جهاد د مسلمانانو باندې فرض دی، د نیک او بد، یا په عقیده کې اخلاص لرونکي او منافق ترمنځ توپیر پرته. کله چې د جهاد آیتونه راغلل، نو په عمومي ډول راغلل. کله چې نصوص عمومي راځي، نو تر هغې عمومي پاتې کیږي څو چې داسې نص نه وي چې هغوی ته مخصص وي؛ د جهاد لپاره د ځینو مسلمانانو او د ځینو نورو ترمنځ توپیر کولو لپاره هیڅ نص نه دی راغلی، نو نصوص عمومي پاتې دي. په دې بنسټ منافقان، فاسقان او هغه څوک چې د غصې له مخې جنګیږي، د اسلامي لښکر ته شاملولو اجازه ده. څرنګه چې دوی د دښمنانو په جنګ کې د مخلصو مؤمنانو سره او د اسلامي لښکر کې حاضریدو اجازه لري، دا د جهاد د آیتونو د عمومیت له امله ده. دا ځکه هم چې رسول الله ﷺ د منافقانو مشر عبدالله بن ابي بن سلول څخه په جهاد کې مرسته واخیستله؛ هغه د ځینو جنګونو ته راغی او د احد په ورځ د جنګ دمخه رسول الله ﷺ سره د جنګي مشورو کې شریک شو. الله تعالی رسول الله ﷺ ته ملامت وویاند کله چې هغه د تبوک په جنګ کې منافقانو ته د شاته پاتې کیدو اجازه ورکړه. الله تعالی وفرمایل:

Jihad is obligatory upon Muslims without distinction between the pious and the impious, or the sincere in belief and the hypocrite. When the ayaat of jihad came, they came in general. When the texts come in general, they remain general as long as there is no specific text specifying them; there came no text specifying jihad for some Muslims and not others, so the texts remain general. Accordingly it is allowed to enrol hypocrites, the impious and the one who fights due to anger in the Islamic army. As for the permission for them to be present with the sincere believers in fighting the enemies, and the Islamic army, this is due to the generality of the ayaat of jihad. This is also because the Messenger (saw) took the assistance of the head of the hypocrites, Abdullah bin ‘Ubayy, in jihad; he attended some battles and the military consultations with him (saw) on the day of Uhud before the battle. Allah (swt) reproved the Messenger when he permitted the hypocrites to stay behind the fighting in Tabuk. Allah (swt) said: