د هغو احکامو یوه بېلگه ده چې تشریح شوي، د شریعت هغه احکام چې د اسلامي دولت او د هغې اړیکو سره د نورو دولتونو، خلکو او ملتونو پورې تړلي دي. ځینې احکام پکې د نورو احکامو لپاره د بېلگې په توګه روښانه شوي، ترڅو مسلمان ته دې ښکاره شي چې دا عمومي اړیکې په کومو بنسټونو ولاړې دي او دا د هغو احکامو ډول دی چې د هغوی ستونزې حلوي. د افرادو تر منځ داسې اړیکې هم شتون لري چې د هغوی ګټې د دوی په ژوند کې ولاړې دي. اسلام راغی او د افرادو تر منځ دې اړیکو سره داسې احکامو سره چې د فردي اړیکو لپاره ځانګړي دي او د انسانانو لپاره په خپل جوهر کې، د یو انسان په توګه، عمومي دي، چلند وکړ.

The rules which have been explained are a sample of the Shari’ah rules related to the Islamic State and its relationship with other states, peoples and nations. Some of the rules were clarified therein as a sample for the rest of the rules until it is clarified for the Muslim thence the basis upon which these general relations stand and the category of rules which treat its problems. There are relations between individuals upon which their benefits stand in their lives. Islam came and treated these relations between individuals with Shari’ah rules specific with individual relations, general for human beings in his essence as a human being.

اسلام په خپله ټوله قانون‌جوړونه کې د انسان لپاره قانون وضع کوي، نه د کوم ځانګړي فرد لپاره، بلکه د هغه انسان لپاره چې په افرادو کې ښکاره کېږي. دا قانون د دې افرادو لپاره د دوی د انساني خاصیت په پام کې نیولو سره وضع شوی، د دوی د یوې ټولنې د غړو په توګه، او دا قانون د دې افرادو او ټولنې لپاره هغه اړیکې تنظیموي چې دوی ته یې اړتیا ده، او د افرادو ترمنځ هغه اړیکې چې د دوی له شتون څخه یوه ټولنه جوړیږي. او ځکه چې د انسان څخه مراد د انسانانو ډول دی، د دې پرته چې خالد وي یا محمد، نو قانون د دې انسان لپاره راغلی، نه د یو ځانګړي فرد لپاره. او ځکه چې د فرد څخه مراد یو ځانګړی کس دی د دې په اعتبار چې دا ځانګړی خالد یا محمد دی، اسلام د فرد څخه غوښتل شوي مکلفیتونه د هغه د ځانګړي حیثیت په توګه ترسره کول وضع کړي، او په دې کې مراد د فرد د ستونزو د یو فرد په توګه درملنه ده، او د هغو ټولو محدودیتونو پابندي یې امر کړې چې اسلام یې راوړي دي. که څه هم قوانین د انسانانو لپاره وضع شوي، خو هغه څوک چې د دې مکلفیتونو د ترسره کولو غوښتنه ورڅخه شوې، هغه ځانګړی فرد دی لکه هر خالد یا محمد. په هرصورت دا د هغه په ځانګړي شخصي حیثیت کې نه دی چې بل هېڅوک پکې ورسره شریک نه شي، لکه د هغه اوږدوالی، د شنو نباتاتو سره د هغه مینه، یا د غوښې څخه د هغه ځان ساتل، بلکه د یو فرد په توګه د انسان په حیثیت کې دی، چې پرې د انسان فطري صفتونه تطبیقیږي، چېرته چې د ژوند ځواک ښکاره کېږي او د دې فرد په عملونو کې د انسان په حیثیت څرګندېږي. اسلام د افرادو ترمنځ اړیکې په عامه او خصوصي ژوند کې تنظیموي، یعنې د خلکو ترمنځ د اړیکو د تنظیم لپاره قوانین راوړي، لکه څنګه چې د خلکو او دولت ترمنځ، او دولت او نورو دولتونو ترمنځ د اړیکو د تنظیم لپاره قوانین وضع کړي، یا ټولنه د دې په اعتبار تنظیموي چې دا یوه ټولنه ده. دا ټول قواعد یو ځانګړي شخص ته تطبیقیږي، محمد یا خالد یا حسن، مګر د هغه د انسان له حیث.

Islam in all its legislation legislates for human beings not for specific individuals but it legislates for the human being represented in individuals. It legislates for these individuals with their human attribute in their consideration as a collection of people who are a community and legislates for these individuals and this community what they need of relationships and of the relationships between individuals by whose existence a community is created. And since the connotation by human beings is the species of human beings irrespective of his being Khalid or Muhammad, the legislation came for this human being not for a specific individual. And since the intention by the individual is a specific person in respect of his being a particular Khalid or Muhammad, Islam made performing the legislated responsibilities requested from the individual in his individualised capacity and intended by it is the treatment of the problems of the individual as an individual, and commanded the restriction with all that Islam came with. The rules, even if legislated for human beings, yet the one requested to undertake its responsibilities is the specific individual as any Khalid or Muhammad. However this is not in his individual capacity specific to him wherein none other can associate with him such as his length, his love of young herbs, his abstention from meat, but rather as an individual in the capacity of his being a human being upon whom applies the innate attributes of the human wherein appears the vital energy which manifest in the actions of this individual in his capacity as a human being. Islam came with rules to organise the relationships between individuals in their public and private lives i.e. it came with rules to organise their relationships between people just as it came with rules legislated to organise relationships between people and the State, and between the State and other states or to organise the community in respect of it being a community. All of these are rules imposed upon a specific individual, Muhammad or Khalid or Hassan but in respect of his being a human being.

د شریعت د احکامو په عمومیت کې غور کولو سره موږ ګورو چې اسلام کله چې احکام وضع کړي، نو د فرد هغه شخصي شخصیت او د هغه ټولنې ګټې یې ساتلې چې فرد پکې ژوند کوي، په دې حیثیت چې ټولنه د افرادو څخه جوړه ده، او په خپل ماهیت کې د افرادو تر منځ د اړیکو په حیثیت نه. کله چې د ټولنې لپاره د هغې دننه د اړیکو سره حکم کوي، نو د فرد ګټې ساتي، او کله چې د فرد لپاره د هغه او نورو ترمنځ د اړیکو په حیثیت حکم کوي، نو د ټولنې ګټې ساتي. په همدې اساس، موږ ګورو چې کله یې دولت ته دا حق ورکړ چې د مسلمانانو له مال څخه واخلي ترڅو د وګړو چارې سمبال کړي، هغه ځای چې په ښکاره توګه یې ویلي چې عاید کافي نه دی، دولت یې محدود کړ چې له هغه څه څخه زیات ونه نیسي چې الله (ج) په ټولنه فرض کړی، لکه د جهاد لپاره پیسې اخیستل یا لوږو ته خواړه ورکول. او دا یې هم محدود کړ چې دا یوازې د شتمنانو له اضافي مال څخه واخیستل شي، یعنې هغه څه چې د دوی له بنسټیزو اړتیاوو څخه زیات وي، کوم چې خواړه، جامې او کور دي، او هغه بنسټیز اړتیاوې چې د دوی د ټولنې په تعریف سره ضروري ګڼل کیږي، یعنې د هغو مشهورو اړتیاو له مخې لکه واده او هغه شیان چې دوی ورپسې تکیه کوي ترڅو خپلې لرې پرتې اړتیاوې پوره کړي، خدمتګاران او د دې په ورته شیان. د دې قانون په دننه کې د ټولنې ساتل د فرد د ګټو ساتنه ده. تاسو به دا هم وګورئ چې کله شریعت فرد ته اجازه ورکوي چې کور جوړ کړي یا باغ وکري، نو هغه ته د خلکو لپاره یوه لاره لازمه کوي او هغه له داسې هر ډول جوړولو، کرلو یا کښت څخه منع کوي چې د عامه ملکیت د لارې حق ته تېري وکړي. او کله چې فرد ته اجازه ورکوي چې هغه څه وپلوري چې د اسلامي هیوادونو بهر تجارت لپاره لري، نو هغه یې له وسلو او هر هغه شي څخه منع کړی چې د مسلمانانو په وړاندې دښمن پیاوړی کوي. د فرد لپاره دا قانون د ټولنې ګټې ساتي.

From following the Shari’ah rules in their generality, we find that when Islam legislated rules it protected the interests of the individual in his specific personality and the interests of the community in which he lives in its capacity as a community composed of individuals in its essence as a community not in the relation to relationships between individuals. When it legislates for the community with the relationships within it, it protects the individual’s interests, and when it legislates for the individual in the relationships between him and other(s) it protects the interests of the community. Accordingly we find that when it allowed the State the right to take from the Muslims’ wealth to administer the affairs of the citizens where it explicitly stated revenues are not sufficient, it restricted the State not to take more than what Allah (swt) obliged upon the community like taking money for jihad or feeding the hungry. And it restricted it not to take this except from the excess money of the wealthy i.e. what exceeds their basic needs which are food, clothing and shelter, and their basic needs which are considered necessities according to the definition of their society i.e. according to the well-known from their needs like marriage and what they are depend upon to satisfy like their remote needs, servants and similar to this. Within this legislation to preserve the society is the protection for the individual’s interests. You will also find that when the Shar’a allows the individual to build a house or plant a garden that it imposes upon him a path for the people and prevents him from building, planting or cultivating in any way that encroaches upon the right of the path of public property. And when it allows the individual to sell what he owns outside the homelands of Islam in trade, it prevented him from selling weapons and all that strengthens the enemy against Muslims. This legislation for the individual protects the community’s interests.

له همدې امله هغه قانون چې د افرادو تر منځ اړیکې تنظیموي، د افرادو لپاره د قانون په توګه له دې سره سره، نشي کېدای چې د انسان لپاره د قانون له کیدو یا د ټولنې لپاره د قانون له کیدو یا د ټولنې لپاره د قانون له کیدو څخه جلا وي، یعنې د دې ټولنې د افرادو تر منځ دوامداره اړیکو لپاره قانون. له همدې امله د افرادو د اړیکو پورې تړلو شرعي احکامو نمونه (نماذج) هغه شرعي احکام دي چې د ټول بشریت لپاره عمومي دي، که څه هم دا د افرادو اړیکې په ګوته کوي او په ځانګړو هغو افرادو پلي کیږي چې دا کارونه په مستقیم ډول ترسره کوي. د مثال په توګه، سوداګري د هغو افرادو تر منځ د اړیکو د تنظیم شرعي احکام دي چې د اسلامي دولت د بیرغ لاندې اسلامي احکام پلي کوي. دوی هغه کسان دي چې دا احکام په مستقیم ډول ترسره کوي؛ خو دا احکام د بشریت ټولو افرادو ته پلي کیږي. کله چې محمد او خالد په مستقیم ډول سوداګري کوي، دواړه د سوداګرۍ د احکامو د پلي کولو لپاره مخاطب دي ځکه چې دوی په سوداګرۍ بوخت دي، او حسن او صالح د دوی لخوا نه مخاطب کیږي ځکه چې دوی په سوداګرۍ بوخت نه دي. د سوداګرۍ احکام د افرادو لخوا د پلي کیدو لپاره قانون شوي دي، خو د دې په توکه چې دوی د ټولنې کې ژوند کوونکي انسانان دي، او کله چې ستونزه رامنځته شي او دوی یې په مستقیم ډول ترسره کوي، نو دوی یې پلي کوي. ځکه چې مسلمان فرد د خپلو انفرادي کړنو لپاره د اسلامي احکامو پابند دی، نو د هر هغه موضوع لپاره چې هغه یې په مستقیم ډول ترسره کول غواړي، د شرع احکام زده کول د هغه انفرادي فرض دی. له همدې امله گټور دی چې د دوی تر منځ د اړیکو د احکامو یو نمونه (نماذج) وړاندې شي، ترڅو مسلمانان یې وپیژني او په هغو مسایلو کې چې اړتیا لري، د شریعت کتابونو ته مراجعه وکړي.

Accordingly the legislation which organises relationships between individuals on top of its being legislation for individual relationships cannot be separated from its being legislation for a human being or its being legislation for the community or its being legislation for the society i.e. for the standing relationships between the individuals of this community. Hence the model (namadhij) for the Shari’ah rules related to the relationships of individuals are Shari’ah rules general for all humanity even if they treat the relationships of individuals and are applied upon specific individuals who directly perform them. For example, trade is Shari’ah rules for organising the relationships between individuals who implement the Islamic rules under the banner of the Islamic State. They are the ones who directly perform these rules; however they apply to all individuals of humanity. When Muhammad and Khalid directly undertake trade, both are addressed to execute the rules of trade as they are engaged in trade, and Hassan and Salih are not requested by them as they are not engaged in trade. The rules of trade are legislated to be implemented by individuals but in their capacity of being human beings living in a community and they implement them when a problem arises and they directly perform it. Since the individual Muslim is obliged for the Islamic rules upon his individual actions, then it is an individual obligation upon him to know the Shar’a rules in each issue he intends to directly perform. So it is beneficial to offer a model (namadhij) of the rules related to the relationships between them so that Muslims know them and return to the books of Shari’ah to know what they need.