د مسلمانانو او کافرانو ترمنځ د اوربند تړون د حدیبیې په کال د قریشو سره د نبي ﷺ د اوربند له امله جایز دی. په دې سره سره، د اوربند جواز د هغه ګټې شتون پورې محدود دی چې جهاد یا د دعوت خپریدل یې غواړي. دا ځکه چې د حدیبیې ته د سفر له مخه نبي ﷺ ته دا خبر ورسید چې د خیبر خلکو او مکې ترمنځ د مسلمانانو د برید په اړه تړون شوی دی. هغه د حدیبیې له بیرته راستنیدو سمدستي د خیبر د برید لپاره ولاړ ﷺ، او همداسې یې په چټکۍ سره پاچاهانو او مشرانو ته پیغامبران ولېږل چې دوی ته د اسلام بلنه ورکړي، کوم چې ښيي چې د حدیبیې اوربند د جهاد او د دعوت د خپریدو پورې اړونده ګټې لپاره و. د قریشو سره د اوربند له کېدو وروسته هغه د خیبر د جګړې او پاچاهانو او مشرانو ته د دعوت د ترسره کولو لپاره خالي شو. پدې ګټې نه شتون کې اوربند جایز نه دی، ځکه چې اوربند د هغه واجب جنګ پرېښودل دي چې پرته له دې جایز نه دی چې د جنګ د وسیلې په توګه واقع شي، ځکه په دې حالت کې دا مجازاً جنګ کیږي. الله ﷻ فرمایلي دي:

The armistice treaty between Muslims and disbelievers is permitted due to his (saw) truce with Quraysh in the year of Hudaybiyya. However the permissibility of a truce is restricted to the existence of benefit for which the jihad or spreading of the da’wah requires it. This is because it reached the Messenger of Allah (saw) before his travelling to Hudaybiyya that an agreement had been made between the people of Khayber and Makkah upon invading the Muslims. He hastened directly upon his return from Hudaybiyya to invade Khayber and similarly hastened to send messengers to the kings and leaders inviting them to Islam which indicates that the truce of Hudaybiyya was for a benefit related to jihad and spreading the da’wah. After coming into a truce with Quraysh he was able to free himself for fighting Khayber and for performing the da’wah to the kings and leaders. The truce is not allowed in the absence of this benefit since a truce is leaving the obligated fighting which is not allowed except in the situation it occurs as a means to fighting as at this point it becomes fighting metaphorically. Allah (swt) said: