhaif). At-Tabarani narrated it via another way and within it is Yazid bin ‘Iyadh who is weaker than Al-Waqidi. This type of hadith does not stand as proof so it is not allowed to be Shari’ah evidence. As for what is narrated of the Messenger (saw) enslaving Arab women and their children, and not enslaving their men, this is correct but it does not indicate the non-permissibility of enslaving Arab men and the permissibility of enslaving others. Rather it is general, encompassing Arabs and others. As for the incident occurring with Arabs, this is a reality of a situation with no understanding for it i.e. the situation which occurred was with Arabs so it does not mean it is specific to them and is not for others. Moreover, the Shari’ah principle is that the value is in the generality of the words and not the specificity of the cause. The incident, even if it occurs with a person or a group, it is not specified with this person or group. Rather its rule is a general rule.

همچنان د عربو په منځ کې د نارینه وو د غلامۍ نه کیدل ځکه پیښ شول چې رښتیا دا وه چې رسول الله ﷺ د عربو سره جنګ کاوه، نو دا حکم د عربو سره خاص نه دی، بلکې د ټولو خلکو لپاره عام دی. ځکه که هغه د یوې ځانګړې قبیلې، لکه قریشو سره جنګ کاوه، نو حکم به د هغوی سره خاص نه وای. خو دا ټول، یعنې د اسیرۍ او قید شوو کسانو حکم، د عربو مشرکانو پرته د ټولو خلکو لپاره عام دی. عربي مشرکان د ذوالحجې د میاشتې د څلورمې میاشتې او نهمې ورځې څخه، د هجرت په نهمه کال کې، تر قیامته پورې له دې حکم څخه مستثنی دي. له دوی نه بې له اسلامه یا جنګه بل څه نه منل کیږي، او له دوی نه اسیران او قید شوي نه نیول کیږي. خو هغه عربي مشرکان چې د دې نیټې نه مخکې وو، حکم به یې شامل و. همدارنګه د عربو غیر مشرک کسان، یعنې یهودان او نصرانیان، دا حکم د آیت د نازلیدو تر قیامته پورې شامل دي، ځکه استثنا د عربو مشرکانو سره خاصه ده، له هغې ورځې څخه چې دا آیتونه د عربو مشرکانو ته رسول شوي او دا د ذوالحجې نهمه ورځه او د هغې وروسته څلور میاشتې دي. دا د عربو نورو کسانو ته نه شامليږي او نه د دې نیټې نه مخکې مشرکانو ته شامل و. خو د دې نیټې نه په پیل کې د عربو دغو مشرکانو استثنا، یوه څرګنده نص په قرآن کې ثابته ده. الله ﷻ فرمایلي دي:

Similarly the absence of enslaving men occurred with Arabs since the reality was that the Messenger (saw) was fighting the Arabs so the rule is not specific to them; rather it is general for all people. Just like if he would fight a specific tribe like Quraysh for example, the rule would not be specific to them. However all this i.e. the rule of captivity and imprisoned ones is general over all people except Arab polytheists. The polytheist Arabs are excluded from it starting from the fourth month and the ninth day of Dhul-Hijja, in the ninth year of Hijra until the Day of Judgement. It is not accepted from them except Islam or fighting, and captives and imprisoned ones are not taken from them. As for Arab polytheists before this date, the rule included them. Similarly the Arab non-polytheists of the Jews and Christians; this rule includes them in the revelation of the ayah till the Day of Judgement since the exclusion is specific to Arab polytheists from the day of conveying these ayat to the polytheists among the Arabs and it is the ninth of Dhul-Hijja and four months after it. It does not include within it others among the Arabs nor did it include the polytheists before this date. As for excluding these polytheists from among the Arabs originally from this mentioned date, this is established by an explicit text of the Qur’an. Allah (swt) said: